Quotes Vincent Van Gogh

Sebelum aku berumur delapan belas, aku adalah putri kesayangan Keluarga Mahendra. Semua berubah pada hari ulang tahunku yang kedelapan belas, ketika ayah pulang membawa seorang gadis yatim piatu bernama Karina. "Dia butuh rumah," kata ayah. "Kamu yang akan mengurusnya, seperti adikmu sendiri." Sejak saat itu, semuanya berubah. Kakakku yang dulu begitu memanjakanku, menjadi dingin dan menjauh. Dan tunanganku... seakan cintanya padaku tiba-tiba berkurang setengah. Keluarga memuji Karina karena lembut dan patuh, menyebutnya anak yang jauh lebih baik daripada aku, darah daging mereka sendiri. Setelah berkali-kali tersisih karena Karina, aku akhirnya putus asa dan meraih lengan ayah. "Apakah hubungan darah nggak ada harganya di mata kalian?" Amarah ayah menyala. Ia melindungi Karina yang berlinang air mata di belakangnya, dan di depan setiap anggota keluarga, ia menamparku. "Kamu anak egois. Seandainya aku tak pernah melahirkanmu." "Kamu mempermalukan keluarga ini." Suara saudaraku Martin Mahendra sedingin es. "Pergi!" Dan tunanganku, Vincent Santoso, menatapku penuh kecewa. "Seandainya sejak awal yang bertunangan denganku adalah Karina." Mereka mengira aku akan merangkak di hadapan mereka, seperti biasanya. Tapi aku diam saja, berjalan ke brankas keluarga, mengeluarkan kartu keluarga, dan mencoret namaku dengan satu garis. Aku melepas cincin pertunangan dari jariku dan meletakkannya di atas meja. Aku memberikan Karina segala yang menurut mereka tidak layak kuterima. Bagaimanapun, aku hanya punya beberapa hari lagi untuk hidup. Yang tak mereka sadari adalah kelak, di atas kehancuran Keluarga Mahendra, mereka akan berlutut di bawah hujan, memohon aku kembali.

[Lereng Gunung Bromo, Hindia Belanda, 1831] . “Lalu untuk apa kau menculikku? Membawaku begitu jauh ke tengah hutan?” Diam. Senyap. Ells menunggu jawaban penculiknya. DIa benar-benar butuh jawaban itu untuk kemerdekaannya. “Ayahmu membunuh kakekku.” Getir suara Airlangga tetap membuat Ells cepat membantah. “Tidak mungkin!” Ells merapikan duduknya. Tidak lagi bersandar, dia duduk tegak menarik kakinya mendekat, bersila. Tatapan menyala penculiknya cukup menjawab. “Papaku tidak pernah membunuh orang!” Ells sungguh tidak terima ayahnya disebut pembunuh. Ayah yang baik, ayah yang lembut, mana mungkin sekeji itu. Namun tatapan Airlangga semakin tajam. *** LANGIT dan bumi, terhalang angkasa yang memisahkan keduanya. Airlangga, anak negeri yang marah, membalas dendam dengan menculik putri seorang penguasa negeri, Daniella Elizabeth van Loen. Perjalanan menerobos hutan, saling melindungi, dan menjaga justru menjadi benih cinta mereka. Sampai akhirnya cinta itu membuahkan janin. Mereka sadar, tidak mungkin selamanya mereka tinggal menyendiri di surga mereka yang bernama hutan. Demi buah cinta mereka, mereka harus kembali ke pusat peradaban. Kembali ke bumi. Kembali membumi. Tapi selalu ada angkasa yang menggantung indah memisahkan langit dan bumi. Haruskah perbedaan itu memisahkan mereka? Apa yang akhirnya Airlangga lakukan untuk membangun pelangi untuk menghubungkan langit dan bumi mereka? Menghilangkan jejak angkasa yang memisahkan mereka. Jika mereka tidak berhasil membangun jembatan pelangi, mereka bersiap untuk tinggal bersama di langit biru. Apakah tidak ada jalan lain? Berlatar masa kolonial Belanda, Airlangga dan Daniella merenda kasih di tengah hutan hujan tropis lereng Gunung Bromo yang cantik. Bertemu binatang-binatang liar. Dengan sedikit penggambaran alam, semoga bisa mengajak pembaca masuk ke dalam cerita, berkelana di tengah hutan di Nusantara abad ke-19. ***

