Novel & Cerita The Ghost Doctor

Nakakabighani ang pag-usbong ni Basilio mula sa isang inaping bata tungo sa propesyon ng pag-aalaga. Nang una kong basahin ang ‘Noli Me Tangere’, nakakabagbag-damdamin ang eksena ng pagkabaog ng pamilya niya—ang pagkawala ni Crispin at ang pagkabaliw ni Sisa—at kitang-kita ko kung paano iyon naging mitsa para sa kanyang pagbuo bilang tao. Hindi basta-basta naging doktor si Basilio dahil sa swerte; malinaw sa mga sinulat ni Rizal na ang edukasyon at tiyaga ang gumabay sa kanya. Pinanday ng kahirapan at ng personal na trahedya ang kanyang hangarin na matuto ng medisina, hindi lamang para sa sarili kundi upang makatulong sa kapwa na nagdurusa sa sistema at sa pang-aabuso.

Sa paglipas ng panahon at sa pag-usbong ng kwento patungo sa tonong mas madilim na makikita sa ‘El Filibusterismo’, nakikita natin si Basilio na mas matured at mas praktikal—ang batang nakaranas ng hirap ay naging isang propesyonal na may kakayahang magpagaling at mag-alaga. Hindi binanggit na siya’y may dakilang yaman o pabor mula sa makapangyarihan; sa halip, ipinakita ni Rizal na ang kanyang pagiging doktor ay bunga ng pagtitiyaga, pag-aaral, at malalim na pagnanais na maglingkod.

Bilang mambabasa, nai-relate ko ang karakter ni Basilio dahil ipinapakita niya na ang karunungan at kabutihang-loob ay kayang buhatin ang mabibigat na alaala. Para sa akin, siya ay halimbawa ng karakter na ginawang instrumento ang edukasyon para sa personal na paggaling at sa paglilingkod sa lipunan—isang mensahe na nananatiling relevant hanggang ngayon.