Reminiscing In A Sentence Novels & Stories

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.

sagot niya sa akin kaya natahimik ako bago ako napalunok nang maalala ko ang nangyari no'ng nakaraan. Oo nga pala. Hindi pa nga ako marunong humawak ng baril noon pero nagawa kong makapatay ng mga tao na kumuha sa akin. "Wif," bigla nitong pagtawag sa akin kaya naman tinignan ko siya. "Reminiscing that incident?" tanong nito. Ngumiti naman ako bago ko iminuwestra ang kamay ko na maliit. "Slight lang," sagot ko bago ako ngumiti. Akma na sana akong tatalikod pero natigilan ako nang marinig ko si Everett.

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.

Huminga. Pero kahit gaano ko subukang kalimutan, ang bawat memorya ni Jayden ay bumabalik. Ang bawat halik ng kanyang tingin, ang bawat haplos ng kamay niya, ang bawat titig na naramdaman ko sa kanyang kuwarto… Parang nagliliyab sa ilalim ng balat ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ito sa kanya.

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.