"You are not going anywhere Alina, especially not to that green-eyed bastard." He said, slamming her against the wall & caging her in his arms. "Who do you think you are to tell me that? You are not my boss, Shane." She glared at him. He smirks, "I think you forgot who the boss is. You want me to remind you again?" He licked his lips as his gaze darted towards her lips. Her lips quivered under his hot gaze, as his lips almost touching hers. She took deep breaths, 'Control yourself Alina. Don't get him under your skin.' "Don't play with fire, Shane. You don't know who you are dealing with." She smirked. "Try me." He whispered, lightly grazing her earlobe with his teeth. ____ Alina, a strong headed & badass woman whose life is perfect as a Event planner. She just wants to increase her branches with her best friend & live a simple life. The only thing that bothers her is, her insecurities with men. Everything is normal until she crosses paths with the most powerful gang leader in New York. Shane Vincent King. He’s hot, mysterious, sexy yet dangerous. If you ever dare to come in his way then you’ll no longer be in this world... Every woman wants to be with him but he has his eyes only for one woman. What if Alina is that woman who he wants for all his life? Can she be able to put her insecurities aside for him? What if she got dragged into a dangerous life after entering his life? Or is her life already dangerous because of her unknown past? Will Shane help her to know her past, leading her into a new life & fall in love with each other or fate has some other plans for them?

Sebagai seorang model ternama tentu banyak orang mengenal Jane. Ia juga merupakan anak emas agensi. Muda, kaya, dan terkenal. Siapa yang tidak ingin memiliki tiga hal tersebut dalam hidup yang katanya hanya satu kali. Namun, kebahagiaan itu secara mendadak berubah menjadi sesuatu yang menyiksa Jane, ketika bayangan masa lalunya muncul. . Masa lalu yang pernah ia lalui begitu kelam, menyeruak menghancurkan kewarasannya. Hingga suatu hari, Lilibet, sang psikiater menyarankannya untuk rehat dan berlibur ke sebuah tempat dengan pemandangan pantai dan air lautnya yang indah. Disanalah ia bertemu dengan sosok Vincent. Seorang pria pemilik kafe yang ramah meskipun seringkali membuatnya kesal. Mereka tak sering bertemu, namun ketika bertemu akan saling berbagi cerita layaknya kawan lama. Entah apa yang membuat Jane yang begitu tertutup, bahkan pada Lilibet sekalipun, bisa begitu bebas bercerita pada Vincent. Hari-hari Jane di tempat baru terasa menyenangkan, sampai kemudian masalah lain muncul membuatnya terpaksa kembali ke ibu kota. Semuanya tambah runyam dan membuat karir Jane di ujung jurang. Jane pikir penderitaannya di masa lalu telah berakhir, namun ternyata belum. Ia putus asa. Wanita keras kepala dan dianggap egois itu, hampir menyerah akan hidupnya. Di saat itu, sosok Vincent kembali hadir, merengkuhnya dan memberikannya kehangatan. Pria yang selalu membuat Jane nyaman menjadi dirinya sendiri. "Kesuksesan itu—seperti ketika kau menukarkan jiwamu dengan iblis. Kau harus rela menjadi budak dari sebuah kesempurnaan.” Ketika kau mendapatkan sesuatu, maka kau juga harus rela kehilangan sesuatu yang lain.”

My mother is the Royal duchy and I am her sole heir. My mother was once deceived by my father, which nearly bankrupted our family. That bastard father of mine disappeared without a trace, taking the fortune he'd stolen from my mother and running off with his mistress. To prevent me from falling for the same kind of man in the future—to keep me from being fooled and robbed blind—my mother adopted two war orphans. She planned to raise them as potential husband candidates for me. But mother never knew the truth. These two men appeared respectful and obedient to her arrangements on the surface. But privately, they were both infatuated with my maid Josie. They constantly neglected me and made my life difficult, all to win her favor. My favorite, Marcus Reed, even gave up his own last name. He changed it to Josie's—Marcus Thompson. The betrayal cut deeper than I'd expected. Before mother died, she asked me the question I'd been dreading. "Which one do you want to choose as your husband?" But I had heard something interesting lately. There was a mafia heir—Vincent Rossi—who was notorious for his violence. He'd killed innocent people. Years of brutal fighting had left him severely injured. The doctors said he had less than six months to live. The mafia Rossi family wanted to marry him to a noblewoman before he died. I didn't hesitate to reach out to him. I offered an alliance through marriage. To my surprise, the Rossi family agreed. But on my wedding day, Marcus and the other candidate burst into the ceremony. They begged me to reconsider. "Please, don't do this!" Marcus shouted, his face desperate. "You can't marry him!" I stood there in my wedding dress, looking at the two men who had spent years ignoring me for my maid. Now they wanted me back? How interesting.

