Remembrance Death Anniversary Quotes Novels & Stories

Kung maaari lang sanang linisin ng tubig na 'to ang memorya ko bilang isang mamamatay tao, ginawa ko na. "Sabihin niyo, bakit kailangan niyo akong bigyan ng panibagong buhay kung sa nakaraan ko'y hindi naman ako naging mabuti sa mundo? Makasalanan ako, sana'y hinayaan niyo akong mapunta sa nagbabagang apoy." Mumunti niyang bulong sa hangin.

"At gaano kaimportante to meet us all here?" "We will organize a death anniversary mass for Talitha." Gano'n na lang kabilis ang pagtitig ko sa kaniya. Dahil sa mga salitang 'yon, pakiramdam ko ay nawala ang lahat ng galit ko sa kaniya. Sa susunod na araw na ang death anniversary ni Mommy at hindi ko inaasahan na maaalala niya 'yon. "What?!" Napatayo si Barbara sa magkahalong inis at gulat. "Pardon?! Nabingi yata ako!"

Labinlimang taon pa lang siya noon pero parang kahapon lang nangyari ang lahat. Nangingig ang mga kamay ni Melanie sa halo halong emosyon na nararamdaman niya ngayon. Death anniversary ng mga magulang niya kaya naalala na naman niya ang nakaraan. Kailanman ay hinding hindi niya makakalimutan ang ginawa ng mga Ortega sa mga magulang niya kaya nararapat lang na pagbayarin niya ang mga ito. Buhay ang inutang, buhay din ang magiging kabayaran!

Naniniwala pa ako no’ng una na setup lang ang lahat, and that Sarah won’t ever do the thing to herself—but in this note… in her penmanship traces on the note, gumuho ang mundo ko. “Iyong araw na tinutukoy niya kung saan ang tanging araw sa kalendaryo na maaalala namin siya, she’s talking to her death anniversary.” Liam’s trying to talk like his voice is not breaking, yet he ends up bursting into tears.

You will always be remembered She always wanted this, ayaw nya palagyan ng date kung kalian sya namatay, even her surname, and she always say na gusto nya may pinaka maganda sa lapida nya. “I miss you.” She was my friend and will forever be, “I kept my promise, I lived, I lived with the man I love, I lived regretting nothing.” Naramdaman ko ang sunod sunod na luha na dumaloy sa mga pisngi ko, “Thank you, for believing in me, and for staying by my side.”

I don't know why no one notified me that my best friend just died. Ayaw ko nang masaktan pa. Noong nakaraang linggo, si Halter ang nilibing namin. Ngayon, nasa libingan na naman ako para iyakan na naman ang pagkawala ng isang buhay na napaka-importante sa akin. I don't know how many times I tried to convince myself that her whole family was just going through so much pain to even remember telling the people close to her the news, but they should have at least did it still because I do think I deserve it somehow as her childhood best friend.

Inilagay ko ang bulaklak doon. Tumunog ang cellphone ko at agad ko iyong sinagot. "Yes, pumunta lang ako sa pinangyarihan noon. I know, Nic. Thanks for your concern. Pero alam mo naman na hindi matatahimik ang kaluluwa ko pag hindi ako nakadalaw. Don't worry. Uuwi din ako. 10 years death anniversary niya ngayon. I don't want to missed it."

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

“Ikaw na ang bahala.” Mayroon siya biglang naisip at saka seryosong sinabi, “Sa susunod na araw ang death anniversary ng nanay mo. Bisitahin mo siya.” Hindi mapigilang magulat ni Maisie. ‘Death anniversary ng nanay ko…’ Makakalimutan niya siguro ito kung hindi nabanggit ng tatay niya. Tumango siya. “Sige.”

Iniwan sila dalawa upang makapag-usap. "November two bukas, ang sabi ng iba sa mga kalukuwang nakasalamuha ko, ever year of November two, when someone light a candle for them as a remembrance of their death, at eight pm, they may rest in peace." "That was the only way a soul of the dead in this world to finally be at ease," dagdag pa nito. Malalim na ang tulog ni Tina ng gabing iyon habang si Ruth ay ilang oras na ding nakatitig sa labas ng bintana, malakas ang ulan ng gabing iyon.