Sharingan Contact Lenses の小説・ストーリー

dugtong ni Venice na ikinatawa ko na lang. Mga ilang saglit pa ay pilit nila akong hinawakan upang pagtulungan na isuot ang brown na contact lense. “Gagi, isang beses lang kasi. Huwag kang malikot,” sabi ni Baklang Elena habang pilit na isinusuot sa mata ko ang contact lense na dala-dala niya. “Ano ka ba, hindi naman na kasi kailangan niyan,” wika ko, pero pagkatapos ng limang minuto ay wala na akong nagawa dahil naisuot na nila ito sa mga mata ko.

“Ako ang mas na-miss kayo! Isang taon kayong hindi dumalaw!” Napangiti ako at hindi na ‘rin maiwasan na maluha dahil sa sinabi ni Quinn at Bea. Alam kong may mga kasalanan kami dahil masyadong sinubsob namin ang sarili namin sa negosyo. “Pinapaiyak niyo ako e! Mahirap umiyak ng mag CL!” short for contact lenses. Ayokong makahakot ng gulo kapag ipinagsigawan ko pa ‘yun baka makilala nila ako.

May baby face siya na nakikita ang lahat, pati na ang mismong akin. Tumikhim ako, sinusubukan kong mag-focus sa ginagawa ko at balewalain ang katotohanang maaaring mabasa ni Tia ang isip ko. Ilang buwan ko nang ginagamit ang mga contact lens na ito, pero sa tuwing sinusubukan kong gamitin ang mga ito ay sumusuko ako. Hindi ko talaga ma-access ang mga ito at kapag ginamit ko na, nababaliw na ako.