Quotes For Senior Citizens の小説・ストーリー

“O siya kayo na muna ang bahala sa senyorita ninyo. Bunso papanhik muna ako sa itaas at kamuntik ko na palang makalimutan oras ko ng uminom ng aking gamot sa altapresyon. Alam mo na hindi na bumabata ang edad at klatawan ko but may heart and mind will remain young.” “Si mommy talaga hindi na nagbago makwela pa din.Sabagay sabi pa nga nila laughter is the best medicine and a secret of being young looking.” "May nakalimtan ka pa anak ang mga tawa din ang ginagamit sa pagtatago ng lahat ng klase ng sakit. " "Sakit po ba ng katawan o sakit ng pusong nasasaktan?" sabat ng isa naming kasambahay na sa hinuha ko ay nasa early fouties na ang edad.

Dito na nga ako sa dulong bahagi, nasundan pa din ako ng senior citizen na ito. Humarap ako sa kanya at nag cross arms habang walang emosyon na nakatingin sa kanya. “Gandang-ganda ka talaga sa akin, ano? Kahit nasaan ako, naroon ka din. At anong sabi mo boring ako sa kama? Bakit na try mo na ba ako? Siguro malungkot ang sex life mo? I bet, maliit lang at kulubot na ang iyo at hindi mo na kaya tumagal sa laban. Right? Halata kasi eh. Walang bumubukol.”

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Hindi niya inakalang ang simpleng pagtulong sa mga matatanda ay magbibigay sa kanya ng mas malalim na kapayapaan kaysa sa anumang shopping spree o luxury vacation. Ramdam niya ang sobrang saya tuwing nakikita niyang kumakain nang maayos at napapangiti ang mga senior citizens. Dito niya naramdaman na may halaga siya hindi dahil sa kanyang trabaho o sa kanyang kayamanan, kundi dahil sa pagmamahal na kaya niyang ibigay. Wala siyang naramdamang pagod, bagkus ay lalo pang gumagaan ang pakiramdam niya. Bawat pasasalamat mula sa kanila ay isang musika sa kanyang tenga, isang patunay na ang kanyang mga ginagawa ay may tunay na kahulugan.

“Gusto kang makausap ng senior mo!” “Ano?” Natigilan si Quincy, at tulala siyang tumingin kay Alex. Makalipas ang dalawang minuto, kinuha niya ang phone. “Hello?” “Quin!” Sa sandaling binanggit ni Zayne ang pangalan na iyon, nagulat si Quincy, halata sa mukha niya ang hindi makapaniwalang ekspresyon. Senior niya nga iyon! Sa isang iglap, namumula ang kanyang mga mata. Mahalagang eksistensya ang senior niya para sa kanya. Parang ama na rin sa kanya si Zayne.

Nagmamakaawa siyang tumitig sa mga mata ng kaibigan niya. "Weiss, matanda na amg Abuelo niyo. Grane na ang complications ng mga sakit ni Senior Fortalejo. Kung ipipilit natin na operahan siya ay baka iyon pa ang dahilan nang mas maaga niyang pagkawala sa inyo," tugon ng kaibigan niya. "B-Baka madala pa ito sa business, Clement. I will invest to any of your bullshit businesses if—"

He forced down his raging jealousy and said in an eerie, calm voice, "And then? Ano'ng sumunod na nangyari sa kwento mo?" Sinubukan ni Zoey na gawing mas lighthearted, masayahin, at humorous ang tono ng kaniyang boses upang mapasaya ang lalaki. "There are many elderly people in nursing homes na piniling hindi mag asawa o walang naging anak. Actually, naisip ko lang, living there in your old age isn't bad at all. Pwede kang maglakbay sa buong mundo, at kapag napagod ka, may babalikan kang tahimik na lugar kung saan pwede mong makasama ang mga kaibigan mo."

Unti-unti siyang sinisingil ng mga sakit na pilit niyang binalewala kaysa ipagamot gawa ng kawalan ng pera noon. "Excited pa siyang matanggap 'yong pension niya sa senior citizen kasi ibibigay raw niya sa shelter ng mga hayop sa lungsod natin. May usapan na raw kasi kayo," kuwento ni Mama habang umiiyak.

Kitang-kita ko ang paglawak ng kanyang ngiti. Siguradong akala niya ay ako pa rin iyon. "Ano?" masaya niyang tanong. "Handa ka na bang bigyan ako ng second chance?" Ilang segundo siyang walang narinig na sagot. Pagkatapos... Isang matandang boses ang sumagot. "Hijo..." Nanlaki ang mga mata ko. "Senior citizen na ako, pero balak mo pa yata akong landiin habang hawak-hawak ang kamay ko."

“Naku, hindi pwede. Hindi ka naman matanda! Talagang hindi!" Si Mary, kung ihahambing, ay tila mas maganda ang hugis kaysa kay Mark. "Masyadong totoo. Hindi ka pa ganoon katanda, Mr. Tremont! Ako ang tunay na senior citizen dito. Ano ba, noong kaedad mo ako, kaya kong gawin ang anumang bagay nang hindi nawawala ang aking gana! Kaya kong tumakbo hanggang sa tuktok na ito nang walang pahinga noon, hindi ka ba maniniwala! Pero ngayon, shucks. Itong taas lang ay sapat na para mapasinghap ako," she chimed in. "Ngunit nag-eehersisyo ako araw-araw mula sa paglalakad sa supermarket para sa mga groceries at mga bagay-bagay, hindi bababa sa. Habang ikaw, Mr. Tremont—nakaupo ka sa likod ng mesang iyon