Sorry For Bothering You の小説・ストーリー

Binuksan niya ang mensahe. Tinitigan niya ito. Nag-type siya ng sagot. “I’m okay. Just… thinking.” Pero hindi niya pinindot ang send. Binura niya ito. Nag-type ulit. “Sorry, I’m just quiet tonight.” Binura ulit. Sa huli, inilapag niya ang telepono, hindi nagpadala ng kahit ano. **

Naibuhos ko na kasi lahat kanina. Tahimik din ang mga kaibigan ko. Ngunit maya't-maya ang sulyap sa akin. "I'm sorry to bother you guys. Lalo ka na Nowelle. Hindi ka rin pwedeng ma-stress." Nahihiya akong ngumiti sa kanila. "Ano ka ba, ayos lang ako. Huwag kang mag-alala." She winked at me and smiled. "Don't think too much, Zimry. Wala lang 'to sa amin. Lahat naman tayo dumadaan sa ganito, and what are friends for, 'di ba?" saad ni Lewisse na nasa tabi ko.

I send it, then walk to the bathroom. Nang makalabas ako ng banyo, nag ring naman ang phone ko. Nakatapis pa akong sinagot ito. "It's me, Zion. I'm sorry for bothering you, but I'm running out of options. I only have you.." Huminto ang paligid ko at pati labi ko parang nagdikit na din dahil sandali akong hindi nakapagsalita.

sagot ko " Oh! Sorry for bothering, I just tried my luck if you'll answer may call since hindi ako nakatawag sayo ng ilang araw. I'm kinda busy, I'm sorry" ramdam ko ang pagod sa boses niya. " Ok lang naman! Take your time, wag mo akong isipin. Mahalaga yang ginagawa mo kaya dapat yan ang pagtuonan mo ng pansin" sabi ko. " Still I'm sorry. Promise babawi ako pag-uwi ko" napangiti ako dahil sa sinabi niya.

Busy is me eh. Oops! Im not busy for doing nothing huh. 😚😚😚 Thanks for waiting! Lovemuch po! Dont forget to vote and comment!

“Sorry for what?” “For making you uncomfortable. Alam ko napag-usapan na natin ito at wala naman na rin akong balak na kulitin ka, lalo na ang magtanong sa nakaraan ko pero ito parang palagi pa rin ako nakadikit sa’yo kahit hindi ko sadya. I’m sorry.”

natatawa kong tanong. "Di naman. Asa ka HAHAHAHA." sagot nito kaya napaismid ako. Salbahis talaga siya kahit kailan. "I'm sorry, beh. Busy ako ehh. May kailangan pa akong ipasa this evening diko pa nagagawa. I'm so sorry. Bawi ako next time okay? I can't make it to you right now, babe." malungkot kong sabi. Narinig ko siyang bumuntong hininga.

Serious! Ang sarap nyang hawakan sa mukha gamit itong dalawa kong kamay na may glue! "It's not okay, isn't rude bothering someone who's busy?" Seryosong tanong nito. "Di sorry!" Mataray kung sabi. Bothering, tsk! Ano bang ginawa ko?

Bago pa man n'ya mabuksan ang pinto ay hinawakan ko na agad s'ya sa kamay. "Bry..." I called her name, why do I feel nervous?! F*ck! "Hmm?" walang gana nitong sagot. "I-I'm sorry..." I said stuttering. "For what?" "You know what I'm talking about." She looked at me like she'd looks for not so important persons. She sighed. "It's okay—" "No, it's not. Stop saying it's okay when it's not really okay. Is that really that hard to tell me what's bothering you?"

Pakiusap sana huwag na tayong gagawa ng mga bagay a ikasisira natin. May pamilya na ako. Nanlumo ang lalaki. Malungkot ang mga mata nito at may pait ang ngiti. Sa tagal pala ng panahon na paghahanap ko sa iyo ay useless lamang. Ilang tao na ba ang binayaran ko para makita ka lang? At ngayon na abot na kamay na kita, ang layo mo naman. I’m sorry to bother you. Umalis ito, walang lingon likod at diritso lamang ito sa labas ng pinto.