Sana Kahit Minsan Lyrics

Audrey pergi liburan ke Amsterdam, di sana dia ketemu sama cowok blaster yang berhasil bikin dia panas dingin. Tapi, ketika dia pergi ke dokter, dia didiagnosis mengidap Borderline Disorder Personality (BPD). Gara-garanya? Gejala-gejala yang dialaminya memang mirip persis sama BPD.

"Jangan jilat di sana, Pak ... suami saya telepon ...." Aku mengangkat telepon itu dengan perasaan malu dan serba salah. Tidak ingin biarkan suami di seberang telepon tahu bahwa di antara kaki istri tercintanya, saat ini tengah menjepit kepala pria lain ....

'Pipigilan ko ang sarili ko na mahulog sa kanya, dahil kahit ano pa ang gagawin ko, hinding-hindi niya ako mamahalin... K-kahit pa, mukha niya ang nakikita niya sa akin....'

Sa loob ng siyam na taon, buong pusong ginampanan ni Isabelle Reyes-Santiago ang pagiging isang perpektong ina at asawa. Tahimik siyang sumuporta kay Lucas—sa kanyang negosyo, sa kanyang reputasyon, at sa kanyang ambisyon. Nanahimik siya sa likod ng camera, sa mga board meeting na hindi siya inanyayahan, at sa mga sandaling kailangan niya ng karamay pero wala ni isang halik o salitang ginhawa ang kanyang nakuha. Ang mas masakit? Wala siyang lugar sa sariling tahanan. Hindi lang si Lucas ang may paboritong kasama. "Mas gusto ko si Tita Karina kaysa kay Mommy!"—sambit ng anak nilang si Marcus habang nakangiti si Lucas, tila sang-ayon. Ginawa na ni Isabelle ang lahat para mapanatiling buo ang kanilang pamilya. Pero imbes na pagmamahal at respeto, ang gantimpala niya’y pagtataksil at pangungutya. Habang binubura siya mula sa buhay ng asawa’t anak, si Karina Sison—ang ex ng kanyang asawa—ang inilalagay sa pedestal. Ginawang presidente. Ginawang reyna. Hanggang sa dumating ang gabing iyon. Ang gabing tuluyan siyang nagising sa katotohanan—na minsan, kahit gaano mo kamahal, hindi mo na kayang manatili sa isang lugar na matagal ka nang hindi pinipiling mahalin pabalik. Pagod na siyang umasa. Pagod na siyang maging tanong sa pamilyang matagal nang may sagot—at hindi siya iyon. Kaya handa na siyang magpalaya. Handa na siyang iwan ang tahanang dati niyang ipinaglaban, sa piling ng mga taong mas masaya nang wala siya. Ngunit nang sa wakas ay iniabot na niya ang annulment papers sa kanyang asawa… Hindi galit ang sumalubong sa kanya. Hindi rin pakiusap. Kundi isang malamig na titig lang. Isang mapanganib na ngiti. At ang mga salitang… “You’re not going anywhere, Isabelle.”

“Pipay!” galit na sigaw ng aking madrasta mula sa kanyang silid habang abala sa pag-aayos ng kanyang mukha. Halos magputok ang ugat sa kanyang leeg, na para bang ako ang dahilan ng lahat ng problema niya sa buhay. “Bakit po, Madam?” mahinahon kong sagot habang tuloy sa paglalampaso ng sahig. “Madam”—iyon ang itinawag niya sa akin mula pa noong una, at dahil sa takot, hindi ko na rin inusisa kung bakit. Ako nga pala si Piazza Fontana Vega, o mas kilala bilang Pipay. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, ngunit hanggang Grade 5 lang ang naabot ko. Natigil ako sa pag-aaral noong mag-asawa muli ang aking ama. Simula noon, naging parang alipin na ako ng aking madrasta. Araw-araw, pareho lang ang eksena sa bahay. Ako ang gumagawa ng lahat ng gawain habang si Madam at ang kanyang anak na si Claire ay nag-e-enjoy sa luho ng buhay. Pero kahit ganoon, may lihim akong pangarap. Minsan, sa mga tahimik na gabi, iniisip ko kung darating ba ang araw na makakawala ako sa ganitong sitwasyon. “PIPAY!” muling sigaw ng aking madrasta, na tila mas nagiging galit pa. Agad kong iniwan ang mop at tumakbo sa kanyang kwarto. Kailangan kong magmadali. Kapag natagalan ako, mas matindi ang parusa. “Madam, may kailangan po ba kayo?” magalang kong tanong sa aking Madrasta. "Bakit ba ang bagal mong kumilos? HETO! Labhan mo pati ang damit ng anak ko!” sigaw niya, sabay hagis sa akin ng maruruming damit. Tumama ito sa aking mukha, pero wala akong nagawa kundi damputin ang mga ito. “Opo, Madam,” sagot ko, habang pinipigil ang pagbagsak ng luha.

