Simula Ng Kwento の小説・ストーリー

"Magkakaroon tayo ng kwento tungkol sa prinsipe, prinsesa, at ang mga kaibigan nilang hayop." Kinuha ko ang isang librong kwento mula sa tabi ng kama at nagsimulang magbasa ng malumanay. Habang binabaybay ko ang kwento, nakangiti kami ni Kiera habang pinagmamasdan ang kambal na unti-unting napapadapa sa kama, pumikit, at naging tahimik. Ilang sandali pa, pareho na silang natutulog, at ang kwento ko ay natapos na. Tumingin ako kay Kiera, at pareho kaming ngumiti. "Tama ba? Perfect ending."

Ang kwentong ito ay imahinasyon lamang at hindi nangyayari sa totoong buhay. Kung may pagkakatulad man ang mga pangalan, tauhan, pangyayari, petsa at lugar ay aking sariling imahinasyon lamang at nagkataon lamang. Ang kwentong ito ay may SPG 🔞🔞🔞🔞🔞 na naglalaman kaya read at your own risk at huwag magsumbong.

matipid kong sabi. “Grabe pang taguan ng anak pala ang story n'yo ni Sir pogi, Ms. ZanelleLa. Ang totoo aminin Ms. ZanelleLa. Siguro siya ang inspiration mo habang gumagawa ng kwento?” tudyo pa nila sa akin but I didn't answer. Buti talaga wala ng nagpapirma sa akin kasi kung nagkaroon tiyak makakuha kami ng eksena na pang movie at novela lang nangyayari.

sagot ni Seraphina. At doon, sa tabi ng dagat na kanilang tinawag na tahanan, ang dalawang taong nagsimula ng isang kwento ng pag-ibig ay nakita ang kanilang pangarap na naging katotohanan. Ang kanilang kwento ay hindi lamang para sa kanila — ito ay para sa lahat ng tao na naniniwala sa pag-ibig, pagtutulungan, at sa kakayahang gumawa ng pagbabago. At alam nilang kahit na sila ay mawala na, ang kanilang kwento ay pat...At alam nilang kahit na sila ay mawala na, ang kanilang kwento ay patuloy na mabubuhay sa mga puso at isip ng mga susunod na henerasyon.

“Nasaan ka?” “Sa gitna ng paghilom. Sa simula ng panibagong kwento. At ngayong ako na ulit ang nagsusulat, sisiguraduhin kong hindi na ako magiging tauhan sa kwento ng iba.” Sumilay ang mapaklang ngiti sa kanyang labi.

Simula ni Gen. Agad naman na tumubig ang aking mga mata. Hindi ko akalain na magiging ganito ako kahina pagdating dito. Hindi ko akalain na iiyak ako dahil dito. Dati iniisip ko na walang kuwentang iyakan ang ganito dahil wala naman akong mapapala, pero iba pala talaga kung ikaw na ang nasa sitwasyon. I was trying so hard not to cry, but the pain is too much, it's unbearable. Hindi ka iiyak dahil gusto mong umiyak pero dahil kusang maiiyak ka na dahil hindi mo na kinakaya ang sakit. Yan ang nararamdaman ko ngayon. Sobrang sakit na parang pinapatay ako.

"Sige na mag kwento kana, anong nangyari at kilig na kilig ka kanina?" Nangingislap ang mga matang tiningnan niya ang kaibigan at sinimulang ikwento dito ang mga nangyari kanina. Ang pag pasok ni Sarge at pag pangko nito sa kanya, ang pagka hulog ng towel niya at paglitaw ng kanyang malulusog na dibdib!

Simula't simula ay si Jeno na ang palagi kong kakampi at hanggang ngayon, kahit pa na aware siya na malabo ang tsansa niya ay hindi niya ako nilayuan ay nagpapatuloy pa rin para samahan at suportahan ako. Siya ang sandigan at kaibigan ko rin. But, what did I do? I hurt him so many times. Nanliligaw siya sa akin but then nakikipag ano ako kay Cael. Napaka sama kong tao. Kaya siguro ganito rin nangyayari sa akin ngayon dahil karma ko ito at kailangan kong pagbayaran pero, hindi ko naman pwedeng pilitin ang sarili ko na siya ang piliin ko kung hindi ko naman siya gusto? Mahirap turuan ang pusa at hindi ganoon kadali iyon.

2000 Simula nang dumating si Senyor Roberto at ang kanyang pamilya ay tuluyan nang nag-iba ang aming pamumuhay. Si Madam Carmina ay napakasama ng ugali. Laging sinasaktan ang Nanay Lucia ko pag may iniutos at hindi kaagad nagagawa. Pero pag si Manang Letty at Manang Diday ay sinisigawan lang niya at hindi sinasaktan. Dahil sa nakikita kong trato nila sa Nanay Lucia ko ay unti unti nagkakaroon ako ng galit sa kanila. Ang kambal din ay napakasama ng ugali. Nagmana sa kanilang ina.

Chapter 14: Hindi makapaniwala at naiiling na inihagod ni Simone ang kaniyang buhok habang pinakikinggan ang kuwento ni Samuel at Melanie tungkol sa kung anong nangyari sa simenteryo kanina. Nakatulog na ang kambal sa kakaiyak. Hindi sila iniwanan ni Simone sa kuwarto hangga't hindi sila tumatahan at nakakatulog.