Reminiscing In A Sentence の小説・ストーリー

nanginginig kong bulong. Pinakatitigan ko ang natutulog na mukha ni Remmington. Nanggilid ang luha sa mga mata ko. Hindi ko inisip kahit na kailan man na masama siyang tao. I have always thought that it was just rumors.

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

He jokingly said, natawa sila sa inusal ng matanda but my face remained serious. Really, Senior? “I hope I didn’t offend you, ija. I just remembered the old days..” He said, as if reminiscing every moment of Izo and I. He could go on and on about it, dahil hanggang alaala nalang din naman siya. I would never go through that hell again.

I hopelessly confessed, “ang naaalala ko lang ay ‘yong papunta tayo sa dati naming compound tapos tumigil tayo sa gilid ng kalsada para mag-usap… tapos… malabo na ang mga sumunod na nangyari sa isipan ko.” I saw how his lips trembled when he tried to say something. He took a deep breath to recollect himself. “So… you can’t remember the conversation we had earlier?” I blinked several times and held my hand together above my stomach. “Well… I remember you pleading or asking something, but I can’t totally remember the exact words you said.” Marcus nodded several times as he listened to me explain. “Hindi mo rin ba maalala ang mga sinabi mo sa akin?”

Tanging ang mahinang musika na lang ang naririnig namin. Hindi maalis ang tinginan namin sa isa’t isa habang sumasabay sa mabagal na tugtog. “Tahimik ka na naman…” sabi ko. Ngumiti siya. “I’m just taking in every moment. I’m memorizing all of this. I don’t ever want to forget this day. Every detail… not like our first wedding, when I barely remember anything.” Nilapat ko ang pisngi ko sa dibdib niya.

Alam niyang makukunsensya ito kapag bumalik ang mga alaala nito. "Eachen… try to remember the times we shared. The happy moments… the dreams we built…” aniya na nakagat ang ibabang labi. Nakatingin lang sa kanya ang binata, tila pilit na inaapuhap sa isipan ang mga sinasabi niyang pangyayari. Nagawa niyang mahawakan ang braso nito.

she encouraged me. Natahimik kaming tatlo ng ilang minuto at tanging munting pagsinghot lang ang naririnig namin sa isa’t isa. Minsan nga ay nagkikita-kita ang tingin naming tatlo at nag-iiwasan din. Iba talaga if nagkaroon ng gap sa nanay. Parang lahat ng magagandang memories ay nasayang lang dahil sa nangyari.

She is indeed happy. We enjoyed the view and we talked and laughed before we went back. As we go upstairs I heard people na nagkukwentuhan at tila nagka kasiyahan. That's when I saw Limmuel with my friends. They're talking and laughing. It seems that he remembers them. And I don't know if he still remembers me. Kasi nga ayoko mag kampante kasi the last thing that I do is hurt myself. “Ellya”

I'd rather find the truth using my own ways than to ask him personally. "You didn't remember the place? 'Diba dinadala ka niya doon dati?" she asked. Muntikan ko pa matapakan ang preno. Gosh, unwanted memories. Gusto ko masuka, lalo na tuwing naaalala ko kung gaano ko siya kagusto noong highschool pa lang ako.