Slogan For Helping Others Novels & Stories

utos nito na imbis na makiusap ay galit ito. Pinigilan niyang mapatawa ulit kaya pinagdikit niya ang mga kaniyang mga labi. Nilapitan niya ito at hinawakan sa braso, saka pinihit patalikod sa pader. "Minsan, Sir matuto rin kayong humingi ng tulong because there's someone who's willing to help you," seryoso niyang sabi. "Hindi naman pagiging mahina ang paghingi ng tulong sa iba tao, may mga bagay lang talaga na magagawa natin kung may tutulong sa atin but it doesn't mean that you're weak," dagdag niya.

Icha-chat ko ang iba nating kaibigan kaya siguradong mabubuo natin ang 1 milyong! Napaluha siya sa mensahe ng kaibigan. Ramdam niya ang suporta at pagmamahal nito sa kanya. 'Huwag kang gumawa ng kahit anong kamalian. Sabihin mo lang saakin ang kailangan mo. Huwag mo akong pinag-aalala!'

Tila nag-iisip itong mabuti nang tamang sasabihin sa kaniya. “I’ll still help,” pagkakuwa’y wika nito. Napatingin siya rito. “Tutulungan ko pa rin siya kahit na nasaktan niya ako nang husto. And that’s what a normal human being would do. Lalo na kung ang tulong na gagawin ko ay para sa ikabubuti nito.”

sabi ko kay Alex. “Isa pa, sana matuto tayong tumulong sa nangangailangan. Kaya lang naman sila humihingi nang tulong sa atin ay dahil wala na talaga silang malalapitan at wala na silang masa-sandigan. Kung iisipin mo, ayaw din nilang maka-istorbo sa tulad natin, pero wala siyang choice. Hindi natin alam ang kanilang sitwasyon, matuto sana tayong umunawa at huwag mag-sara nang pinto sa mga taong nangangailangan nang tulong natin. Mayroon pa. Sana matuto tayong magpatawad,” dagdag ko pang mga salita kay Alex. Hindi ko na naman napigilan na maluha.

seryosong sabi niya. Malungkot akong ngumiti. "Naiintindihan ko." sabi ko nalang, kahit na sa loob ko. Narealize ko lang na hindi lahat ng kaibigan ay matutulungan ka sa oras ng problema. Kahit pa, kapag sila ang namoblema ay napakabilis nating lapitan. Kung gaano tayo kabilis umaksyon para tumulong ganoon sila kabagal hingian ng tulong pag tayo na ang nasa sitwasyon. Karamay lang natin sila sa saya. Dadamayan nila tayo verbally at emotionally, kumpara sa'tin na hindi na halos makatulog para lang matulungan sila. Napabuntong hininga nalang ako at ininom yung alak na nasa baso.

Choosy na kung choosy, kahit nandiyan na 'yung grasya sa harapan ko, hindi ko pa rin talaga matatanggap. "Nakaka-tempt po ang pera, sa totoo lang. Isa pa, meron din talaga akong mga pangangailangan na dapat kong punan. Pero ang pagtulong ko po sa inyu ay taos puso kong ibinibigay. Sabi nga nila, the more you help the people in need, diyos mismo ang magbibigay ng grasya para sa'yo. And I hope na nakita ng diyos ang ibinigay kong tulong sa inyu at biyayaan pa po ng malusog na kalusogan ang Papa ko na nasa hospital ngayon." after ko sabihin 'yun ay tumayo na ako upang magpaalam. "Sa muling pagkikita po natin, Lola. Ingat po kayo, at masaya akong makilala ka." she was just looking at me, siguro

Mapagbigay at matulungin siya ngunit ayaw na ayaw niya ng trinatraydor siya. Mas gugustuhin pa niyang tulungan ang mga taong lansangan na marunong tumanaw ng utang na loob kaysa sa mga taong ganid at mapagsamantala. In fact, halos kalahati ng empleyado sa kanyang mga kompanya ay mga pawang scholars niya na tinulungan upang makaahon sa bisyo, mga street children at kung saan-saang lugar niya nakikilala na para sa iba ay wala ng pag-asa at silbi ngunit nang dahil sa kanya ay nagkakaroon muli ng pagkakataon para mangarap.

"Tell me how can I help you? I am willing to help you. My friends, your Kuya's, we are willing to help you." "Sir Nate?" "We will help you take everything that is rightfully yours. Sabihin mo lang sa amin." Umiiyak akong tumango sa kanya. Ang sarap sa pakiramdam na may mga taong handang tumulong sa akin. Hindi pala ako nag-iisa, may mga tao din palang nagmamahal at nagpapahalaga sa akin. "Salamat po Sir Nate." "You did a good job, Addy. You're a very brave girl. You survived this cruel world. No wonder my friend love you so much that he's willing to sacrifice his life for you."

Janice gave her a quick nod and said, "Oo. Parang ganoon na nga. Kunin na lang natin ang matitirang pera para magamit naman natin. Kailangan na kailangan na natin ng pera. Hirap na hirap na tayo sa buhay. Baka 'yan na nga ang paraan na binigay ng Diyos sa atin para makaahon tayo sa kahirapan nitong buhay natin. Itutulong naman natin ang iba sa mga naghihirap na kagaya natin. Hindi naman natin kukunin lahat. Magdo-donate na nga tayo sa simbahan tapos tutulungan pa natin 'yung mga kapwa natin na mahihirap. Hindi na 'yon masama, 'di ba? Isipin mo ay hindi naman natin 'yan ninakaw." Tumahimik si Stella sa sinabing 'yon ng kaibigan niya. Na-realize pa niya na puwede naman na ganoon na lang ang ga

“I-Is that all you want, kahit na malaking pwedeng maging impact sayo ng pagtulong mo samin? Yung family nila is mayaman at marami rin na kakilala na matataas na tao, helping someone you don’t know…” “I already know you, Lia, isa pa meron talaga akong responsibility na tulungan ka. It’s happened inside of my building, mas masisira ang business ko kung iiwas ako sa gulo. To be honest, it’s a win-win situation for us.” Well, ginagamit ng walangh*yang lalaki na iyon ang pangalan ni Craig para maloko ang mga babae. Kahit ako ay napaniwala niyang kaibigan niya ang owner ng bar which is Craig that time, “Sige, I will accept your help. Maraming-marami na salamat sayo.”