Sobrang Sakit Ng Ulo Novels & Stories

Aniya. Saka ko lang din naalala na doctor nga pala ang kupal na ito. "Wala nga! Sabi ko masama lang ang pakiramdam ko, pero hindi ko sinabing nilalagnat ako.Malay mo naman masakit lang pala ang ulo ko!"Naiinis pa ring saad ko. "Tsk! Kumain kana dahil may kailangan pa tayong puntahan."Walang buhay niyang sambit at mabilis na akong tinalikuran.

binulong nito ang huling parte pero rinig ko parin dahil malapit lang kami. Wow. Ako pa ang maarte ngayon eh kung sapakin kaya kita ng makita mong sino ang maarte. My accumulated stress and pressure from earlier are now reaching it’s end, kung hindi ko ito mailalabas baka mabaliw ako. Hindi ko napigilan ang aking sarili,my hand subconsciouslylifted at dumapo ito sa likod ng kanyang ulo. "Aray! Ano ba!? Asong tae ang sakit non!?" exaggerated na pag-aray nito habang hawak ang kanyang ulo gamit ang libreng kamay nito.

Oo, alam kong sakit sa ulo si Fritz at ang nangyari kaninang umaga subalit, bakit parang masyado akong naapektuhan? Laking gulat ko nang bigla niya akong inakbayan at sinabayan sa paglalakad. "Hayaan mo na, sanay akong may inaakbayan kapag naglalakad," wika niya na parang inuunahan na kaagad ako bago pa man magtanong. Napabuntong-hininga ako. Wala akong dapat isiping kahit ano sa ikinilos niya. Besides, hindi naman na ako marupok pa para kiligin o kung ano man.

Napabuntong hininga na lamang sya at saka dali daling nag ayos nang kanyang sarili at maya maya pa nga ay paalis na sya sakay nang kanyang kotse Habang nag dadrive sya ay may bigla namang tumawag sa kanya kaya kaagad nya itong sinagot "yes hello?" "ahm Maam Ella pasensya na po kayo ha kung hindi na po ako nakapagpaalam sainyo nang maaga sobrang sama po kasi nang pakiramdam ko kaya hindi na po ako nakapag message sainyo kagabi" "well that's okay ang importante ay maayos kang nagpapahinga ngayon how's your feeling nga pala masakit pa ba ang ulo mo?" "yes po maam kahapon pa po ito ganto nagpacheck na rin po ako sa Doctor at sabi nya po ay magpahinga na muna ako"

Nakapikit si Alexa at napabuga ng hangin, paulit-ulit niyang tinutuktok ang nakakuyom na kamay sa ibabaw ng kahoy na mesa. "Panaginip lang ito, yes, nanaginip lang ako. Siguro napuruhan ang ulo ko kaya nag-collapse ako. Ito na, ito na ang resulta," tatangu-tango niyang bulong sa sarili. Mas lalo lang sasakit ang ulo niya kung pipilitin niyang labanan ang galaw ng utak. "Ano na naman iyang pinagsasasabi mo, Señorita? Kanina pa ninyo ginagawa ang ganyan. Huwag mong sabihing nasisiraan ka na talaga ng bait," si Sofia.

"Malas mo dahil may tatlong buwan pa tayo bago matapos ang first sem. Ipanalangin mong sana ay matapos na ang Covid para naman bumalik na tayo sa dati." "Heh! Kailan pa kaya matatapos ang sakunang ito kong napakatigas ng ulo ng mga tao. Ang dami nilang reklamo mga hindi naman sumusunod sa protocool." Tumayo ako at nag-unat. Ang sakit ng pang-upo ko. "Ang dami ko na ngang problema pati ba naman iyang poproblemahin pa natin? Lumabas muna tayo at magpahangin bago pa ako mais tress dito."

Sakit sa ulo amputa. I stayed on the couch for few more minutes, hoping that my tipsiness would subside. Mabuti na lang, ako na lang ang mag-isa ngayon dito dahil nakahanap na sila ng babae nila. Kung nandito pa ang mga ‘yon, sigurado akong um-order na naman ng panibagong alak ang mga ‘yon dahil mas mataas ang alcohol tolerance nila kaysa sa akin. At sigurado rin akong mas lalong sasakit ang ulo ko kung nandito pa rin sila.

Nangunot ang noo niya ng may mapansin sa ulo ko. "Kumusta na ang sugat mo sa ulo?" Bigla ay tanong niya at naramdaman ko ang paghawak niya sa ulo ko kung nasaan nakalagay ang bandage. "Does it hurt? Ano ang sabi ng doctor?" Umiling ako. "Hindi na. Okay na ako, Khael." I looked up and smiled at him. "You know ... marami akong ikukuwento sayo. Baka pa magulat ka kapag nalaman mo." Ngumisi ako.

Bakit ang sakit ng ulo ko? Dahandahan akong bumangon habang hinihilot ang aking sentido. "Ayos ka lang?" tanong ni Mama kaya tumango ako. "Masakit lang po ang ulo ko,” mahina kong sabi. "Naku. Baka dahil lagi ka na lang puyat kaya masakit ang ulo mo. Mabuti pa huwag ka nang pumasok— "Hindi po puwede. Kaya ko naman pong pumasok. Ililigo ko lang 'to tapos ayos na ako."

Yup habang marahang tinapik siya, pinanginginig ang balikat. "Bumalik ka sa akin—nandito ka sa ospital. Imulat mo ang iyong mga mata." Umungol si Asbie, dahan-dahang dumilat ang kanyang mga mata, mapula ang mukha. "M-Masakit...ang ulo ko," mahina niyang wika, habang hawak pa rin ang sentido. "Ayos lang," malumanay na sagot ni Dr. Yup, batid ang matinding epekto ng proseso.