Quotes About Walking Alone Novels & Stories

And I didn’t even stop her from walking away. Ngayon ko lang narealize — sa lahat ng mga tao na nilabanan ko, siya lang ‘yung dapat kong pinili. Lumapit ako sa bintana ng opisina. Sa labas, umuulan. Sa baba, makikita ko ang mga tao — mga aninong nagmamadali, mga ilaw ng sasakyan na kumikislap sa aspalto. Somewhere out there, Liza’s walking alone… probably scared, confused, angry — with every right to be.

and pressed a soft kiss on my forehead instead. Tumalikod siya bago pa ako makapagsalita. “I’ll drive you home,” sabi niya. Ngumiti ako ng mahina. “No need.” “Celene…” “I need to walk alone tonight.” Lumabas ako ng opisina, dala ang puso kong punô ng mga salitang hindi nasabi. At sa labas, habang bumabagsak ang ulan, napatingala ako. Minsan, ang pinakamalapit na tao sa atin, sila rin ‘yung pinakamalayong maabot.

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.

“Naririnig mo ba ang sarili mo, Clyde? Naririnig mo ba kung ano yang mga pinagsasabi mo sa akin?” All I wanted was to paint and not to work with his family. Bakit ba hindi nya iyon maintindihan? “Walking alone at night helps me calm down.” pagkuway sabi ko para mas lalo siyang asarin. “You should try it sometimes.” Siya naman itong napanganga sa sinabi ko at gusto kong tumawa ng malakas. “How could you even say that to me?” tanong niya, at pinisil ang buto ng kanyang ilong. “Kung ayaw mong magseryoso sa buhay, bahala ka. Uuwi na ako!”

Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad hanggang sa may magsalita sa kanyang likuran. “Do you think you’re in a movie?” Bliss halted and turned to face the person who spoke. Agad na nasira ang mood niya. Hindi ba siya nito tatantanan? “Ano na naman bang gusto mo? Sinusundan mo ba ako?” “Why would I?” Umismid ito sa kanya. “Why are walking alone? What the hell is your problem?” Inismiran niya rin ito. “Masama bang maglakad dito nang mag-isa? Am I not allowed to walk along the shore alone?”

Isang single bed at isang maliit na mesa. Ipinatong ko ang dala kong bagahe sa kama. Inilibot kong muli ang aking paningin sa paligid. This world that I live in is empty. Sometimes our feelings don't always mirror our reality, so make sure to tune into these emotions whenever they arise. "Venice, kaya mo ito! Always remember that you are unique from the others. Hayaan mo sila." Pampalubag loob kong sambit sa sarili.

Gusto ko siyang makita at makasama pero kahit ang makalapit ay pahirapan ko pang magawa. "Xan, please, I want to be alone," sabi ko. "Tsk! Alone, hindi ka namin puwedeng pabayaan dahil baka mamaya malaman na lang namin na isa ka na palang malamig na bangkay dito sa unit mo."

This would be my last taste of fresh air at balik polluted air na naman ako kaya susulitin ko na. "Mag-isa ka na naman. Delikado sa babae ang maglakad sa dilim." Napalingon ako and saw Thaniel just a few feet away from me. Hindi naman delikado. May mga tao pa naman dito sa shore kaya kampante akong maglakad mag-isa. I just don't know why he likes exaggerating. "Tinatamad si Daisy so I don't have someone to walk with," I said.

"Unlike you, I never thought of living alone—" "But then, you grow. Be grateful for all the changes. Ang sarap maging malaya. Walang ibang iintindihin bukod sa sarili mo. Walang ibang aalalahanin bukod sa kung paano mo uubusin ang oras ng bawat araw." "Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?"

Without depending on anyone… without seeking help from anyone. Diretso ang lakad ko palabas ng bahay nila. My heart is aching, not because I got insulted, but because of the fact that I feel like no one believes in me. Isang malalim at mabigat na paghinga ang pinakawalan ko. ‘It’s okay, Symphony. You can get through this… alone.’