Sobrang Sakit Ng Ngipin Novels & Stories

Expected na, na may mangyari sa kanila pero diko inaasahan na makikita ko. Ang tanga ko talaga. Dahil sa iyak at parang pakiramdam ko na pinatay ako. Nakaramdam ako ng pagod at hindi ko namalayan, nakatulugan ko na pala ang sakit sa puso ko. Nagising na lamang ako ng may biglang tumatapik ng mahina sa mukha ko.

Usok ang una kong namataan pagkamulat ng dalawang mga mata. I coughed painfully when I smelled the toxic smoke from an engine. I felt a hot sticky fluid rolled down my cheeks and some coated a part of my forehead. Sumasakit ang katawan ko at tanging daing lamang ang naririnig sa sarili habang sinusubukang gumapang papalabas ng isang nakataob na sasakyan.

Halos Mangiyak-ngiyak akong umupo sa isang tabi para hilutin ito pero napapainda lang ako sa sakit tuwing hahawakan ko. Gano'n na ba ako kabigat para sumakit nang ganito? Tanga-tanga kasi! Nang maramdaman kong hindi na siya kumikirot dahan-dahan akong tumayo habang nakahawak sa railings ng hagdan, upang gawing alalay. Ganito pala pakiramdam 'pag pilay ang tao? Mabuti na lang at ipinanganak akong ganito may paa at walang pilay pero nasobrahan ata sa katangahan.

Inangat ko ang mukha ko at tinignan ang repleksyon sa salamin. Napapikit ako ng hiwain ko ang kanang braso ko kung saan nandoon ang pakay ko. Shit. Kagat labing pumikit ako habang iniinda ang sakit sa braso ko. Napatingin ako sa harap kong salamin at tinignan ang buong mukha ko. Pawis na pawis na ang buong mukha ko at nag kalat ang dugo ko sa lababo.

Ang sakit! "F*ck!” Malutong niyang mura. Sa pagiging inosente ng Nurse na ‘to sa una naming pagkikita, hindi ko talaga inakala na ganito siya. “It's just the head of my buddy!" Kahit hindi ko siya nakikita, alam kong nahihirapan siya.

Nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa aking mukha. Umaga na pala. Ang bilis naman! Kakatulog ko pa lang kanina. Sinubukan kong idilat ang mga mata ko pero nahihirapan ako dahil namamaga pa ito galing sa matinding pag-iyak ko kagabi hanggang kaninang madaling araw. Kahit hanggang ngayon ay gugustuhin ko na lang na umiyak pa dahil hindi naman nawawala 'yung sakit na nararamdaman ko.

Tumagaktak ang pawis sa buong katawan dahil sa sobrang pangangalay. Nakati-ay ang mga paa niya para makalapit nang husto sa malaking salamin ng banyo. Nakadiin ang sikmura sa labi ng counter kaya parang nagkapasa sa tiyan. Mangiyak-ngiyak si Abigail dahil sa sobrang frustration. Mas maraming hibla ng buhok ang bumuhol sa kuwintas. Halos isang kumpol ang nagupit niya para lang mawala ang sakit sa anit.

Dumoble ang pagkasakit ng ulo ko at tuluyan na akong nawalan ng malay. Napasinghap ako pagkagising mula sa pagkawala ng aking malay. Hindi pa rin natanggal ang sakit ng ulo ko. Pero hindi tulad kanina, mas magaan na ang pakiramdam ko. Hindi masama pero hindi rin gaanong maayos. Nagising ako sa isang puting kwarto. I was sitting on a metal chair as my hands were handcuffed to its armrest. Napakunot ang noo ko nang makaramdam ng pagtulo mula sa aking noo. The light wasn't dim, it's the blood that was dripping off from my head causing my sight to be dark and blurry. Pilit kong iminulat ang aking mga mata at luminga linga, ngunit napapikit din dala ng pagkahilo.

Disappointment instantly crept inside me. Hindi man lang ba nya ko pinuntahan rito? Hindi man lang ba nya'ko gustong makita dahil ako, I'm dying to see him right now! And my legs won't even move para mapuntahan at maupakan ko man lang ito ngayon dahil sa hindi pagdalaw nito. That shit! "Ms. Javier. Anong nararamdaman mo ngayon? Wala ka bang ibang nararamdamang sakit sa katawan mo? " I heard the doctor from my right inquired.

"How can you say so?" "If your lips can't state the pain, your eyes will do it for you." Kung anong kinaganda ng kanyang mga mata, gano'n naman ang sakit na nais nitong ipakita at sabihin. I'm not blind, I'm an observant person. Madali na lamang sa akin na matukoy ang nararamdaman ng isang tao. It was obvious, he's sad. "So, tell me. What's the problem? Maaari kang maglabas ng hinanakit sa akin."