Quotes About Walking Alone Novels & Stories

Normal na kasi sa amin ang puro siya kalokohan sa katawan. “I’d rather go alone than go with you,” I said. “Grabe ka naman. Malay mo, makahanap tayo sa daan ng maiuuwi.” “Anong iuuwi sinasabi mo?” Tumayo ako at nagsimulang mag-empake ng mga dadalhin ko. Pupunta ako sa isang falls called Solong that is half an hour away from here. Tamang tama para self-meditation ang lugar.

Mas binilisan ko pa ang paglalakad sa pag-aakalang susuko siya ngunit nagkakamali ako. “Never! I will wait for you, no matter how long it takes. I'll be okay if you ignore me, just don't stop me,” wika nito. “But the thought of living in a world where you're not by my side, where you are alone and struggling— that is something I wouldn't be okay with.” “Sinong may sabing magiging mag-isa ako? I'll maybe find someone else!”

Kumawala ako sa kanya ngunit hinigpitan naman n'ya ang pagakaka-kapit sa 'kin. "B-bitiwan mo 'ko... Nakakahiya sa mga tao, pinagtitinginan tayo." Paanas ko sa kanya. "Be still. You may bump to anyone if I let you walk alone." Wika n'ya na tila hindi alintana ang mga tingin ng mga tao sa paligid.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Mukha din itong mabait pero hanep kapag nakikipag-one on one ito sa iba naming mga tauhan. "Wala na sa isip ko ang bagay na iyan. Mas mabuti ng ganito ako habang buhay. Solo flight at walang ibang iisipin." nakangiti nitong sagot. Agad ko naman itong tinaasan ng kilay. "Walang iisipin? Eh damay ka nga sa pagluluksa ko noon sa pagkawala ni Luther." tanong ko. May bahid na lungkot sa boses kong tanong. Hindi ito nakaimik.

tanong niya. "Tsee! Kong ayaw mo ako na lang mag-isa. Bahala ka dyan sa buhay mo." inis na wika ko sabay walk-out ko. Sa daan panay bulong bulong ko. "Hmmm! Pasabi sabing sasamahan ako tapos nga nga lang pala. Kainis!

Ngunit maayos na rin iyon dahil wala naman nakakakita na ibang nilalang. I hummed while walking. I got this habit of humming while walking when I am alone. Naririnig ko rin ang mga huni ng ibon. The best sound a human can hear is the nature itself. Who hates the sound of waves, wind and chirping sound of the birds? Maybe there are people who hates them but it's rare.

“Who said I’m alone?” --- Pagbalik ni Caelum kinagabihan, tahimik lang ang paligid. Nadatnan niya si Solenne na nakaupo sa veranda, nakatingin sa buwan. Lumapit siya nang walang ingay, at kahit hindi niya gustong aminin, napansin niyang may kakaibang kapayapaan sa eksenang iyon. “You shouldn’t sit outside alone,” malamig na paalala niya.

“Mostly because you think you can win.” “Keep telling yourself that,” sabi ko, sabay kuha ng snack at lakad palayo. Pero bago ako makalayo, nagtagpo ulit ‘yung tingin namin. Walang halong romantic drama, walang tension, komportable lang. Comfortable silence na hindi naman awkward. That night, habang nagliligpit ako ng kalat ko sa kwarto, napaisip ako. I’ve lived alone for so long.