Time Will Heal Novels & Stories

Hindi, matagal na akong nawalan ng pagmamahal sa dati kong asawa at tinuon ko ang sarili ko sa kambal kong anak at pagmamahal sa pamilya ko. Isa na rin ang trabaho sa naka tulong sa akin para maging maayos ako, kahit noon ay pakiramdam ko hindi na ako makaka ahon pa. Pero totoo ang sinabi ni Papa at Mama, time will heal everything. When that time comes, doon mo marerealize na wala na. Doon mo matutunan na mas mahalin ang sarili mo higit sa kayang ibigay sayo ng partner mo.

"How about me? Do you think I'll be happy knowing that I lost the chance of being with you?" "Madali lang akong kalimutan. It's not like we've been for years already. Time does heal everything." "If time heals everything then why are you here? You're here because you're still hurting. That's a fact. Sometimes wounds are too deep, it never heals." Pumalatak ito at umupo sa gilid ng mesa. Iniiwas ko ang tingin para hindi ko makita ang sakit sa kaniyang mukha. "Wala ka talagang tiwala sa akin na magagawan ko 'to ng paraan? You do realized I just did right?"

Nakakapagod na din pala. Siguro kailangan ko na din alagaan ang sarili ko, masiyado na akong pinagod at pinahirapan ng mundo. This time I should prioritize myself because this is what they want on me. I'll take myself in healing process. Susundin ko na ang gusto nila. I should just enjoy my youth years dahil hindi habang buhay ay magiging bata ka. Sa pagdating ng taon ay tatanda ka na. I know that I can heal. Maybe soon. Everything takes times naman siguro 'di ba?

Sabay-sabay silang lima na nagsalo sa isang simpleng tanghalian, puno ng tawanan at gaan ng loob. Dahil kailangang humabol sa kanyang schedule, agad ding nagpaalam si Dr. Yeaton pagkatapos kumain. Personal siyang inihatid nina Erich at Harvey sa ibaba, at bago tuluyang sumakay sa sasakyan, muling huminto ang doktor at lumingon sa kanila nang may makahulugang ngiti. "Ang paghilom mula sa trauma ay nangangailangan ng panahon. Pagmamahal at pag-unawa ang pinakamabisang gamot. Hangad ko ang inyong panghabambuhay na kaligayahan."

“If he ever comes back… I hope he’s worth the silence you gave me tonight.” My chest tightened again. “And if he doesn’t?” He smiled, softer this time. “Then maybe one day you won’t hesitate when I ask again.” I didn’t answer, but I didn’t pull my hand away either. And somewhere between the city lights and the quiet river, I realized that healing isn’t choosing someone new. It’s learning why you couldn’t choose before. And I wasn’t there yet. But maybe, someday.

“Kung hindi mo tutulungan ang sarili mo, sino pa?" Diretso ang tingin ko sa kanya habang inaanalyze ang mga sinabi niya. He’s right, at some point. Ako lang ang makakatulong sa sarili ko pero hindi ko alam kung kaya ko na. It takes time to heal wounds. Sa isang punto ay napalingon ako sa bracelet na hanggang ngayon ay suot ko pa. ‘Your ex almost killed one of them.’ “Let’s...try it again.”

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

Pero kahit nagawa kong makapunta sa lugar na walang nakakakilala sa akin at nagsimula ng panibagong buhay ay hindi pa rin ako masaya. Napakabilis ng apat na taon pero ang sakit ay parang kahapon lang. They say time will heal the wounds of the past. Pero naman sa akin nangyari iyon, habang tumatagal ay mas lalong lumalaki ang sugat ng kahapon. Hanggang hindi ko nababawi ang anak ko, hindi ako papatulugin ng konsensya ko. Mababaliw ako sa lalim ng sugat na iniwan nila sa akin.

“I’ll try to understand, Nico. But it’s hard for me too.” “I’m sorry…” “You don’t need to be sorry.” She reached out for my face and caressed my cheek gently. “You’re doing great anak. You’re doing so well. I’m proud of you. Please, hang on. This will be over soon.” “But I’m scared, mom.” “With what anak?” “That I’ll forget her if I’m healed.” “That will never happen. Trust me.” “Are you sure?” “Yes, because that’s not how healing works. Healing makes the pain go away but not the memories you had with someone you love. When you’re healed, you’ll look back and it won’t hurt anymore.”

Sinabi niya sa kanya, "Kung sasabihin ko kay Hayden ang sinabi mo, kahit hindi siya matulog o kumain, babantayan ka niya araw at gabi, tinitiyak na mabubuhay ka. Ang oras ay ang pinakamahusay na gamot upang gamutin ang sakit. Sigurado akong makakalabas ka dito pagkalipas ng ilang taon. Hindi man sapat ang ilang taon, paano pa kaya ang ilang dekada? Lagi ka naming makakasama." Walang sinabi si Avery. Alam niyang ang oras na iyon ang pinakamahusay na gamot. Noong pinatay ang kanyang ina, ipinaghiganti niya ito. Kaya naman parang lumabas siya sa kalungkutan na iyon. Gayunpaman, dahil minsan lamang siyang nakabawi mula sa kanyang kalungkutan, hindi ito nangangahulugan na magagawa niya ito sa ba