Reckoning Novels & Stories

Asawa niya ako, pero hindi niya man lang masabi sa akin ang mga pinagdadaanan niya. Furtively, bumalik ako sa kama habang pilit na nira process sa utak ko ang narinig ko. Gustong gusto kong confronting in si Jeremiah pero pinigilan ko ang sarili ko. I tried my best na huwag bigyan ng malisya. Ayaw kong isipin na may ginagawa si Jeremiah sa likod ko. Nung bumalik si Jeremiah sa kama, nagkunwari akong tulog. Through my half closed eyes, nakita ko siyang nakatitig sa akin, at bakas ang matinding guilt sa mukha niya.

"Hindi pero kusa niyang ibinigay iniwan sa akin ang pera pero tinago ko lang at di ko naman iyon gagamitin." Raven sighed in disappointment. "Wala akong magawa para bawiin ang anak ko sa kanya." Celeste added. "Pumunta ako dito para icheck ka, sakto ang timing ko di ka pala okay." Raven said calmly. Raven saw the hand of Celeste na pulang pula at agad naman siyang naalarma at kinuha ang kamay ni Celeste then he examined her hand. "Anong nangyari dito? Sinaktan ka ba ng gagong iyon?"

Lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa beywang nito na para bang pakiramdaman niya ay anumang sandali na mawawala siya kapag bumitaw siya dito. "I'M SORRY EOR EVERYTHING. Alam kong hindi sapat ang mga bulaklak na yan kapalit ng mga kasalanan ko sayo. Pero hindi ako susuko, Jullie. I will win you back even if its take a lifetime.." Narinig niyang sabi ni Didrey sa kanya ngunit nanatili pa din ang paningin niya sa bulaklak na ngayon ay nakapatong sa mga hita niya. For the first time, narinig niya na umamin ito ng pagkakamali. Yun nga lang, halos umabot narin ng ilang taon ang realization na yun para dito.

Bumangon ako at sumandal sa headboard ng kama. "Gusto ko lang itanong anak kung ano ba talaga ang nangyari?" Tanong niya sa akin habang diretsong nakatingin sa aking mga mata. I know my Dad na kapag ginawa niya yun he want a honest answer. "I'm sorry Dad pinag-alala pa kita. Pero ang totoo, wala po talaga akong kinalaman sa nangyari. Before po kami mag-exam nagpunta po ako sa comfort room to pee. Tapos pagbalik ko po nagkakaingay na yung mga classmates ko kasi nawawala po yung answer key sa exam ni Ma'am Joy. Kaya ang ginawa po ni Ma'am Joy pina open lahat ng bags namin. I'm really shocked when they opened my bag kasi nandoon yung answer key. Hindi ko po alam kung ano ang gagawin ko kasi hin

Inis naman silang umalis na dalawa habang is Drake ay naiwan sa table namin. "Grabe! Hindi ko kinakaya ang harapan na nangyari." saad ni Camille at nagkunware pang pinapaypayan ang kanyang sarili gamit ang kamay. "Ganyan ang mga nakukuha ng mga taong masyadong mataas ang tingin sa kanilang sarili. Akala ba nila ay magpapaapi lang ako? No freaking way!" saad ko. "Good job girl! Ang galing mo kanina. Halatang galit na galit ang dalawa."

Tiyak niyang tinangkang puwersahin ang suspect. Nanlalaki ang mga mata ng chief investigator. “Malakas ang kutob kong hindi ordinaryong kaso ng pagpatay ito!” Maghapong pinag-aaralan ni Major Gonsales ang maituturing na pinakamalaking krimen sa distritong iyon sa pagtatapos ng taon. Nang… “Kriiiiiing! Kriiiiiiing!” “Hello? O, P03 Mendez? Ano’ng resulta sa forensic exam?”

Tumatanggap ako ng malaking misyon, na bilyones halos ang kinikita ko. Alam kong malinis ang record ni Congressman Sorrento. Fowl play ang pagkamatay niya. Napatingala ako at hinihilot ang aking batok. Hindi ko pa kilala kung sino-sino ang mga kalaban ko. Sa ngayon, kailangan ko muna planuhin ang lahat. Ayoko magpadalos-dalos. Siguraduhin ko na magbabayad ang mga taong sangkot sa pagbaril kay Mommy.

Isang sumpang hindi niya kailanman hiniling. Kapag nahawakan niya ang isang taong may kaugnayan sa isang namatay kahit pa ito’y isang simpleng bagay na minsang hinawakan ng biktima, may bigla siyang hinihila pabalik sa nakaraan. Hindi bilang tagamasid, kundi bilang isang saksi. Nakikita niya ang huling hininga. Naririnig niya ang mga sigaw na matagal nang nawala sa mundo.

Bitbit nya pa ang malaking bag na naglalaman ng mga gamit nya. Naglalakad siyang basang basa na di alam kong saan ang patutunguhan. Malayo na ang narating nya at marami na ring mga sasakyan na dumadaan. Nanghihina siyang lumakad habang nakatingin sa mga sasakyan na nag-uunahan sa harapan nya. "Mas mabuti sigurong mawala na lang ako. Hirap na hirap na ako, ayoko ng maramdaman ang sakit na ito."

Hindi siya makapapayag na muling magsama ang mag-ina. "Revealing my face isn't for clout, Ythan. It's for justice. It's for my sanity. Sawang-sawa na akong maging mabait. Kailangan nang magbayad ng mga taong naging dahilan nang pagkawala ng pamilya ko," ani Rhea. Napalunok si Ythan. He's guilty. "Pwede mo namang gawin 'yan nang tahimik. You don't need the sympathy of the public. Hindi ba't hustisya lang naman ang hanap mo? We can do it silently. We ca—"