Sorry For Bothering You の小説・ストーリー

Nakakahiya! Bakit ko ba kasi napagtaasan ng boses si Sage? Paano kung magsumbong s'ya kay Sir Boss? At kapag nangyari 'yon, katapusan ko na. "Ahmm... S-So—" "I'm sorry. Okay? Sorry for what I said. I-It's just that... F*ck! Did I really say that? Ofcourse not! I'm not sorry, darn it! Why I'm saying sorry anyway?"

Nawala ang ngiti nito mula kanina. "I'm sorry sir but I really don't know you. I'll call the security if you keep on harassing me." napakagat ako sa aking labi. "I'm sorry," yumuko ako bago pinahid ang luha sa aking pisngi. "I'm sorry, but can I reserve a room? just for tonight? I'm sorry for making you uncomfortable.. you just look sómeone I know." nakita ko ang pagbago ng ekspresyon sa mukha niya.

Hindi ko alam if tama ang naging sagot ko. "Okay. I apologize on how I act and talked to you earlier. I was just worried na baka hindi mo na ako mahal kaya hindi mo ako kaagad tinawagan as soon as you land. Lalo pa akong nag-alala nung tinawag mo ako sa pangalan ko and not the usual endearment you used." Nakahinga ako ng maluwag nung huminahon na ito. "Sorry bebi, hindi kita natawagan. Napagod lang talaga ako sa byahe kaya nakatulog ako." Sagot ko. Sinigurado ko na malambing ang boses ko.

tanong ko pero kalmado pa rin ang aking boses. Nagkakamot siya ng ulo at lumapit sa akin, umupo siya sa gilid ng kama at inalis ang kanyang mga sapatos. “Sorry, hon, dinagsa kami ng customers.” sagot niya sa aking tanong. “Hindi na rin kita natawagan kanina to inform you kasi wala na talagang time e.” At nang maalis na niya ang kanyang mga sapatos ay humiga na ito sa kama. Pinigilan ko naman siya at sinabing,

sigaw pa nito saakin nakokonsensya ako dahil ganon pala ang nangyari dito. "Sorry kuya diko na uulitin diko na kayo natext dahil natulog ako agad"pag dadahilan habang nakayuko buti nalang ay hinde kita ang pulang marka sa hita ko dahil nakapantalon ako.

Sorry Ignacio. "Ito naman oh, hindi naman yan ang gusto ko eh, nagbabakasyon ako ngayon to unwind and relax, biglaan lang sorry, nawala kasi yung cp ko kaya hindi rin kita mavideo call kasi nga keypad ang gamit ko. Sa kasamahan namin ako nanghiram. Okay lang ako, maniwala ka naman oh!" please please.

"Good evening, Ms. Fhey." Ngumiti siya sa'kin. Kung hindi ko siya nakikita habang sinabi niya 'yun, iisipin ko na mabait na tao siya. Puno ng pagkakakalma at paglalambing ang pagkakasabi niya. "Sorry for disturbing your peaceful night, overdue na kasi ang bayad mo sa'min." Kumunot ang noo ko. "Anong bayad? Wala naman akong utang sa inyo!"

Gusto ko talaga sila makasama kahit na iilang oras lang ngayon, gusto kong makasiguro na maayos na talaga sila bago ako umuwi sa bahay ko. Muli akong kumatok ng walang tumugon sa nauna kong katok at naulit pa ito, sa pang apat na beses ay bumukas na ang pintuan at bumungad saakin si Christelle na pipikit-pikit pa ang mga mata mukhang na istorbo ko ang kanyang pag tulog. "I'm so sorry. Did I disturb your sleep? I'm sorry, I didn't know." I immediately apologize to her but she just gave me a questioning look.

Patuloy lang siya sa pagmamaneho habang nakatuon ang tingin sa daan. "Alright, I'm sorry I didn't tell you about it. Masyado ka kasing busy sa work mo. Ngayon lang naman kita naisturbo kasi nag-aalala na rin ako sayo. Buti nga eh sumama ka sakin ngayon." Ngiti nito sa kaniya na nagtaas baba pa ng kilay.

Halos napatili ako at mapangiti sa narinig kong magandang balita at nakalimutan kong nasa line pa ito. "Excuse me ma'am." tanong nito. Bigla akong natauhan sa narinig kong boses niya. "Ahm! I'm sorry. Okay. Thank you so much." sagot ko. "No. Problem. Have a nice day." anya.