Sobrang Sakit Ng Ulo Novels & Stories

Habang tumatakbo ako ay ramdam ko ang labis na pagkahilo at sakit ng aking ulo. Hindi ko alam kung saang parte na ba ako ng club napunta. Ang tanging alam ko lamang ay nasa madilim na parte na ako malayo sa kaninang kinalalagyan ko, ngunit kita ko pa rin ang masakit sa matang mga ilaw na lalong nagpapalala sa hilong aking nararamdaman.

Zeph Pov Nanlalaki ang aking mga mata at hindi ako makapaniwala sa aking nakita. Biglang naglaho ang sakit at sugat sa aking katawan. Kailan pa ako nagkaroon ng ganitong kakayahan na mapaghilom ng mabilis ang aking mga sugat?

Bumaba ako sa bike ko pagkatapos i-park sa parking lot ang bike ko. Pagpasok ko sa opisina ay naabutan ko ang mga kasamahan ko na nagtatawanan. Lumapit si Lorenzo sa akin na may ngiti sa labi. "Good morning honey," pagbati niya sa akin. Sa katunayan ay wala ako sa mood ngayon dahil araw ng red flag ko ngayon. Tumango lang ako sa kanya at nilampasan siya. Napaka-ingay ng paligid ko ngayon na nakakadagdag ng sakit ng ulo ko. Napabuntong-hininga na lamang ako para pigilan ang inis na nararamdaman ko ngayon. Medyo emosyonal ako ngayon at parang gusto ko na matulog na lamang ng buong araw at mapag-isa. Napahilot na lamang ako sa aking sintido. Lahat ng boses nila ay palaging nag-e-echo sa loob ng

lumabas ako ng kubo para maglakadlakad Maya maya lang ay nagpunta ako sa tabi ng puno kung san ako tumambay nung una pinagmasdan ko nmn ang chocolate hill ang saral tlga sa pakiramdam na ganto lang ang saya ang linis ng utak walang ibang iniisil yung tipong parang normal na bata na walang ibang pinoproblema.Pero hindi ko naranasan yun nung bata ako.Dalamhati at paghihirap ang lagi kong nararamdaman at ang laman ng pusot utak ko ay galit.Galit na hinding hindi na mawawala.Sakit den ang unang naramdaman ko nang akoy namulat sa mundong napaka daya. Hindi ko na malayang may tumulo ng tubig mula sa mata ko.tubig na ang kahulugan ay sakit at dalamhati.Agad ko iyong pinunasan..tumayo ako at tumakbo

Buti at nagbalik ang heartbeat niya! "Pero, maraming kailangang operahan sa kanya. May bali ang kanan niyang paa, pati na rin ang kaliwa niyang kamay. Marami rin siyang sugat na natamo. Nalagyan ng bubog ang mukha niya, mabuti at ang talukap lang ng mga mata niya ang may bubog at hindi ganun malalim ang pagkakabaon ng bubog. Kaya hindi siya mabubulag. Mayroon ding Major head injury, dahil ito sa pagkakabagok ng malakas ng ulo niya napasama pa nito ng ang ilang beses na pagbaligtad/paggulong ng kotse niya. Pero nabigyan na namin lahat, ng first aid. Pero, maaari siyang magkaroon ng amnesia, at maaari rin siyang sumailalim sa comatose" Nagpaulit-ulit sa pandinig ko ang huling pangungusap ng do

Dumoble ang pagkasakit ng ulo ko at tuluyan na akong nawalan ng malay. Napasinghap ako pagkagising mula sa pagkawala ng aking malay. Hindi pa rin natanggal ang sakit ng ulo ko. Pero hindi tulad kanina, mas magaan na ang pakiramdam ko. Hindi masama pero hindi rin gaanong maayos. Nagising ako sa isang puting kwarto. I was sitting on a metal chair as my hands were handcuffed to its armrest. Napakunot ang noo ko nang makaramdam ng pagtulo mula sa aking noo. The light wasn't dim, it's the blood that was dripping off from my head causing my sight to be dark and blurry. Pilit kong iminulat ang aking mga mata at luminga linga, ngunit napapikit din dala ng pagkahilo.

He's kinda cute! "W-wala," sagot niya. Tumango ito at nagpaalam na may kukunin sa baba. Siya naman ay muling nahiga dahil parang pinipiga at pinipilipit ang ulo niya sa sakit. "Fvck hangover!"

Something is definitely wrong. I touched my nose, patuloy na may umaagos rito. Tinignan ko ang kamay ko at puro ito dugo. Napapikit ako sa sakit ng ulo ko. 'L-Let me out.' He's communicating with me not through my mind, but deep inside me. Wala na 'kong marinig na kahit ano, parang isang flat line ang naririnig ko ngayon. Pilit ko pa rin pinupunasan ang ilong ko, pero walang silbi.

Hello🖐, lovelies. I’m deeply sorry for the lack of updates recently. I came down with a severe sore throat that affected my eardrums, and combined with a headache, the pain was honestly unbearable. I even found myself crying from how much it hurt, especially with the pressure and ringing in my ears. It truly felt awful. Thankfully, God has been good. The pain is slowly subsiding now, and I’m hoping to feel well enough to start writing again in a few days.