Ella Craig 소설 & 이야기

Ilang araw na rin itong hindi nakapag-ahit kaya may manipis nang balbas sa panga nito, dahilan para mas lalong magmukhang pagod at pinahina ng sakit. Noon, si Craige ay isang mahirap na binatang matuwid, gwapo, at puno ng sigla ng kabataan. Sa paglipas ng panahon, naging isa itong tanyag na personalidad sa mundo ng negosyo, hinahangaan ng marami, tinitingala, at halos hindi maabot. Ngunit hindi pa kailanman nakita ni Jessica si Craige na ganito. Wala itong lakas, walang depensa, at tahimik na nakahiga na parang anumang oras ay maaaring mawala.

Nananaginip ba ako? "Shanra!" muling sambit ni Craig pagkatapos ay mabilis siyang naglakad palapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit. "Alam mo ba na halos mamatay ako nang nalaman ko na patay ka na? Pakiramdam ko ay gumuho ang aking mundo dahil sa balitang natanggap ko mula sa kaibigan mong si Denver na isa palang DPA. Ayoko sanang maniwala lalo pa at hindi na makilala ang mukha ng bangkay na ipinakita nila sa akin ngunit dahil sa ginagamit mong karayom na nakita sa katawan ng bangkay kaya naniwala akong ikaw iyon," pahayag ni Craig habang yakap ako ng mahigpit.

‎“Siguro… iniisip ko lang lahat.” ‎Umupo siya sa upuan. ‎Binuksan ang laptop. ‎Emails. ‎Meetings. ‎Schedules. ‎Normal. ‎Sobrang normal. ‎At si Craig— ‎bumukas ang pinto. ‎Napatingin si Mariel. ‎Nakatayo doon si Craig. ‎Maayos na ang tindig. Walang sugat. Walang bakas ng nangyari kagabi. ‎Parang…

sagot niya kahit deep inside hindi niya maiwasan ang makaramdam ng amusement na may kahalong inis para sa binata. Kung alam mo lang na ikaw ang crush ko? Hay naku hindi ka magsasalita ng ganiyan! Ang kabilang bahagi ng isipan ng dalaga.

Hindi ko mapigilan na mapangiwi sa nabuo niyang kwento sa isip niya, hindi mo talaga pwedeng i-judge ang isang tao based sa itsura… Kung titignan ay parang hindi niya maiisip ang ganoong bagay. Malakas na tawa ang nakaagaw ng pansin namin ni Craig at sabay na napatingin kay Raziel, “Anong sinasabi mo dyan, wala akong tinakas. Business partner ko siya at kagagaling lang niya abroad, andito kami para mag book ng room.” Pinunasan niya ang mata na may kaunting luha dahil sa sobrang pagtawa, habang si Craig naman ay napatango lang.

Saka lamang kasi nito binitiwan ang kamay ni Maxine nang mapatingin siyang muli doon. Hindi naman mapigilan ni Alfred ang mangisi nang mapansin ang kakaibang kinilos ni Craig. Kilala lamang niya ang lalaki sa larawan dahil hindi naman niya kailanman nakasalamuha ito. Craig was like a hidden heir, hindi ito nakikisalamuha sa iba kaya kahit nasa iisang circle sila, sigurado, hindi din siya nito napapansin at nakikilala. Kaya nga kahit noong ma-meet niya ito noong nagpapanggap siyang tauhan ni Mr Smith ay hindi na niya ipinagtakang hindi siya nito nakilala. Saka na lamang din nakilala ng publiko ang lalaki nang magkasakit ang ama nitong dapat ay magmamana ng posisyon sa kompanya. Craig doesn't

Hindi niya gustong madawit ang mga ito pero hindi niya rin magagawa ang plano niya nang siya lang. Nakaupo lang siya habang pinakikinggan ang nangyayari. “He’s in, Sir.” He looked at Nash and looked at the equipment he set up. Pinakikinggan niya ang mga ito. “Good evening, Mr. Dela Cruz,” narinig niyang bati ng isang babae sa mga ito. “Sir, this is Mr. Thunder and Hunter Dela Cruz, they are the ones who plan to start their business here and partner with our company.”

May pait sa mga labing napangiti siya. “Alam mo, ang dami mong hindi sinasabi sa akin,” nakangusong sabi ni Stella sa kanya, “Kung hindi ko pa nakita sa lumang magazine iyong mukha mo, hindi ko malalaman na sobrang yaman pala talaga ng mga Craig” sumubo ito ng fried chicken at ngumunguyang nakatingin sa kanya, “My God, ka-date ko ngayon ang lalaking nagmamay-ari ng pagkarami-raming mga negosyo hindi lang sa Pilipinas kundi sa buong Asia?Tapos may mga hotels pa pala kayo? Paniguradong kaiinggitan ako ng mga kaibigan kong social climber!”

I handed him a photograph of a beach in Sabtang, Batanes. “Mr. Craige, would you like to go to Sabtang with me?” “Sabtang? What is that?” “A beach. Let's take some time to rest we’ve spent far too much time buried in this project,” I replied. “I’d like that. This Saturday,” he agreed. “Perfect. Now, if you'll excuse me, I have papers to check,” I said, turning to walk out of the office before he could see my composure slip. And whosever that woman na kinalilituhan ni Zake Craige, she's lucky, at mukhang malalim ang friendship nila, and even giving her a position at Artemin.

Inis na sabi ni Darius at masamang tumingin kay Craig. “Naniniwala?” Umismid si Craig, “kung naniniwala ka hindi sya napunta sa Nueva ecija para lumayo sa’yo.” Sarkastiko niyang sabi at pinagpatuloy ang pagkain. Hindi nakakibo si Darius dahil sa naging sagot ni Craig, maging ako na gusto silang patigilin dahil may iilan ng tumitingin sa amin ay natahimik. Mabuti nalang at hindi nasabi ni Craig ang tungkol sa pag-iyak ko, dahil ayaw kong malaman si Darius ang tungkol doon…