Sharingan Contact Lenses นิยาย & เรื่องราว

Nandito na ako sa school at halos lahat ng nakakasalubong ko ay napapatingin sa akin. Paano naman kasi inalis ko na ang makapal kong salamin at nag contact lens nalang ako. Mayroon naman akong ganito ayaw ko lang kasi gamitin. Sa una lang naman nakaka irritate gamitin ito pero afterwards ay nasasanay na rin ako. "Hi Lauren! Mas lalo kang gumanda sa ayos mong yan." Nakangiting komento sa akin ng isang friend ni Lavine na nakasalubong ko dito sa hallway.

Hambog niyang sabi. “Whatever! Diba lately may mga naimbento ka na devices? Ipagamit mo sa ‘kin ang ilan kagaya ng eyeglass na kahit tama ng bala ay hindi ito kayang sirain. Kailangan ko din ibang color ng contact lenses na kaya takpan ang kulay asul kong mata at the same time kaya maka kita kahit sa napaka madilim na lugar at malayo. Isama mo na rin ang ilang tracking devices at voice changer.” Mahaba kong paliwanag.

She half opened her eyes then looked at her son with a sleepy smile. Hindi niya pala namalayang nakatulog siya kagabi. Mabuti nalang talaga at ang contact lense na suot nya ay pwedeng hindi tanggalin kahit isang buwan pa. It was an aqua contact lense that are designed to be worn continuously, even while sleeping, as determined by your eye care professional. The lenses are FDA-approved for daily wear and extended wear for up to 30 nights. "Yes baby?" she sleepily said. Zaffiro looked at her weirdly while his little forehead ceased. Confusion was purely visible from his crystal clear, ocean blue eyes.

Pwede rin naman akong mag contact lens nalang kaso hindi ako sanay. Naramdaman ko nalang ang mga matang nakatingin sa 'kin pero bigla nalang silang napaiwas nang tingnan ko sila. Anong mga tinitingin-tingin nila riyan? Hindi pa naman sila matatanda, mga nasa twenty five and above palang naman ang edad nila at may mga hitsura rin kaya naman 'yong ibang katulong na malapit sa 'kin ay kanina pa kinikilig.

Hindi man napansin ng iba pero alam ni JB ang nangyayari dito dahil parehas lang naman sila ng nararamdaman at alam niyang pag ganiyan ang kakambal ay mga kulay itim na mga bagay lang talaga ang makapagpapasaya sa kakambal. Napabuntong hininga na lang ito nang maramdamang hinihila-hila nito ang dulo ng damit niya. Namumula na ang mga mata maging ilong ay namumula na rin, parang ano mang oras ay paiyak na. Natatawang pinunasan niya ang mga namumuong luha sa gilid ng kaniyang mga mata. "Ok. Just wait here and don't rub your eyes, ok? Masyadong marahas, Iana matatanggal na naman contact lens mo niyan." Nakangusong tumango-tango ito.

pumunta siya sa table kung nasaan ang bag niya at may inilabas ng kung ano. Nag lakad siya patungo saakin, "Wear this" sabi niya and she handed me a contact lens. When I opened it, it was a color red contact. I am hesitant to wear it kase makikilala ako ni Lawrence. "Go on try it" sabi niya at tinitigan ako. I smiled at her nervously then looked at Lawrence na naka make up na at suot na din ang contacts. He smiled at me, I smiled back. Huminga ako ng malalim, hindi naman niya siguro ako mamumukhan diba?

“Sakto! Bibili sana ako ng bagong contact lens. Sabay na tayo?” Naisip ni Zuri na sadyang nagkataon lamang, kaya tumango siya. “Sige.” Naglakad silang dalawa, magkatabi at komportableng nagpapalitan ng kumustahan. Habang nag-uusap, nagtanong si Zuri, “Attorney Zeth, lagi ka bang naka-contact lens? Akala ko perfect ang vision mo.” Napangiti si Zeth. “Matagal na akong naka-contact lens. Gusto ko sana magpa-LASIK, pero natatakot ako sa side effects.”

Hala, hindi kaya bumaon? Nearsighted naman ako at kaya ko pang makatingin sa malapit. Kaya ko namang maglakad ng walang suot na salamin pero nasanay lang talaga akong may suot. Dahil sa pagkataranta ko, may nasagi akong box na maliit at pagkakita no'n ay doon na rin ako naginhawaan. Ang contact lenses ko, natanggal pala pero sino naman ang nagtanggal nito sa mata ko? Sa pagkaka alam ko ay masyado akong lasing kagabi.

Hindi niya suot ang contact lenses na araw-araw niyang gamit sa trabaho at tinatanggal lang kapag nasa bahay. Bago pa dumikit ang daliri ni Luciano sa mga mata niya ay gumalaw na ako. Naglakad ako pabalik sa kinaroroonan nila sa kabila ng panganib na naghihintay sa ‘min. “Xeonne!” sigaw ko.

At masasabi ko na napaka buti talaga nitong tao. Malayong malayo sa pag kakakilala ko sa kanya. Na dati ay Nerd lang. Pero ngayon na kwento na rin niya na kaya naka salamin na lang daw siya ay na e irritate ang kanyang mata sa contact lenses. Kaya hindi na nito pinilit pa. Tsaka wala naman daw problema kung salamin ang gamitin niya. Kung doon naman daw siya comfortable.