Paano mag-kasundo ang dalawang tao sa iisang bubong kung para silang aso't-pusang nag babangayan?...Isang mapag-laban na maid at isang aroganteng billionaire...Walang araw o gabi na hindi sila magkasutan kahit kunting bagay pinagtatalunan nilang dalawa...Pero paano kung sa kabila ng hindi nila pagkakaintindihan ay unti-unti na pala nahuhulog ang loob nila sa isat-isa pero walang sinoman sa kanila ang umamin na lihim na pala nila iniibig ang isat-isa...Hanggang sa isang araw unti-unting natuklasan ni hope ang tunay niyang pagkatao lalo na ng bigla nalang siya dinakip ng tatlong lalaking naka-maskara sinakay siya ng mga ito sa itim na magarang van at nagising nalang siya bumungad sa kanya ang tatlong lalaki mag-kamukha at nagimbal siya ng sabihin ng mga ito na siya ang kapatid nilang babae at sila ay quadruplets! Mas nagulat pa siya ng makita ang medyo may idad na banyagang lalaki at tinatawag siya nitong my princess! Si Night ubod ng sungit at arogante kaya walang nakakatagal na maid sa kanya dahil sa kasungitan nito...Ngunit pano kung pag uwi niya sa mansyon niya naabutan nalang niya doon ang pasaway na bagong maid niya?...Pinag-kamalan pa siyang mag nanakaw at pulubi...Hindi man lang umobra sa dalaga ang kasungitan at kaarogantehan niya bagkos mas masungit pa ito sa kanya at lagi siya nitong binabara hindi lang yun bully pa ang dalaga at pasaway na palaban sa mga taong minamaliit ang pagkatao nito. Hanggang sa hindi namalayan ni Night nahuhulog na pala ang loob niya sa dalaga bukod kasi sa palaban ito ay subrang ganda sexy at mistisa ito talo ang mga model at beauty queen sa taglay nitong ganda kaya kahit sinong lalaki maakit sa taglay na alindog ng dalaga...Hanggang sa bigla nalang itong nawala kaya hindi siya mapakali at nag alala siya sa dalaga.

Antes de completar dezoito anos, eu era a adorada princesa da família Moretti. Tudo mudou no meu décimo oitavo aniversário, quando meu pai trouxe para casa uma garota órfã chamada Carina. — Ela precisa de um lar. — Disse meu pai. — Você cuidará dela, como uma irmã. A partir daquele momento, nada foi igual. Meu irmão, que antes me adorava, tornou-se frio e distante. E meu noivo... o amor dele por mim parecia se reduzir pela metade da noite para o dia. A família elogiava Carina por ser dócil e obediente, chamando-a de uma filha muito melhor do que eu, sua própria carne e sangue. Depois de muito ser deixada de lado por Carina, finalmente desabei e segurei a manga do meu pai. — O sangue não significa nada? — Perguntei. A fúria do meu pai se acendeu. Ele abrigou Carina em lágrimas atrás dele, e diante de toda a família, deu-me um tapa no rosto. — Seu desperdício egoísta. Eu devia nunca ter tido você. — Você traz vergonha a esta família. — A voz do meu irmão Marco soou fria como uma lâmina. — Saia. E meu noivo, Vincent, olhou para mim com desapontamento: — Se ao menos eu estivesse noivo da Carina desde o início. Eles achavam que eu me curvaria aos pés deles, como sempre fizera. Mas não disse uma palavra; apenas fui até o cofre da família, retirei os documentos oficiais e risquei meu nome com um único traço. Tirei o anel de noivado do dedo e o coloquei sobre a mesa. Dei a Carina tudo aquilo que eles achavam que eu não merecia. Afinal, eu tinha apenas mais vinte e quatro horas de vida. Mas eles não faziam ideia, naquele momento, de que — em meio às ruínas da família Moretti — um dia se ajoelhariam na chuva implorando pelo meu retorno.

Am Tag der geplanten Zwillingsgeburt bestach ich den Hausarzt. Ich ließ mir alle starken Wehenhemmer der Klinik injizieren, um die Entbindung künstlich zu verzögern. Warum? Weil in meinem letzten Leben, Vincent Corleone – mein Ehemann, der Don – behauptete, eine geringe Spermienzahl zu haben. Um einen Erben zu hinterlassen, unterhielt er zehn Geliebte. Er verkündete: Wer zuerst einen Sohn gebäre, deren Sohn werde der nächste Don der Familie Corleone. Er sagte, sobald ich mein Kind vor allen anderen gebäre, würde er alle Geliebten fortschicken und meinem Sohn die Nachfolge der Familie überlassen. Ich glaubte ihm. Als ich unerwartet mit Zwillingen schwanger wurde, zitterte ich vor Aufregung. Doch unmittelbar nach der Geburt ließ er mich und die Neugeborenen in den kalten Weinkeller werfen und verbot jedem, sich uns zu nähern. „Lucy kommt aus einfachen Verhältnissen. Ich wollte ihrem Kind lediglich einen legitimen Status geben, damit es ihr und dem Jungen künftig besser geht. Doch du hast absichtlich Informationen durchsickern lassen! Aus Verzweiflung starb sie bei der Geburt – mit dem ungeborenen Kind.“ „Du bist so grausam, dass du es nicht verdienst, die Mutter des Erben der Familie Corleone zu sein! Denk über dein Verhalten nach, in drei Tagen lasse ich dich wieder hinaus.“ Dann befahl er dem Butler, die Kellertür von außen zu verrammeln. Doch er wusste es nicht: In jener Nacht brach im Weinkeller ein Feuer aus, und ich wurde gemeinsam mit meinen Kindern in den Flammen verbrannt. Als ich die Augen wieder öffnete, befand ich mich in der Nacht vor der Entbindung. In diesem Leben würde ich nicht länger die Donna sein. Sobald ich die Kinder geboren und meine Kräfte zurückgewonnen hätte, würde ich meine Kinder nehmen und für immer verschwinden.

