Remembrance Death Anniversary Quotes の小説・ストーリー

I don't know why no one notified me that my best friend just died. Ayaw ko nang masaktan pa. Noong nakaraang linggo, si Halter ang nilibing namin. Ngayon, nasa libingan na naman ako para iyakan na naman ang pagkawala ng isang buhay na napaka-importante sa akin. I don't know how many times I tried to convince myself that her whole family was just going through so much pain to even remember telling the people close to her the news, but they should have at least did it still because I do think I deserve it somehow as her childhood best friend.

Inilagay ko ang bulaklak doon. Tumunog ang cellphone ko at agad ko iyong sinagot. "Yes, pumunta lang ako sa pinangyarihan noon. I know, Nic. Thanks for your concern. Pero alam mo naman na hindi matatahimik ang kaluluwa ko pag hindi ako nakadalaw. Don't worry. Uuwi din ako. 10 years death anniversary niya ngayon. I don't want to missed it."

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

“Ikaw na ang bahala.” Mayroon siya biglang naisip at saka seryosong sinabi, “Sa susunod na araw ang death anniversary ng nanay mo. Bisitahin mo siya.” Hindi mapigilang magulat ni Maisie. ‘Death anniversary ng nanay ko…’ Makakalimutan niya siguro ito kung hindi nabanggit ng tatay niya. Tumango siya. “Sige.”

[“Come on, magsawa ka naman sa mga chickababes diyan! Wala ka bang na aalala ah? Anong araw ba ngayon?!” Napatingin ako sa screen ng cellphone ko at tiningnan ang petsa. Ano nga bang ganap sa araw na ito? It just an ordinary day — Fuck! It’s a death anniversary! “Yeah. Where are you?” [“Alam mo naman pala ide umuwi ka! Magpapamisa si Tito, you need to be there. Nasa byahe kami papunta sa sementeryo, nagdala kami ng grinder para sirain ang piste mong lock!”]

"Sorry, anak. Nakalimutan kong samahan ka sa Tito Kolas mo at sa puntod ng mommy mo." Hindi ko na nga napuntahan ang puntod ni Mommy dahil sa nangyari, 4rth year Death anniversary pa naman ni Mommy ngayon. Kaya labis-labis ang inis, galit at tampong nararamdaman ko ngayon. Hindi ko niyayakap si Daddy pabalik, wala rin akong emotion na pinapakita sa kanya, wala rin akong pakialam sa kanya. Dahil kinakain ako ng galit at inis ko sa katawan ngayon pati na ang, selos.

Hinding-hindi niya itatanggi ang katotohanang naging rason siya kung bakit nawalan ng buhay ang isa sa mga taong natatangi niyang nilalapitan Kusang tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Mapait siyang ngumiti at humugot ng malalim na hininga. Ininom niya ang kanyang hawak na kape at tinanaw ang malawak na hardin sa baba. “Ngayon ang araw ng death anniversary niya, ‘di ba? Why don’t you relax a little bit? Selim wouldn’t like seeing you like this,” saad ng kanyang ina.

Sinabi nang mapanghamak ni Ruby, “Mawawala ang lahat pagkatapos ng kamatayan. Kung mamamatay ako, ang pinakamagandang wakas ay mamatay ako nang walang pag-aalala. Hahayaan kong bumalik ang katawan ko sa mundong ito bilang abo. Para naman sa pagtatayo ng mga monumento at pagbibigay galang sa akin, patay na ako sa sandaling iyon, kaya bakit kailangan ko pa ang lahat ng ito?” Napagtanto ni Brody na nag-iingat si Ruby sa kanya, kaya bumuntong hininga siya nang walang magawa at binulong, “Hindi madali para sa atin na mabuhay sa mundong ito, kaya ayokong mamatay nang hindi napapansin. Gusto kong maalala ako ng mga tao, at ayokong makalimutan ako pagkatapos kong mamatay.”

hehehehe "To be honest, every day with you is already a memorable one. I know, I said this many damn times but since my parents died. And you came into my life I promised to myself that I'll enjoy my every day, every night and treasure our memories together. Are you serious?! Love, you don't have to ask me that. It's always a YES!!!" sabi ko sakaniya. Walang mas memorable pa saakin kundi yung araw-araw ko siyang nakakasama.

Hindi na maitago ang pagkairita na nararamdaman niya sa akin. Ngumiti ako nang maayos bago sumagot. “Pa-surprise para sa death anniversary ni lolo,” sagot ko. “Anong akala mo sa akin? Nakalimutan ko na iyon? Saka, para matuwa naman si lola.”