Romans & histoires Welcome Home Quotes

“Wag kang mag alala dahil mag iingat ako. Salamat sa payo at pag aalala, mahal.” “You’re welcome.”

Bumaba siya ng sasakyan, binuksan ang pinto ko. “Welcome home,” sagot naman niya, kaya nagtaka ako. Hindi agad ako nakagalaw. “Anong ibig mong sabihing welcome home?” Hinawakan niya ang kamay ko. “Sa atin ‘to, hindi ko inarkila,” paglilinaw niya. Napahawak ako ng mahigpit sa cellphone ko at baka kasi mabitawan ko bigla. “Hindi ka nagjo-joke.”

Kung titingin ka sa paligid ang lahat ng gamit ay mamahalin at parang walang kadumi-dumi ang bahay. “Nakakahiya namang pumasok dito,” sabi ni Mica. “Tama ka,” sang-ayon ni Sabrina habang inililibot ang paningin sa paligid. “Ano ba kayo, feel at home. This is our house at welcome na welcome kayong dalawa. Tara doon tayo sa may garden maganda ang paligid at fresh at hangin,”

"Wear this when you're away. Because no matter how far you go, I want you to never forget—you’ll always have a place to come home to... and that place is me." Napayakap si Veronica sa nobyo. Hindi na siya nakapagsalita. Sa init ng katawan nito at sa bigat ng damdaming dala ng simpleng regalo, naramdaman niyang buo na ulit ang puso niya.

he said. Unti-unti kong binuksan ang aking mga mata k-- "Welcome Home!" sigaw ng mga kaibigan ko na ikinagulat ko. "Luh may pa-ganito pa pala kayo? Sana hindi na kayo nag-abala pa, pero thank you!" I thanked them. "Miss ka na namin talaga kaya naman nag-decide kami na mag-mini celebration tayo!" Zaynab said.

bulong nito habang magkayakap kaming papasok ng kanilang mansion. Huminto akong humarap dito na may matamis na ngiti sa mga labi. "Yeah thank you Eivo" "You're welcome sweetie. Welcome to my family. Welcome to Chateau" anitong yumuko at ginawaran ako ng masuyong halik sa mga labi ko!

That rare kind of happiness that comes when you realize you're finally home—not to a place, but to a person, and to people who truly accept you. “T-Thank you,” hikbi niya, “K-Kahit hindi niyo ako kaano-ano… kahit hindi niyo ako kilala nang lubusan… tinanggap niyo ako para kay Aiden. Thank you for not making me feel like an outsider or anything."

Hinahabol ko ang aking hininga habang patuloy na umaagos ang aking mga luha na parang may nakabara sa aking lalamunan. Bumibigat na naman ang talukap ko. "Welcome home, Amara." Huling salita ni Sam na narinig ko bago tuluyang magdilim ang lahat.

Sa pagsindi ng mga ilaw ay bumungad sa amin ang mga pamilya at kaibigan namin. “Welcome home!” Sabay sabay nilang sigaw. May mga bandiritas at mga lobo. Meron ding mga nakasabit na, ‘Welcome Home’ banners. Lumapit sa amin si Thea at Chelsea na may hawak na isang malaking cake. “Welcome home!” bati nila saka ipinahipan sa akin yung kandila. “T-teka? Bahay natin ito?” Hindi makapaniwalang tanong ko.

Walang ibang salita ang mas ligtas. “Welcome back,” dagdag niya, pormal pero hindi malamig. “Hindi ako sigurado kung welcome,” sabi niya, bahagyang ngumiti. “Hindi kita itinaboy,” sagot niya. “Alam ko,” sabi niya. “Umalis lang ako.” Tumahimik sila sandali. “Kamusta ka?” tanong niya. Huminga siya bago sumagot. “Mas malinaw.”