Reminiscing In A Sentence Novels & Stories

Gusto n'ya na sanang bawiin ang sinabi n'yang kanta at ibahin na lang ngunit nagulat s'ya ng marinig ang pag strum ni Adrian ng gitara na hawak nito sa tono ng "Dance with my father" At ang kasunod na narinig n'ya ay ang pagkanta nito. At sa ikalawang pagkakataon ay may mga senaryo na naman na bigla na lamang lumitaw sa isip n'ya ngunit sobrang malabo at hindi n'ya gaanong nakikita o naririnig ang mga pag-uusap. The memory of her past na pilit n'ya ng kinakalimutan ngunit paulit-ulit pa rin na bumabalik sa kan'yang isip magpahanggang ngayon.

sagot ko, pilit sinisid ang memorya. Tumango siya, encouraging. “Okay lang. Kwento mo lang lahat—even the smallest detail. Sometimes, memories hide in the background.” Huminga ako nang malalim. Pumikit ako, marahang pinakinggan ang sarili. “May ilaw. Colorful. Tapos maingay… pero at some point, parang nag-mute yung music. Faint na siya, parang echo.” Napatingin ako sa sahig ng clinic—white tiles na may manipis na crack sa gilid. Hinagod ko ng hinlalaki ang gilid ng armrest, para bang baka may memoryang nakatago sa texture.

Bahagya siyang ngumiti. "Basta huwag lang ulit maalat." banggit nya saka ngumisi. "Hindi mo pa rin nakakalimutan iyon?" Napailing ako habang natatawa. "One memorable experience." banggit nya sabay parang iginuhit sa hangin ang mga kamay nya sa pagkakasabing 'one memorable.' "One time lang 'yon." depensa ko. "Pero natatandaan ko." Hindi ko napigilang matawa dahil may masasabi talaga sya.

"Remember when Old ones died and new were born And life was changed, disassembled, rearranged, We came together, fell apart..." She paused. I hear her gasped. "....and broke each other's hearts Remember when..." She then started sobbing. Pero patuloy niya pa ring kinakanta. It seems like she's remembering all her past with Papa, it felt like she's reminiscing it all. "Remember when We said....when we turned gray When the children grow up and move away

We all know that you are prematurely senile, you amnesiac. Nevertheless, I'm looking forward to reminiscing and dishing about how our life went on after we parted ways. After we underwent our own individual life crusades. Until then, I'll be counting down the days until we meet again, my friend. Until we meet again. -Love, H How could you do this to me? -H

"Tayo? Paano tayo nagkakilala? Ano ang namiss ko? Ano ang dapat kong matandaan?" Natameme ako. Rewinding to a particular moment and trying to dissect what we could have done differently to change the situation... It is quite a painful process. Even a minute of thinking and reminiscing may dissolve the impenetrable shell I've spent months, if not years, attempting to construct to protect myself. When I remember back to a wonderful moment with someone, I find myself reflecting on how much enjoyment they brought to my life in a short of minutes. These types of recollections cause me seconds of heartbreak while also providing me with a lasting period of tranquility, and in a way, act as a rewind

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Parang gusto ko nang magpanic. "Okay," panimula ko habang isinasara ang pinto. "Anong gusto mong pag-usapan?" Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang takas. "You. Me. That night." Napaupo ako sa kabilang dulo ng maliit na sofa. Kailangan ko ng distansya. Kailangan ko ng hangin. "Atticus, I don't even remember half of what happened." "Then let me remind you," aniya, leaning slightly forward.

Kumakalma na rin ang kanyang paghinga. Ngunit wala ang pag-aalala niya sa kung ano man ang nangyari sa kanyang ngayon. What she’s thinking about are the scenes that flashed inside her head like a broken disc. Mariin niyang pinikit ang mga mata. “Ayos ka na?” “I’m starting to remember something,” she whispered and looked at Angel. “I’m starting to recall the pieces of my past.” Umaliwalas ang mukha ng kaibigan sa narinig. “Talaga? Anong naalala mo?”

Naitanong niya kasi kanina kung sino daw ang kasama ko sa bahay, ang sabi ko ay si tatay at ang dalawa kong kapatid. "Oh, I'm.... sorry to hear that. And I'm sorry for asking." hinging paumanhin ni tito, ngumiti ako sa kanila para ipakitang wala namang problema kahit na ang totoo ay bigla na namang bumalik sakin lahat lahat. Jist one mention of her name, or just one thing that will remind me of her, and everything will flash in my mind again. Evrything that I felt before will be recalled.