Short Quotes About Remembering Someone Who Died 소설 & 이야기

"Ikaw? Nakalimutan mo na ba ang Ate ko? Bakit mas pinili mo pa ang i-celebrate ang birthday ko kesa sa magluksa ka?" Mico smiled at her. "Alam mo ba iyan din ang problema ko nung mga nakaraang araw? I always remind myself that I should grieve. But my friends put some sense to me. Elisha will always be my love. She will not be erased in my memory and heart. I always pray for her. Pero hindi rin naman tama na makalimutan ko rin ang ibang tao na importante sa'kin. Lalo ka na."

“Eh sa tingin ko ay apat na doble na iyan ng edad mo kay—” Hindi na niya naituloy ang iba pang sasabihin nang makitang nagbago ang mukha nito. Pinukol din siya nito ng matalim na tingin at saka pa lamang naging malinaw sa kaniya na nagagalit ito dahil sa paghamak niya sa ala-ala ng namatay. “Haven’t your parents taught you well to respect every memory of every person, especially those of the dead?”

At may mga pag-ibig na kahit ilang beses mamatay—bumabalik pa rin. “Because the heart always remembers… even when the world forgets.”

I was delighted that the weather cooperated today because I couldn’t imagine visiting them on a rainy day. “Well… we can distinguish what is right and wrong when we have memories. We can recall where we made mistakes and learn from them,” Marcus stated that brought me back to reality. He paused for a second, I saw his lips tremble when he attempted to talk again. “We can't remember everything, but the ones that evoke strong emotions are the ones that stay with us the longest.” I nodded. “I think so, too…”

Sa pagkakataong ito, nagpatuloy si Charlie sa pagsasalita, “Porter Waldron, dapat mong tandaan na lahat ng taong namamatay. Pero, dapat mo ring alalahanin na kailangan matandaan ka rin ng iba kapag nawala ka na sa mundong ito. Iyan ang patunay ng buhay mo.” “Hindi nakakalimutan ng sambayanan ang mga bayani at martir ng bansa natin pagkatapos nilang pumanaw. Ito ang pinakamataas na pagpapahalaga at pagpapakahulugan na pwedeng maabot ng isang tao.”

"If you only learned to open your eyes, my daughter." Hindi rin ako nagtagal roon dahil hindi ko na kaya pang makinig sa mga pangaral ng matanda. Hanggang ngayon, kahit na papauwi na sa kasintahan ay hindi pa rin matanggal sa utak ko ang narinig mula sa dalawang taong gusto lang atang guluhin ang isip ko. I took my phone out of my pocket and called the man I wished to spend my whole life with. Nakahinga ako ng maluwag nang agad niya 'yong sagutin.

I decided to uncloak all of his paintings in celebration of Light the Hope Founding Anniversary as well as his death anniversary tomorrow. Bigla kong naalala ang petsa bukas. Hindi ko namalayan na mag-aanim na taon nap ala siyang wala. Masyado ko na ngang inabal ang sarili ko sa trabaho para lang makalimot at muntik ko na ring maiwala sa aking isip ang araw ng kanyang pagkamatay. I averted my gaze as tears welled up in my eyes. His memories are so bittersweet that it hurts me much more than it did yesterday.

Pero habang tumatagal, mas lalo niyang napapansin ang kawalan nito. Ang katahimikan sa bahay. Ang pagkawala ng taong dating laging naghihintay sa kaniya gabi-gabi. At ang pakiramdam na kahit gaano kagulo ang buhay niya noon, may isang taong handang manatili sa tabi niya. “You don’t realize someone’s value until they’re gone,” mahina nitong saad na tila kinakausap ang sarili.

Natigil lamang ito nang matagpuan ko ang pigura nang mga taong nakangiting malapad sa aking gawi. "Time may have gone and passed by, forgetting about those people in our life who came and also passes by like a wind. To all those people who came and were gone forever like a vivid dream in our dreams, but remain like lingering fragments in our memories, thank you. Because you may have come and go, but the fact that you exist was rather a heartfelt gratitude for me." It was like a dream, ngunit mabilis na napadaan sa aking balintataw ang pamilyar na mga mukha nang aking alaala. A passing memory that only held a bittersweet taste on my tongue.

Mas masakit sa kaniya na namatay ang kapatid na hindi pa nakikita kung gaano kaganda ang mundo. "Time is too short. . . so live like you die tomorrow. And treasure the every moment in your life until it is end," sabi niya sabay abot ng nahulog na patatas sa isang matandang naglalakad sa gilid ng kalsada. Ngumiti ito sa kaniya saka nagpasalamat.