Rainbow Tagalog Novels & Stories

Bakit may paganito siya? Biglang lumikot ang mga mata ko nang maalala ko si Antalia. Asan na nga pala ang batang iyon? Nawili ako sa panonood ng fireworks na akala ko hinanda para sa akin kaya nakalitaan ko ang tungkol sa kanya. Sa kaka-assume ko nakalimutan ko ang alaga ko. Mabilis akong kumilos at inilbot muli ang paningin ko kahit na ang maliwanag naparte lamang ay ang gitnang bahagi kung nasaan kami ngayon.

Hindi n'ya alam kung ano ang ibig sabihin nito dahil hindi n'ya naman kilala ang kapatid ni Bailey at wala s'yang alam sa background nito ngunit kahit ganon pa man ay wala pa rin itong karapatan na tratuhin ng ganito. "Kahit ano pa ang rason mo ay wala ka pa ring karapatan na tratuhin s'ya na parang hayop!" galit na sabi n'ya rito at nakalimutan na hindi pala nakakaintindi ng Tagalog ang lalaki.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

I said coldly. “I’m sorry, love.” I sighed and looked at him. Mas lalong napunit ang puso ko nang magtagpo ang mga mata namin. Sapilitan kong binawi sa kanya ang kamay ko at pinunasan ang aking luha. “Thank you for giving me an opportunity to choose Rain o-over you, Almazan. Haven’t you noticed it? Whenever I am with you, I always end up crying and hurting. Si Rain, hindi niya ‘ko sinasaktan pero ikaw? Dapat pala sinampal ko sa ‘yo ‘yong bulaklak na ibinigay mo sa akin noon.”

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

February’s POV It’s Sunday at patungo na sana ako sa supetmarket kaya lang kung minamalas ka nga naman talaga, nasiraan pa ata ako. “Fuck,” bulong ko pa na napasabunot sa sarili dahil malakas ang ulan. This is why I hate the rain, it was always blocking my ways. Nakakairita. Pakiramdam ko ay ang malas-malas ng araw kapag umuulan.

ANGELA POV PABILING-BILING si Angela, sa higaan niya. Pawis na pawis na siya kahit naka-aircon naman ang kwarto niya at hindi naman mainit. " 'W-wag!" bulalas niya na nakapikit ang mga mata. Ang alam niya ay mahimbing na siyang natutulog pero bakit parang nasa huswisyo siya ngayon. Parang nasa ibang mundo siya at may iba siyang nakikita.

Pinuno niya ang baga ng sariwang hangin. "Rayleigh scattering," usal niya. Nang ma-curious siya kung bakit nagbabago ang kulay nito at hindi lamang sky blue ay iyon ang nahanap niyang sagot. Napangiti siya. God is very creative. Nakahinga siya nang maluwag. Kahit papaano ay nawaglit sa isip niya iyon. Hindi niya namalayang nakatulog na siya. Kung hindi pa niya naramdamang may pumapatak na tubig sa mukha niya ay hindi pa siya magigising.