Shōko A Silent Voice

Hindi man lang ako hinawakan ng aking asawa sa aming honeymoon. Sabi niya, masyado siyang pagod at nakiusap na maghintay ako. Pero tuwing madaling-araw, palihim siyang bumababa sa basement. Kapag bumabalik siya, agad siyang naliligo para mawala ang hindi maipaliwanag na amoy. Tinanong ko siya kung ano ang ginagawa niya roon, at ang sagot niya, nag-eehersisyo siya. Pero sino namang mag-eehersisyo sa kalagitnaan ng gabi? Hindi ko na kaya. Isang gabi, nagdesisyon akong sumilip sa basement para alamin ang totoo. Hinabol niya ako at hinawakan ang pajama ko, saka pasigaw na sinabi, "Bumalik ka rito! Hihiwalayan kita kapag bumaba ka dyan!"

------ Naniniwala ka ba sa mga 'Angels?' Diba kasi sabi nila lahat daw tayo binigyan ni God ng kanya kanyang Guardian Angel para bantayan tayo. Naniniwala ba kayo dun? Ako kasi, Oo naniniwala ako. Ramdam ko na Andiyan lang siya. Lagi niya akong binabantayan, at panigurado rin na namomoblema rin siya dahil sa kapilyahan ko. Bakit ko nasabi?

He slid a paper across the table, his eyes cold. " Sign it." She blinked, confused. "Why?" "It’s our marriage certificate." He spoke as if discussing the weather. "I’ve already signed it. Your turn." Siya froze. **Marriage?** To a man like him? Her? A whore. Pregnant. She looked up at him, pleading. "I-I can be your maid. Do anything. Just… don’t hurt my baby." Her voice trembled, careful, trying to bargain with the devil himself. But Abhimanyu’s gaze was relentless, unmoved. His tone cut like ice. "I want you to sign it right now." Her heart hammered in her chest. "But… how… why me?" She stuttered, breaking. "I don’t want to marry you." She stood, defiance shaking her body. The word **marriage** tasted like ash, reminding her of someone she loathed beyond reason. Abhimanyu leaned in, his smile devoid of warmth. "You **will** marry me. Or…" The room fell silent, thick with the unspoken threat. **The world knows** what he is capable of. "Plea.se," she whispered. Her voice was barely a breath. Siya’s legs screamed to run. But there was nowhere to go. His voice low, lethal. "Listen to me, TweetyBird. If I can save you, I can ruin you too.' His eyes darkened. "Sign it. And you’ll be mine." "Why me?" Her voice broke. ************ Siya laid on the bed on her fours, her hands tied together with a handcuff as Abhimanyu thrusted slowly from her back. He changed their position making her completely under his mercy. As the sun rose in the sky, he uncuffed her. "Scream my name!" He groaned going faster than before. But his pace didn’t slacken at all. He had turned into a needy beast, who was ruining every ounce of sanity left in Siya. *********** ***********

Inabutan ko na mag-isa at abalang nagsusulat ang guro na nakahuli ng atensyon ko. Hinila ko ang necktie niya atsaka nilapit ang mukha niya sa mukha ko. Bigla ko siyang hinalikan sa labi… matamis iyon ang una kong naisip. “What do you think you're doing, Ms. Faunteen?! Get out in my office!” “Marking my special toy, Mr. Dereux.” Kumindat ako na siyang lalong ikinausok ng matangos niyang ilong. Tumayo siya at binuhat ako palabas ng pinto ng office niya. Pagkatapos ay marahas niya akong pinagsarhan ng pinto. Shit! Bakit ganun?! Ako ang nang-aakit pero bakit parang ako pa ang naakit? How dare him ignore and blatantly reject my near Aphrodite-beauty?!

For eight years, Cecilia Moore was the perfect Luna, loyal, and unmarked. Until the day she found her Alpha mate with a younger, purebred she-wolf in his bed. In a world ruled by bloodlines and mating bonds, Cecilia was always the outsider. But now, she's done playing by wolf rules. She smiles as she hands Xavier the quarterly financials-divorce papers clipped neatly beneath the final page. “You're angry?” he growls. “Angry enough to commit murder,” she replies, voice cold as frost. A silent war brews under the roof they once called home. Xavier thinks he still holds the power-but Cecilia has already begun her quiet rebellion. With every cold glance and calculated step, she's preparing to disappear from his world-as the mate he never deserved. And when he finally understands the strength of the heart he broke... It may be far too late to win it back.

Mula nang mabutnis ako, hindi na ako ginalaw ng asawa ko. Gayunpaman, nakakahiya man, lalo lang naging sensitibo ang katawan ko. Tuwing gabi, naghahanap ako ng pisikal na koneksyon, hindi ko mapigilan ang isip ko na magpantasya ng kung anu-ano, iyon ay hanggang sa may lalaking naka maskara na pumasok sa bahay ko.

Katherine Salazar. A girl from Spain whose life changed the day she first held a knife. She learned early that silence can be sharper than any blade. Her weapon a slender knife, always hidden beneath her clothes. Her adopted parents named her "Ghost Knife". She moved like a shadow—silent, precise, deliberate, clean. As she grew into a woman, her beauty captivated—and haunted— people around her in ways almost impossible to resist. When she took a mission she wasn’t supposed to handle herself, it tore her world apart, everything changed. She was caught by two brutal twin—opposites in behavior, different in power, identical in blood. Instead of ending her life, they chose to use her skills for their own dirty work. But then things got complicated. When both twin fell in love with her. A forbidden love, dangerous and consuming. Her next mission was supposed to be simple: eliminate the twins’ greatest enemy. But the target… was her “dead” father. "Dad?” My voice barely escaped, thick with disbelief, my vision blurred by unshed tears. “Kat?" His voice trembled with shock, more startled than I had ever seen him. In a fluid motion, he lifted his left hand, swift, precise—and the guards froze, stopped as if caught in a web of unseen power. " Y..You , I saw..." My words faltered, the knife quivering in my grip.

