Self Love Quotes Short 소설 & 이야기

"Iyon ba ang ginawa mo sa nagdaang taon?" "Yes," masaya kong sabi. "Nagawa ko lahat ng gusto ko. Kasi kung magkasama tayo sa mga panahong iyon, baka limitado lang ang oras ko sa sarili. When you left, I focused on myself. And guess what?" "What?" nakangiti niyang tanong. "I value myself more than ever. I love myself more than anyone. I appreciate myself more each day. I care about myself more. Not being selfish, but self-love is essential."

Ginaya pa nito ang tono ng pananalita ko. "Hindi ako kuripot, 'no? Sadyang hindi lang ako materialistic na tao." "So, kami ang materialistic?" pagtataray nito. "Hindi rin naman. Galante lang naman kayo sa iba pero sa sarili niyo ay hindi. Love yourself first, sabi nga nila. Bakit ayaw niyong tumulad sa akin? Sarili ko lang ang mahal ko." Tumawa naman ito. "Ayoko kayang maging emotera, 'no?"

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

"Okay, tatandaan ko yan anak." "Tsaka last step 'tay, mahalin mo po ang sarili mo. Mahalin mo ang sarili mo nang mas higit pa sa pagmamahal mo sa kaniya. Kasi kapag nangyari yon, hindi ka na makakaramdam ng mga insecurities mo because you love you for who you are. Tanggap mo kung sino ka, kung anong kakayahan mo maging ang mga kulang sayo. And that's the real beauty. Sabi nga nila, beauty is when you turn your imperfections into perfection."

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

"...sa lalaking iyon? Ano ang makukuha mo sa kanya e fourth year college pa lang naman ang taong iyon taking up the course business Administration. Ano ang balak niyang palaguin? Itong Cafe na ito? Wala ka na ba talagang dignidad na ang marangya mong buhay ay tinalikuran mo para lang dito? Are you sick Chelsea, or you are just—" "I felt safe with him. Nakaramdam ako ng kalayaan through him. At oo. Kahit ang karangyaan ng buhay ay hindi ko yayakapin kung kapalit naman niyon ay ang kalayaan ko. I'm sick for that daddy. I'm sick how you ruined everything just for me. Ang iniisip niyo lang naman ay ang mga sarili ninyo eh. Hindi ang mismo ninyong anak. Ni hindi niyo man lang ako tinanong ko magu

So many doubts and so many possibilities. I must focus on some self-love. Mahalin mo muna ang sarili mo bago mahalin ang iba. Ito ang dapat kong gawin. Ilang ulit akong bumuntong hinga at umiling. I really doubt myself for that. Parati na lang ako nangangamba na baka hindi ko na naman sundin ang isip ko at muling magwagi ang puso ko. A decade or so has passed yet you feel the connection.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.