Reminiscing In A Sentence Mga Nobela at Kwento

Huminto siya saglit para ilapat ang kaniyang pisnge sa aking ulo. "Then, after one year, I saw mom. Inuwi niya ako kahit wala pa rin akong maalala. Anim na buwan ang ginugol niya para tulungan akong mabalik ang memorya ko. Pinapakilala niya ako sa mga dati kong kaibigan at dinadala sa mga lugar na dati kong tinatambayan. And when she brought me to my old school in college, your face pop up in my head. That's the time I regained all of my memories,” pagpapatuloy niya, nahimigan ko sa tinig niya ang saya kaya napangiti ako.

Dinig ko na ang tawanan bago pa man makarating sa kusina. Sumilip pa ako at nakita nga silang nag-aayos ng hapag. Nakatunghay lang ako sa kanila hanggang sa matapos sila. Masaya silang nag-uusap tungkol sa pinanood nila maghapon. Tapos napunta ang usapan nila sa trip na nagawa nila noon. Reminiscing na sila ng mga memories nila. Masasayang memories. Napangiti ako nang mapakla bago tumalikod.

"Oh... I missed you rin Apo. I remembered na kinarkarga pa kita pag dumadalaw kayo dito ng mommy mo nang maliit kapa but right now I can't do it anymore." He said while chuckling. Being around with the people who are the part of my past helped me alot to slowly bring back my memories. "Axel maiba nga tayo, natukoy na ba ang bumangga sa iyo?" He said seriously. "Sa ngayon po Lo, hindi pa rin masyadong mautak ang taong gumawa nayon. Imagined po Lo it was fucking daylight nang mangyare iyon and wala man lang ni isa ang nakasaksi!

Pag kausap niya sa kanyang sarili habang naka sandal sa malamig na tiles. "Babalik din Tayo sa dati at mag sisimula ng bago. Masayang bubuo ng another memories together like we use to do."

"Because you're becoming someone you don't even know." Adrian nodded. "I think that's why I'm scared of remembering." Natahimik siya. Hindi niya alam kung ano ang dapat sabihin. Kaya hinawakan lamang niya ang relo. Mabigat ito. Malamig. Mahal. Ngunit sa kamay niya, isa lamang itong relo. "Do you remember anything about this?" Adrian looked at it. "Sometimes." "What?" "An office."

Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. "Pero tandaan mo, hindi natin maaaring pilitin ang utak na maalala agad ang lahat. Minsan, kusa itong bumabalik kapag may nakikitang tao, lugar, bagay, amoy, o pangyayari na konektado sa nawawalang memorya."

"Remember when Old ones died and new were born And life was changed, disassembled, rearranged, We came together, fell apart..." She paused. I hear her gasped. "....and broke each other's hearts Remember when..." She then started sobbing. Pero patuloy niya pa ring kinakanta. It seems like she's remembering all her past with Papa, it felt like she's reminiscing it all. "Remember when We said....when we turned gray When the children grow up and move away

Masyadong matagal na katahimikan. "Nakalimutan ko na ang mga bagay sa nakaraan," sa wakas ay sagot ng boses. "Masaya na ang buhay ko ngayon, ayoko nang balikan ang maduming nakaraan." "Maduming nakaraan," ulit ng lalaki nang may mapait na ngiti. "Ganoon ba. O sige, ibang tanong na lang naaalala mo ba ang Burnham Park?" Dito sila lagi pumupunta pag gusto nila makalimot sa mga bagay-bagay. Rumerenta sila ng bike at mag hahabulan sila na parang mga bata.

nanginginig kong bulong. Pinakatitigan ko ang natutulog na mukha ni Remmington. Nanggilid ang luha sa mga mata ko. Hindi ko inisip kahit na kailan man na masama siyang tao. I have always thought that it was just rumors.

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.