Nuwa terpisahkan oleh suaminya karena tuduhan tindak terorisme. Demi menyelamatkan diri ia pun kabur dari negaranya dan sampai di Negeri Syam. Namun, di sana ia disangka sebagai mata-mata. Ujian hidup terus datang silih berganti dan membuat Nuwa semakin kuat serta tegar

Matigas ang ulo, matalas ang dila, at spoiled brat. Ganyan si Leticia Traviesco, isang anak ng gobernador. Lumaki siyang may ginintuang kutsara sa bibig. Ngunit nakukuha man ang lahat ng gusto, may isang bagay ang kulang sa kanya—ang kalayaan niya. Kahit saan magpunta ay palaging may nakasunod sa kanyang bodyguard. Kaya madalas, tinatakasan niya ang mga ‘yon kahit na gaano pa katindi ang pagbabantay ng mga ito sa kanya. Pero makakahanap ng katapat si Leticia nang mag-hire ng bagong bodyguard ang ama niya, si Kane Cueves. Sa una pa lang ay badtrip na si Leticia sa binata dahil sa pangyayari nang una silang magkatagpo. Idagdag pang tila daig ng binata ang GPS. Kahit saan siya magpunta ay natutunton siya nito. At ang malala, dahil sa isang pangyayari ay tuluyang maglalaho ang kalayaang inaasam-asam ni Leticia. Sa isang iglap, natagpuan na lang niya ang sariling nakakulong sa bisig ni Kane. And the worst is, he has no plans to let her go. Paano na lang siya makakalaya mula sa isang Kane Cueves?

Pipiliin ba ni Jace na yakapin ang pag-ibig na minsan niyang tinangka na takasan, o ang mga anino ng kanilang nakaraan ay maghahatid sa kanila sa pagkakahiwalay magpakailanman? At sa huli, kapag nagising si Luther, matutuklasan ba niyang si Jace ay naghihintay pa rin sa kanya, o talagang nakapag-move on na siya? Sa isang mundo ng panganib at pag-ibig, ang kanilang kapalaran ay nakabitin sa isang sinag ng pag-asa. Ano ang mangyayari sa kanilang kwento? Ang sagot ay nasa hangin, sa isang tadhana na patuloy na naglalaro.

Revenge. Iyan ang nasa puso at isip ni Aaron sa loob ng mahabang panahon na pananatili niya sa ibang bansa. Bumalik siya para kay Valerie Fuentebella, ang minsan niyang minahal nang higit pa sa buhay niya. Si Valerie ang unica hija ni Don Carlos Fuentebella na pumatay sa pinakamamahal niyang ina. Sa pagbabalik ni Aaron at lingid rin sa kaalaman ng lahat, siya ang creditor ng pamilyang Fuentebella. At si Valerie ang nais niyang maging kabayaran sa lahat ng utang ng mga ito. 𝑭𝒂𝒍𝒍𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒏 𝒍𝒐𝒗𝒆 𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒏𝒈𝒆𝒓𝒐𝒖𝒔, 𝒂𝒏𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒎𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒆𝒏𝒅 𝒖𝒑 𝒉𝒖𝒓𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒚𝒐𝒖𝒓𝒔𝒆𝒍𝒇. 𝑾𝒉𝒂𝒕 𝒘𝒆𝒊𝒈𝒉𝒔 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒆𝒏𝒅, 𝒉𝒊𝒔 𝒓𝒆𝒗𝒆𝒏𝒈𝒆 𝒐𝒓 𝒉𝒊𝒔 𝒍𝒐𝒗𝒆 𝒇𝒐𝒓 𝑽𝒂𝒍𝒆𝒓𝒊𝒆? ------- Can you give a second chance to your Ex-lover? . .

"Babayaran kita sa kahit magkanong halaga basta't paligayahin mo lang ako." Wala nang ibang nagawa si Karen kundi tanggapin ang alok ni Mr. Valer Ferrario nang sabihin ito sa kaniya. Ano bang magagawa niya sa sunod-sunod na negatibong nangyayari sa kaniyang buhay; na-ospital ang kaisa-isang anak, pinalayas sa tinutuluyan nilang apartment at natanggal pa sa trabaho. Kaya't kahit labag sa loob ay sumang-ayon siya sa alok ng mayamang lalaking ito. Alam niyang magagamit niya ito para magkaroon ng maraming pera. Ngunit paano kung magkaroon din siya ng pagtingin kay Mr. Ferrario? Sa lalaking pamilyado na?