Sobrang Sakit Ng Ulo Novels & Stories

Something is definitely wrong. I touched my nose, patuloy na may umaagos rito. Tinignan ko ang kamay ko at puro ito dugo. Napapikit ako sa sakit ng ulo ko. 'L-Let me out.' He's communicating with me not through my mind, but deep inside me. Wala na 'kong marinig na kahit ano, parang isang flat line ang naririnig ko ngayon. Pilit ko pa rin pinupunasan ang ilong ko, pero walang silbi.

Hello🖐, lovelies. I’m deeply sorry for the lack of updates recently. I came down with a severe sore throat that affected my eardrums, and combined with a headache, the pain was honestly unbearable. I even found myself crying from how much it hurt, especially with the pressure and ringing in my ears. It truly felt awful. Thankfully, God has been good. The pain is slowly subsiding now, and I’m hoping to feel well enough to start writing again in a few days.

Eliezah NAGISING ako na sobrang sakit ang likod ko at ang balikat ko. Mabigat ang pakiramdam ko. Iminulat ko ang mata ko at unang nakita ko ang puting kisame. Inaaninaw ko ang paligid. Akmang hahawakan ko ang ulo ko ng mapaigik ako sa sakit. Ibinaba ko ang tingin ko sa kamay ko. Nakacast ang kamay ko.

Pinulot ko iyong kutsara sa ibaba at nang mag-angat ako ng tingin ay nagtama ang paningin namin. He was about to go down and stopped midways. The long strand of hair on his forehead made it hard for me to read the expression he has in his eyes. Tanging pag-awang lang ng bibig niya ang palatandaan ng kaniyang gulat. Napatalon din ako sa bigla at tumama ang ulo sa kaniyang baba. Rinig ang malakas na tunog mula roon, ganoong klaseng sakit din ang naramdaman ko sa ulo. I immediately get away from him to sober my throbbing head.

Tapos ay tiningnan nito nang masama si Baron, "Ikaw ang nagbigay nung gamot sa sakit ng ulo, 'di ba? Nilason mo ba ako?" Nagsalubong ang mga kilay ni Baron at umarte sa harap ni Neo. "Gago ka ba? Hindi 'no. Pareho lang tayo ng ininom na gamot kasi humingi ka sa 'kin. Kung nahihilo ka tapos ako hindi, ikaw lang talaga ang may problema."

Pinilit kong kaladkarin ang sarili ko papuntang kwarto. Padabog kong ibinagsak ang sarili sa kama. Ipinikit ang mga mata at naglabas ng mahihinang mura. Nakakasawa na ang ganitong pakiramdam. Kailan ba ako magiging manhid? Tanggap na dapat ng dibdib ko ang mga ganitong sakit. Immune na dapat ako pero bakit ganito na naman? Nakakaasar. Kahit ilang beses akong mapagod, hindi pa din natatapos. Kahit masanay pa ako sa mga nangyayari, masasanay lang. Pero masasaktan pa din.