روايات وقصص ضمن Sand Of Time Jonaxx

Ilang sandali lang ay tumayo rin si Adrian. “Teka lang, Susundan ko muna siya. Baka may manggulo." Nagkatinginan pa ang dalawa bago sabay na naglakad palayo. Napailing na lamang si Janella. Pagkatapos ay sinulyapan niya ang oras sa kanyang cellphone. Alas-onse na ng gabi. Hindi niya napansin kung gaano karami ang kaniyang nainom. Unti-unti nang umiikot ang kanyang paningin.

Bukod dito, ang pagsabog ay gagawa ng sobrang ingay. “Gusto kong makita ang kanyang mukha," sabi ni Alex, "Tara roon." Natagpuan ni Alex si Jonah na nakaluhod, napapaligiran ng hindi nakangiti at armadong mga lalaki. Nakangiting tumingin siya kay Jona. “Magbabakasyon ka ba?" tanong niya. “We can make a deal," sabi ni Jona. He seems flustered, Alex though with a smirk. Dapat niyang malaman na siya ay tapos na.

Alam mo ba kung bakit ko siya tinanggihan nang husto at tumanggi na tulungan siya? Napaisip sandali si Shaun at biglang sumimangot. Sa kanyang pag-unawa sa Jordan, dapat siyang maging interesado sa isang bagay na kasing kabigha-bighani ng space-time revolving door! Sobrang nagustuhan ni Jordan ang mga pelikula ni Nolan dahil nahuhumaling siya sa oras, science fiction at pangarap. Imposibleng ayaw niyang subukang bumalik sa nakaraan.

Sa sandaling ito, bumuntong hininga siya at tinapik ang balikat ni Janus bago sinabi nang tapat, “Janus, kinausap ko na ang isang master, at magandang oras para sayo na lumipat sa 9:58 am bukas. Maaga akong magpapadala ng kotse dito para sunduin ka para makapasok ka ng saktong 9:58 am!” Pinagdaup ni Janus ang mga kamay niya at sinabi, “Kung gano’n, kailangan kitang abalahin, Mr. Long.” Naging komportable agad nang sobra si Shawn, at hindi na nambobola ang ngiti niya tulad sa simula. Sa halip, parang mas naging bukas ang isipan niya sa sandaling ito. Gumaan din nang sobra ang pakiramdam ni Jenna, at sa wakas ay nakaramdam na siya ng hindi makontrol na pananabik at saya sa kailaliman ng puso n

From here, the cars below looked like ants, and the other skyscrapers looked like toys. Sandro was sitting in a massive ergonomic leather chair, his silhouette framed by the clouds outside. He was focused on a tablet, his brow furrowed as he scanned a serious report. On his desk sat a single cup of black coffee that probably cost more than a month of Aria's groceries. “You’re five minutes early,” Sandro said without looking up. His voice was like velvet over gravel—smooth but dangerously deep. “Good. I appreciate people who respect the concept of time.”

dinampot ko ang pagkain ko at bumalik na rin naman sya sa pwesto n'ya kanina. I dont want to look at him right now, nakakailang. "ah, yung aso mo nga pala pinakain na ni Jonas" he suddenly said "Oh, thanks" i smiled at him refusing to look on his eyes. "Anong oras na?" tanong ko sa kan'ya "6:25" he said while looking on his phone "Let's go" He said and wait for me to stand. Sumabay ako sa kan'ya sa paglalakad

balik kong sigaw at this time dinoble ko ang lakas ng boses ko. HAHAHAHAAHAHAAHAHAHAHAHAHAHAHAHA inisan pala Jax Oliver huh!!