Quotes On The Value Of Human Life Novels & Stories

mahinang sabi ni Set. Ngumuso si Don Vandolf. “Sabagay, you have a point pero iisa lang ang buhay ng tao. We should learn how to spend our time wisely because we will never know kung kailan ang expiration date natin dito sa mundo. Work and life must be balance. Hindi p’wedeng trabaho ka lang nang trabaho palagi lalo na kung naaabuso mo na ang katawang lupa mo. Kulang sa tulog, mali-mali ng oras ng pagkain. In time, sisingilin din tayo ng katawan natin. Money runs the world but money can’t repair our body organs once it’s ruined. Maaaring magamot pero hindi tuluyang maghihilom. Maaaring madugtungan ang buhay pero panandalian lang lalo na kung sobra-sobrang pang-aabuso na ang ginawa mo sa iyon

“Walang digmaan na pwedeng maghiwalay sa atin.” At sa bawat araw, habang pinapanday namin ang bagong simula, natutunan ko na ang tunay na halaga ng buhay ay hindi nakasalalay sa mga tagumpay o pagkatalo sa mga misyon. Ang tunay na tagumpay ay makasama ang pamilya ko, at makamtan ang kapayapaan at pagmamahal sa mga simpleng sandali.

"Pasensya na kayo, matanda na kasi ako." "Okay lang po 'yon." sagot naman ni Sandara. At kahit matanda na po tayo, kailangan pa ring nating pahalagahan ang mga tao sa buhay natin buhay man o patay na sila. Ang mahalaga ay pangalagaan natin ang mga buhay na nakakasama pa natin. Tumango tango ang lola ni Erwan. "Tama ka."sagot niya.

He's right malalagpasan ko din ang lahat ng 'to. "Smile, life is beautiful. You don't need to push yourself on someone who doesn't value your worth. Sometimes we need to cut people in our lives not because we don't need them but because we have to. Toxic people do nothing good on you, they only make you become one of them."

“You’re doing something meaningful now.” “Dati kasi,” sabi ni Larkin, “iniisip ko lang puro pera, puro negosyo, puro paghihiganti. Pero ngayon, natutunan kong hindi pala ‘yon ang sukatan ng halaga ng tao. Dito, pantay-pantay kaming lahat. Wala kang yaman na pwedeng ipagyabang.” “Maybe that’s what you needed all along,” sagot ni Killian. “A fresh start, even if it came from the hardest way possible.”

“Pero para sa akin, hindi ito ang mahalaga. Ikaw at ang mga bata ang mahalaga.” Tumingin si Aurora sa mga kahon at napailing. “Akala ko dati, ‘yan ang sukatan ng kaligtasan. Pero habang hawak ko ang kamay ng mga anak natin, naiintindihan kong wala pala itong halaga kung wala sila.” Nilapitan siya ni Lucas at hinawakan ang kanyang mukha. “Tama ka,” bulong niya. “Pero habang hinahabol tayo ni Samuel, kailangan natin ‘to para mabuhay.”

"Eh para saan pa? Huwag mo akong simulang bolahin tungkol sa value of life na 'yan." Nairita si Celestine sa tono nito. "Oo, alam ko na para sa'yo na CEO ng isang dambuhalang kumpanya, maliit na bagay lang kami. Pero ang lipunang ito ay binubuo ng mga nobody. Ang mayayaman ay minority lang. Maaaring maliit ang value ng bawat isa sa amin, pero parang mga sapa na dumadaloy patungong karagatan, ang maliliit na halagang ito ang bumubuo at sumusuporta sa takbo ng mundo."

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Charter and Adrastos, No, all of the staffs of Live Suicide ay walang pinagkaiba. They think human as a tool that can be easily disposed kapag wala na silang kuwenta. Wala silang pinagkaiba sa magulang ko na ituring akong b****a dahil wala na akong kuwenta. Mayroong katanungan na gumugulo sa isipan ko. Maaari ba nating ihambing ang buhay ng tao sa mga mamahaling bagay tulad ng mga bag, damit, bahay, at iba pa upang magkaroon ng halaga at mga layunin sa buhay?