Time Was Up Novels & Stories

“Okay, Sire.” Lumapad lalo ang kanyang ngiti. Ilang hakbang pa, at lumapit na siya sa akin para yumakap. Hindi na rin ako nagdalawang-isip at marahan ko siyang niyakap pabalik habang hinahaplos ko ang likod niya. “Uwi na tayo,” aya niya sa akin matapos siyang kumalas sa yakap. “We still have 12 minutes left. Huwag kang mandaya sa oras kapag OT,” pabiro kong sagot habang sinulyapan ang wall clock sa working area.

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.

Kailangan ko nang makita ang mga anak ko para hindi ako mairita. Pagtingin ko sa oras, 4:58 PM na. Na-shutdown ko na rin ang computer ko kaya nakatitig lang ako sa phone ko habang hinihintay na mag-5 PM. At nang saktong 5 PM na nga, napairap na lang ako. Ang tagal ng oras! Bakit ko pa kasi ‘yon binantayan? ‘Yung 2 minutes parang naging 2 hours. Tatayo na sana ako nang may pumasok na message sa Viber ko.

Patuloy lang na gumagapang patakas si Blake hanggang sa makarating ito sa pintuan na nakalimutan nitong nailock nga pala nito iyon kanina nang ganap na makapasok sila pareho sa loob. "Time is up! There's no way out here anymore Blake! Now, GO TO HELLLLL!" Napaawang na lamang ng bibig si Blake na dilat ang dalawang matang hinintay ang kamatayan nito.

paalam niya bago mag-end ang call. What a busy old man yet still have time to goof around. Pft.

It happened a month ago. Halos magdidilim na noon pero wala man lang gumising sa'kin ni isa, maging siya. Kanina pa pala ang uwian pero 'di ko man lang napansin ang oras. Ang nakakahiya pa, hinintay niya lang akong magising habang unan at yakap ang hita niya imbis ang mesa ng arm chair ko. I asked him then why he didn't wake me up, or why am I hugging his thigh while he seemed enjoying watching me sleep, and guess what he said?

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

Maingat na kinumpirma ni Isabella ang oras, "Linggo ng hapon sa alas dos, tama ba?" "Oo, tungkol sa saklaw ng oras na ito." Mabuti. Sa wakas ay hinintay ni Isabella araw na ito. Sabado ng gabi, iyon ay, ang sampung araw na deadline na napagkasunduan nila ni Clifford na mag-expire. Pumunta si Isabella sa club, at inanyayahan si Clifford na pumunta. Pagdating niya, si Isabella ay nakaupo na sa silid ng ilang sandali.

tanong ni Kerby sa mga players niya nang makitang nagsi-upuan na ang lahat. "Coach anong oras na po?" balik tanong ni Laarni sa kanya. Napatingin naman si Kerby sa relo niya. Napa sapo na lang siya ng noo nang mapagtantong 11:45 na pala ng tanghali. Napasarap ang kwentuhan nila ng jowa ni Laarni.