Le jour de leur deuxième anniversaire de mariage, Caroline Vincent s'est précipitée au commissariat pour faire libérer sous caution son mari, Gabriel Colin, arrêté pour bagarre. Cependant, elle a découvert que leur certificat de mariage était faux ! La véritable Madame Colin était en réalité cette fausse héritière qui avait pris sa place depuis l'enfance ! Ils avaient même un enfant ensemble. Leurs parents les couvraient, traitant Caroline comme une idiote depuis trois ans, tout ça avait pour objectif de mettre la main sur ses actions valant des dizaines de millions d'euros. C'était eux qui avaient insisté pour les lui donner, alors pourquoi lui reprochaient-ils maintenant d'être vénale ? Gabriel se moquait d'elle : « Tu n'es même pas une femme normale. À part moi, qui voudrait de toi ? » Très bien. Elle a alors sorti les preuves compromettantes qu'elle avait collectées depuis longtemps, en le ruinant et l'endettant. Qu'il arrête de rêver. Cette héritière de substitution se vantait : « Tout le monde m'aime, tu dois être tellement jalouse, non ? » Ridicule. Caroline a arraché son masque et l'a laissée comme un rat de gouttière sans nulle part où aller. Ses parents jouaient le chantage moral : « Nous faisons tout ça pour ton bien, pourquoi tu ne comprends pas ? » Ce genre de bonté, ils pouvaient se la garder ! Elle voulait être heureuse seule ! Qui aurait cru qu'après une nuit de folie, elle confondrait l'héritier du tout-puissant Groupe Duval, cet homme noble et distant, avec un « gigolo » et coucherait avec lui... Tout le monde disait que cet homme était froid et sans cœur, qu'il cherchait juste la nouveauté et qu'il finirait par l'abandonner. Alors que tous attendaient de la voir humiliée, cet homme si inaccessible la tenait par la taille en murmurant d'une voix rauque : « Chérie, tiens-toi bien, encore une fois, d'accord ? »

Avant mes dix-huit ans, j'avais été la princesse adorée de la famille Moreau. Tout cela a changé le jour de mon dix-huitième anniversaire, lorsque mon père a ramené à la maison une orpheline du nom de Catherine. « Elle a besoin d'un foyer, » a dit mon père. « Tu t'occuperas d'elle, comme d'une sœur. » À partir de ce moment, rien n'était plus pareil. Mon frère, qui m'adulait autrefois, est devenu froid et distant. Et mon fiancé… son amour pour moi a semblé se réduire de moitié du jour au lendemain. La famille a loué Catherine pour sa douceur et son obéissance, la qualifiant de bien meilleure fille que moi, comme leur propre chair et sang. Après avoir été mise de côté pour Catherine trop de fois, j'ai craqué enfin et ai attrapé la manche de mon père. « Le lien du sang ne signifie-t-il rien du tout ? » La fureur de mon père s'est enflammée. Il a caché une Catherine en larmes derrière lui, et devant tous les membres de la famille, il m'a giflée violemment. « Espèce de déchet égoïste. J'aurais préféré ne jamais t'avoir. » « Tu as coupé l'honneur de cette famille, » la voix de mon frère, Marco, était aussi froide qu'une lame. « Va-t'en. » Et mon fiancé, Vincent, m'a regardée avec déception. « Pourquoi a-t-il fallu que ce soit toi ? Pourquoi n'ai-je pas été fiancé à Catherine depuis le début ? » Ils pensaient que je me prosternerais à leurs pieds, comme je l'avais toujours fait. Mais je n'ai dit rien. J'ai marché simplement vers le coffre-fort de la famille, en ai retiré les documents officiels, et ai tracé une seule ligne à travers mon nom. J'ai retiré la bague de fiançailles de mon doigt et l'ai déposée sur la table. J'ai donné à Catherine tout ce qu'ils pensaient que je ne méritais pas. Après tout, il ne me restait que quelques jours à vivre. Mais ils ne savaient pas alors qu'au milieu des ruines de la famille Moreau, un jour, ils se retrouveraient à genoux sous la pluie, implorant mon retour.