Reminiscing In A Sentence Mga Nobela at Kwento

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Parang gusto ko nang magpanic. "Okay," panimula ko habang isinasara ang pinto. "Anong gusto mong pag-usapan?" Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang takas. "You. Me. That night." Napaupo ako sa kabilang dulo ng maliit na sofa. Kailangan ko ng distansya. Kailangan ko ng hangin. "Atticus, I don't even remember half of what happened." "Then let me remind you," aniya, leaning slightly forward.

Kumakalma na rin ang kanyang paghinga. Ngunit wala ang pag-aalala niya sa kung ano man ang nangyari sa kanyang ngayon. What she’s thinking about are the scenes that flashed inside her head like a broken disc. Mariin niyang pinikit ang mga mata. “Ayos ka na?” “I’m starting to remember something,” she whispered and looked at Angel. “I’m starting to recall the pieces of my past.” Umaliwalas ang mukha ng kaibigan sa narinig. “Talaga? Anong naalala mo?”

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.

I admitted quietly. His eyes lifted slightly, attentive but not intrusive. I hesitated. Then continued anyway. “It’s not like pain. It’s… absence. Like something important used to be there, but I can’t remember what it is anymore.” Lucas didn’t interrupt. So I kept going. “I keep thinking maybe I should remember more clearly. Maybe if I tried harder, I could hold onto something about them. But every time I try, it slips away.” My fingers tightened slightly around the edge of the folder.

I remembered every bit of what happened, and everything that I felt. Nag-init ang pisngi ko sa mga alaala. Sinupil ko ang sarili dahil sa kahibangan. Dapat na pagsisihan ko ang ginawa at hindi dapat naghahangad pa ng kasunod dahil lang nakalasap ng sarap. Oh, great, I’m daydreaming when this isn’t the time to reminisce that hot night. I should… I don’t know… maybe I should be cleaning up this mess. Though I don’t know how. It’s not as if this was my first time.

"Kasi noong una tayong nagsabay kumain—ang tahimik, ang payapa... just you, and your rolling eyes." He chuckled softly, reminiscing. Paano niya naaalala ang mga ganung bagay gayong halos limot ko na iyon? He has a good memory, huh. "I don't want you introduced to that kind of environment," dagdag niya, at ngayong mas malambing ang tono, parang may bigat ang bawat salitang binitawan niya. Nagkatitigan kami. Ilang segundo. Walang gustong maunang umiwas. My chest grew warm; the air felt heavy.

His voice laced with sadness and bitterness. “Since the day I left, Dan. Inaamin ko na sobrang na-miss ko kayo. Namimiss ko ang dating tayo. Gabi-gabi akong umiiyak, araw-araw laging lutang. Walang minutong lumilipas na hindi ko pinagsisisihan ang sarili ko,” I paused as I reminiscing the past.

seryoso nitong tugon habang nakatingin sa malayo. "Wala lang s'ya maalala Louren at tiyak ako, oras na may makita o may malaman lang s'ya sa mga nangyari sa amin noon, maaring ma-trigger 'yung utak n'ya at bumalik na ulit sa normal ang memories n'ya," puno ng pag-asa kong sambit. "Mali ka." Napatingin ako agad sa kan'ya. "Anong ibig mong sabihin?"

Pero kahit nakahiga na ako at patay na ang ilaw, hindi agad dumating ang antok. Sa halip, bumalik na naman sa isip ko ang mga nakaraang linggo. Sa lahat ng oras na magkasama kami. Sa mga meeting. Sa outreach programs. Sa mga arguments na kadalasan ay nagsisimula sa maliliit na bagay at nauuwi sa pang-aasar. Sa mga moments na wala naman talagang espesyal, pero somehow, naging memorable pa rin. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang gusto ni Vicente.