Self Pamper Quotes Novels & Stories

nakangiting kausap ko kay Pao para hindi naman niya isipin na galit ako sa kanya. "Talaga, Tita Amber? Nakakalinis ng kalooban ang pag-inom ng ice tea na may nakalagay na ipis? Kung ganoon ay ipagtitimpla ko si Tita Karen para luminis ang kanyang kalooban. Palagi ko kasi siyang nakikitang umiinom ng gamot para raw malinis ang kanyang katawan at matunaw ang kanyang mga taba sa katawan," inosenteng wika ni Pao.

It’s pretty comfortable here, love,” apila niya at humiga pa nga sa sofa naming gawa sa kahoy. Kahit lampas na sa sofa ang paa niya ay nakangiti pa rin siya. Hinatid pa ako sa kwarto ko bago siya tuluyang bumaba para magpahinga. ”Hoy sleeping beauty! Tirik na tirik na yung araw ang sarap pa rin ng higa mo rito,” sigaw ni Pam kaya nagkusot ako ng mata ko. ”Y-you’re so early naman Pam, tsaka stop being a bungangera ha!” inis na sabi ko sa kanya at umupo sa higaan ko.

Ramdam ko ang ngiti sa labi niya habang ginagawa ‘yon, mas lalo tuloy nagwala ang mga paro-paro sa aking tiyan. “You don’t have to, honey,” malambing niyang bulong. “Ginawa ko ‘to dahil gusto ko, hindi para makatanggap sa’yo ng kapalit. Gusto kitang maging masaya at makabalik sa mga bagay na gusto mo, dahil hindi lang needs ng mga bata ang kailangan kong i-provide but also to give them and you a privilege to do what you guys wanted to do.” “Pampering us too much is bad, you know,” kumento ko, medyo kumalma na.

And they hugged each other. What are they talking about? "But you know what? You will find smarter, more handsome, more talented and to be exact, better. . . . pero yung taong kahit saktan mo ng sobrang sakit, tatanggapin ka pa rin paulit-ulit? They are rare and because of that, keep them and treasure them," Petot keeps saying to Sam, "Anyone can love you, but not the same." Though I'm not there the whole time, I know that Petot is worried. Petot stood up, put her hand on Sam's one shoulder and faced the back, facing me. She saw me looking at them, and it shocked me when she smiled..

Please, please. Ilang oras pa akong naghintay. Hindi muna ako nagpahinga kasi mas gusto ko siyang hintayin. I'm sketching and already finished my new artwork. Lahat ng iginuhit ko ay para sa kanya. Lahat din ng iyon ay may lagda ko sa gilid at may personal inspirational quotes about life and sacrifices. It's already midnight but there's no mark of him. Wala. May bukas pa naman Klara. You can wait for him until tomorrow. It's your day, right? So you can keep on smiling and be thankful for this another year of your life.

pamama- alam nito. "Okay! Sige na. At salamat sa pakikinig at payo mo. The bess ka talagang friend." nata- tawa nyang sabi sabay ng pag singhot- singhot dala ng kanyang hindi napigilang pag- iyak kanina. Pinahid rin nya ang kanyang luha sa pisngi. "Ay salamat sa compliment. Kahit kailan hindi ako mag sa- sawa, promise."

--- --- --- Parang isang ama na pagod na sa pagtatago. --- "Pinili kong burahin ang ilang alaala mo." --- --- --- Nanigas ako. --- --- --- Kahit sinabi na ni Amara. --- --- --- Kahit sinabi na ni Damien. --- --- --- Masakit pa rin marinig mula sa kanya mismo. --- --- --- --- "Pero hindi ako ang gumawa nito nang mag-isa." --- --- --- Napatingin ako kay Damien. --- --- ---

“Oo… at parang… parang ngayon lang namin ganito naramdaman. Hindi lang pagmamahal… kundi katiyakan. Hindi lang excitement, kundi comfort. Hindi lang passion… kundi trust at pagmamahal na hindi matitinag.” Tumango si Trevor, at marahang hinaplos ang likod ni Samantha. “At iyon ang gusto kong maramdaman mo araw-araw. Na hindi mo kailangang mag-alala, hindi mo kailangang magtanong kung totoo ang nararamdaman ko. Totoo. At hindi lang pangako—ramdam mo na mismo sa bawat sandali.”

Sa init ng mga matang parang sinisid ang buong pagkatao ko. Lalo rin akong napaisip sa sinabi ni Amon—na ten percent lang ‘yon ni Kara. I need to get stronger. ‘Yung mas matatag, mas mabilis at mas mapanganib kaysa sa kaniya. Bigla naman akong kinurot ni Penumbra. “Ano ba!” reklamo ko. “Hoy,” bulong niya. “Stop zoning out. People are staring.”

At may damdaming kailangang itagong mabuti—kahit pa unti-unti na siyang nauupos. Napangiti na lamang si Amber sa sinabi ng kaibigan. Her heart melted at Natasha’s words. Kahit may halong panlalait ang tono nito, ramdam niya ang tunay na pagmamalasakit. Sa totoo lang, parang magandang papuri pa nga iyon para sa kanya—isa sa mga pinakatotoong komento na narinig niya sa mga nakaraang buwan. Lumapit si Amber kay Asha at mahigpit itong niyakap. Isang yakap na puno ng pasasalamat, ng sakit na pilit tinatago, at ng lakas na hiniram niya sa kaibigan.