Pampering Quotes Novels & Stories

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

Biglang nanindig ang balahibo niya sa batok. "Paborito niya ang kumain ng chocolate cookies. It's her stress reliever. Pero para makuha mo ang pansin niya ay bigyan mo s'ya ng jackfruit. Tiyak, friend mo na agad siya." "Hahanapin ang jackfruit sa panahon ngayon, ma'am. Napakahirap naman ng task mo." Devi chuckled. "Of course, kailangan mo talagang mahirapan bago mo makuha ang loob n'ya."

Tumawa pa ito tapos sinabi sinuhulan siya ng madam ng mamahalin na chocolate at wine. "Tumatanggap ka ng suhol. Gusto mo na ba mawalan ng trabaho?" flat na tanong ni Victor. Wala naman sa mukha nito ang inis, agad na nagtaas ng kamay si Julius. "Can you be more reasonable sir? Consider na gift iyon from our sister in law," palusot naman ni Julius. —

At pinatayan na siya nito ng telepono. “Aray ko po,” bulong niya. “Na-Hulk ka na naman?” biglang tanong ni Pam na nakatayo na pala sa likod niya. “Oo.” "Bakit hindi mo kasi itry sa susunod na 'wag sumungkit sa bibliya ng quote tungkol sa pag-ibig kung ang kausap mo ay nangangatay sa usaping pera.” “Oo na.” “Halika na. Kain na tayo.”

“Hmm, well parang ganoon na nga, if you fell head first there would be a high risk that you will also ruin your pretty face, it would be such a waste, kapag pangit ka naman at madadapa una ang mukha hindi kita sasaluhin, wala namang masisira, I mean sira nang dati ang mukha mo so wala nang kailangang ingatan, the fall would be so painful pero wala ngang masisira, so be thankful that you are beautiful.” Mahabang paliwanang nito saka siya kinindatan. Nag pigil naman ng ngiti si Amara dahill sa mga pinag sasabi nito, sa halip ay naiiling na lamang na pinlo ito sa kamay. “Yeah sure, I am now very thankful that I was born pretty, thank you for saving me, you can let go now bago pa mang tayo makit

At may damdaming kailangang itagong mabuti—kahit pa unti-unti na siyang nauupos. Napangiti na lamang si Amber sa sinabi ng kaibigan. Her heart melted at Natasha’s words. Kahit may halong panlalait ang tono nito, ramdam niya ang tunay na pagmamalasakit. Sa totoo lang, parang magandang papuri pa nga iyon para sa kanya—isa sa mga pinakatotoong komento na narinig niya sa mga nakaraang buwan. Lumapit si Amber kay Asha at mahigpit itong niyakap. Isang yakap na puno ng pasasalamat, ng sakit na pilit tinatago, at ng lakas na hiniram niya sa kaibigan.

Pakiramdam ko ay nasa isa akong magandang panaginip na hindi na nanaisin pang gumising! Nangingislap ang aming mga mata na bakas doon ang labis-labis na kasiyahan! Tila nakikiayon din sa saliw ng malamyos na musika ang aming mga puso na unti-unting bumalik sa normal ang pagtibok! "You're so beautiful, sweetheart." Hindi ko alam kung ilang beses na niyang sinambit iyon. At kita naman na sa tuwing sinasambit niya iyon ay bakas ang sensiridad sa mga mata at tono nito.

May isang bagay sa bahagyang panginginig ng labi niya na nakakapunit ng damdamin, parang isang soro sa sulok na kunwari’y umiiyak. “Huwag mong masyadong dibdibin,” sabi ni Helena, ang tinig ay may mapagkunwaring simpatiya. “Ang buhay at kamatayan ay itinalaga na. Ang yaman at kapalaran ay galing sa langit.” Gusto sanang mapa-irap ni Amber. Ayun na naman. Kapalaran. Langit. Kung tutuusin, ang ibig lang sabihin nito ay wala akong makukuhang kahit sentimo.

parang mahihikbing sang ayon ni Pamela, “ Hindi naman ako tanga pero ano bang ginagawa ko? Pero titigilan ko na to. Nakapagpasya na ko. Kailangan ko munang magpakalayo-layo at harapin naman ang sarili ko.” Pinisil niya ng mariin ang kamay ng kaibigan. “Thank you sa lahat, lahat Pam. And I wish you all the luck. Alam ko, kung hindi man si Javier, darating rin ang tamang tao para saiyo. Ang ganda-ganda mo, tayong mga magaganda, hindi dapat nawawalan ng lovelife.” “I know right. Pero hindi naman natin kayang diktahan iyong mga puso natin kung sino iyong mamahalin, di ba?”

Inangat niya ang kanyang mukha, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi habang itinuturo ang nakasulat na quote sa maliit na bracelet ni Maeva. “Hope – You are the light that guides us through darkness and inspires us to keep moving forward.” “Ito... ang mga salitang ito ang pumatak sa isip ko araw-araw para magbago at hanapin kayo,” patuloy niya, hinahabol ang kaniyang hininga. “Liam...” bulong ko, hinahaplos ang kaniyang basang buhok at likod upang pakalmahin siya, ngunit maging ang sarili kong dibdib ay sumasabog na sa emosyon.