Letche naman oh! Kung hindi ko lang talaga kailangan ng perang pang piyansa kay Itay hinding hindi ako sasapi sa grupo ni Buknoy. At malay ko bang ang target namin ay isa pa lang bigatin na ubod ng gwapo, yaman, yabang, at saksakan ng pagkababaero bukod dun napaka-daldal niya at ang bastos pa ng bunganga. Walang iba kundi si Sebastian Cain Guevarra. Ang lalaking mas magulo pa sa buhok mo sa private part. Paano ba naman—"I'll give you two option, Miss. Pumili ka, kulong o magiging alipin ko?" seryoso ngunit nakangising tanong niya. Humakbang siya papalapit at inilapit ang mukha sa aking tenga saka bumulong. "Choose wisely cutie..." sabay kindat niya. ©CrystalineG

“Bakit sumunod kayo rito?" tanong n'ya sa mga kaibigan n'ya. “Nandito ang bagong misyon natin kaya pinapunta kami ni Boss dito." sagot ni Via sa kan'ya. "Sino?" tanong ko kay Via. “Ang pamilya Lazardo." sagot naman ni Fritzie. “The hell! Ang pamilya ni Franz,?" gulat kong tanong sa kanila. “Kilala mo ang mga Lazardo?" tanong naman ni Mau. “Guys, naalala ninyo iyong lalake na nakabangga ko sa Hongkong?" tanong ko sa kanila. “Anong kinalaman ng lalake na 'yon sa misyon natin?" tanong ulit ni Mau. “Puta naman oh! Ano question and answer portion ba ito ha Pia?" naiinip na tanong ni Cassy. “Ang nakabangga ko sa Hongkong na lalake at ang tinutukoy ninyo na pamilya Lazardo ay related sa isa't-isa. Siya lang naman ang panganay na anak nina tita Victoria at tito Mauro." mahabang paliwanag ko sa kanila. “So iyong lalake na tinutukoy mo ang mas dilikado ang buhay dahil s'ya ang tagapagmana ng isang Mafia Boss." sabat ni Via sa usapan. “What the hell!? Ibig sabihin si tito Mauro ay isang Mafia Boss! Kaya pala no'ng kaarawan ni tita Vicky ay may nagtangka sa buhay nila, mabuti nalang at matalas ang pakiramdam ko kaya nakita ko 'agad ang tatlong lalake na balak sanang maglagay ng lason sa mga baso ng mga Lazardo," mahaba kong paliwanag sa kanila. “Pero ang pinaka punterya nila ay iyong lalake dahil s'ya ang tagapagmana sa lahat kaya mas dilikado ang buhay n'ya." saad ni Mau. “Kaya lumapit ang mag-asawa kay Boss upang humingi ng tulong para maproteksyonan ang mga anak nila." sabi naman ni Via. "At nabalitaan namin na may mga ibang grupo na ang 'andito sa probinsya kaya kami napasugod 'agad." dagdag pa ni Via. Paano pagnalaman ni Franz na ang babaeng nasa likod ng maskara at ang babaeng pinakamamahal n'ya ay iisa?

"Whether you like it or not! You need to abort the baby! I don't need your fucking mercy Iris! You don't have to project yourself as a victim!" Nanlilisik ang mga mata ni Lucas habang nakatitig sa akin. Gusto niya akong burahin sa kaniyang mga mata. Isang basura ang tingin niya sa'kin. Isang maruming asawa. "Pagkatapos mong makuha ang lahat? Ito ang gagawin mo? Ipapalaglag mo ang bata? Wala kang puso. Wala kang awa. Hayop." Hinampas ko si Lucas sa dibdib ng aking mga kamay. Galit ang nararamdaman ko sa kaniya. Niloko niya ako. Ginawa niya akong tanga. Pinaglaruan niya ang nararamdaman ko. Umiiyak lamang ako habang pinapalo ko siya sa dibdib. Gusto siyang saktan. Gusto ko siyang paluin ng mga kamay ko para magising siya sa katotohanan. Wala akong magawa kundi ang hampasin si Lucas sa dibdib habang umiiyak ako. Ang sakit-sakit ng ginawa niya. Isang bagay ang tingin niya sa'kin, na pagkatapos niyang gamitin at pagsawaan ay itapon na lamang. Walang halaga ang pagkababae ko para sa kaniya. Marahas niyang pinigilan ang mga kamay ko. Nangingilid lamang ang mga luha ko. Parang pinipiga ang puso ko nang mga sandaling ito. I thought he is my happily ever after? But I was wrong! The man I adored was hurted me. He broke my heart after all. "Stop being fool Iris. Nothing can blame but you. Dahil ginusto mo ang nangyari sa atin. Ikaw ang may kagustuhan ng lahat," Nanlaki ang mga mata ni Lucas sa akin dahil sa galit. Pagkamuhi ang nararamdaman ng puso niya para sa akin. Agad akong sinakal ni Lucas sa leeg. Napahawak ako sa braso niya. Nakatingala lamang ako sa kaniya, hindi makahinga. Pumapatak ang mga luha ko. "You need to abort the baby. You will do it to protect my identity Iris."