Remembrance Death Anniversary Quotes 소설 & 이야기

“Grabe ka naman Grandma!” @DeathWish

*** Pagbalik ni Brandon sa bahay ng mga Fowler. Pagkabukas niya ng cellphone, nag-vibrate agad ito—sunod-sunod ang mensahe. Mula sa kanyang Lolo. Today is the death anniversary of Marga’s mother. Don’t forget to visit her grave. Brandon, don’t tell me you’ve forgotten again! Do I really need to remind you every year? Sunod ang kay Kanata. I’ll be visiting Tita Denn’s grave today. Can I come with you?

Baka kasi mayamaya lang ay dadating na siya! Humugot ako ulit nang malalim na paghinga at pinakawalan iyon sa ere pagkuwa’y humiga ako sa lounge chair. Kumusta na kaya ang mommy at daddy ko? Oh, sa susunod na linggo ay death anniversary na nila. Nakakalungkot lang na hindi ako makakapunta sa sementeryo para dalawin sila. Bale ito ang unang pagkakataon na hindi ko sila mapupunta roon. At si Jass, how is she? Ilang gabi ko na naman kasi siyang parating napapanaginipan. Kagaya sa mga naunang panaginip ko, umiiyak pa rin siya at humihingi ng tulong sa akin.

I groaned when I heard the name. Nagpaalam at nagpasalamat naman ako kay Dr. Orene nang makarating na kami sa apartment ko. Pero bago pa siya umalis ay binaba niya pa ang bintana ng kotse niya at tinawag ako. "By the way..." Panimula niya at parang nag-aatubili pa siya sa sasabihin. Pero ilang saglit lamang ay napahinga siya nang malalim tsaka marahang sinabi, "Death Anniversary na ng mga parents mo sa susunod na Linggo. Bibisitahin mo na ba sila---"

Nakangiti siya habang nagsasalita pero hindi parin nawawala ang lungkot sa kaniyang mukha. Kumuha ako ng upuan at ipinuwesto ito sa gilid ng upuan niya kanina. Tinapik ko ang upuan “Here, mayroon naman akong kaunting oras,” “Actually, it’s my father’s death anniversary today,” panimula niya. “Oh, I’m sorry.” “No need to be, matagal narin naman iyon. I’m just being weird, still sad about my old man’s death.”

“Anong ginagawa natin dito, bakit mo ako dinala rito?” Bumaling sa akin si Jacob. Nagtataka ang kaniyang hitsura. “So, you don’t remember at all?” Inalala ko kung anong date ngayon at kung anong mga importanteng event ang nakalimutan ko. But still, nothing. “Oh, maybe you don’t know at all. It’s our baby’s first death anniversary.” Nang marinig ko iyon mula sa kaniya ay biglang lumamlam ang ekspresiyon ng mga mata ko.

Sa sobrang busy ko sa pagiging ina nakalimutan ko na ang tungkol sa death anniversary ng lolo ko! "I-I'm sorry daddy. Ang totoo nakalimutan ko ang tungkol sa bagay na iyan, ngayong month nga pala ang death anniversary ni lolo." "It's alright. Just make sure you'll be here before his Death Anniversary," mahinahon na sabi daddy. "Po? But I can't leave New York now. Ang dami ko pang trabaho—"

Looking back at my happiest memories feels like running fingers over old scars—some smooth and faded, others still raw. I once believed memories were like stars: distant, beautiful, untouchable. But I was wrong. Memories are bullets. Some just whistle past, leaving only echoes of fear. Others pierce clean through you, leaving you bleeding in silence. “Condolence, Anastasia.” “Anastasia, I’m so sorry for your loss.” “I’m sorry, truly.”

((( Luis POV’s “Natitiyak ko iho na masaya para sayo ang iyong ina. Napakabait mo.” “Salamat po. Bukas ang death anniversary ng aking ina. Nakausap ko na si Father about the occasion.” “Ibig lang sabihin dito mo ipagdaraos.”Napatango ako. Dahil wala na din naman ang aking ama para pakialaman ako sa bagay na yan.

But what they didn't know is, it's not frightening to die, what fears me more is to die and leave those people I love with hurtful and sorrowful memories, to leave them unsure. That's why as long as I still have time, as long as He is still answering to my silent pleas everynight, I am making sure that everything is okay when I leave— when I die. Hindi nagtagal ay nagsimula na rin ang graduation ceremony. Kinailangan ng umalis ni Shantall para pumunta sa pila nila. Nasulyapan rin ako ni Joshua at sinenyasan ako na mamaya na lamang nya ako aasikasuhin.