Novel & Cerita Sorry For Bothering You

I asked. Hindi kumikibo ang teenager sa harap ko na busy sa pagkalikot ng cellphone niya. Inulit ko, this time, mas nilakasan ko at sinamahan ko pa ng pagkalabit. "I'm sorry to bother you. I'm lost kasi. Alam mo ba kung saan ang wolfgang dito?" I asked. Tinanggal niya ang kanyang earphones at tsaka tumingin sakin. "Sorry?" Bwisit. Hindi pala ako narinig. Sayang naman yung partial english ko.

Nagkunwari na akong busy sa sarili kong paperworks. 'Sorry, no calling for a friend today, my friend.'

"Sorry?" "Hindi na kailangan dahil ako na ang tatawag sa kanya. Can you lift the bad atmosphere this time? Ikaw ang gustong mag-invest sa kompanya ng amo ko so you should be pure intentional kahit na aksidente iyong nangyari since nag-sorry na naman ako sa'yo. Let's all be professional here. Hindi mo naman siguro ikakamatay iyon." Nagsimula na kasing mag-init ang ulo niya.

“Engaged ka na nga pala. I’m sorry for bothering you.” Tumango lang si Enzo, hindi man lang ako nilingon habang muling kinuha ang mga papel sa harapan niya. Ang lahat ng kilos niya ay parang pinapaalala sa akin na wala na akong lugar sa buhay niya. Tumayo ako, pilit na itinatago ang panginginig ng mga tuhod ko. “I… I just wanted to check on you. I won’t bother you again.”

bakas sa boses niya ang lungkot nanindig ang balahibo ko ng mqrinig yun hindi siya si tito its......dave di padin ako lumilingon naramdaman kung tumayo siya malapit sakin "𝙞-𝙞𝙢 𝙨-𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮 𝙧𝙚𝙖𝙡𝙡𝙮 𝙛𝙤𝙧 𝙝-𝙝𝙪𝙧𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙮𝙤𝙪 𝙥-𝙥𝙝𝙮𝙨𝙞𝙘𝙖𝙡𝙡𝙮 𝙖𝙣𝙙 𝙚-𝙚𝙢𝙤𝙩𝙞𝙤𝙣𝙖𝙡𝙡𝙮 𝙞-𝙞 𝙧𝙚𝙖𝙡� �𝙮 𝙖-𝙖𝙢 𝙧-𝙧𝙖𝙞𝙣𝙚"he apologized saka ko naramdamang lumuhod siya sa likuran ko ""𝙞-𝙞 𝙝𝙤𝙥𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙛-𝙛𝙤𝙧𝙜𝙞𝙫𝙚 𝙢-𝙢𝙚.....𝙞-𝙞𝙢 𝙨𝙤 𝙨-𝙨𝙤𝙧𝙧𝙮"he said pumiyok pa ang boses niya run

Bakit ang tagal mo sa restroom? Ako: I'm sorry. Sumama ang pakiramdam ko kaya umalis na ako. I'm really sorry dahil hindi ako nakapagpaalam ng maayos. Anyway...thank you for the lunch.

Ang kaso lang ay nakaharang kasi iti sa dadaanan niya kung kailan nagmamadali pa siya. "sorry ha, nagmamadali kasi ako. Wala akong time makipagkwentuhan sa 'yo. Bayad kasi ang oras ko rito at malalagot ako kung hindi ko masunod ang inuutos ni boss. Sige na, excuse me!"

Malumanay ang boses niyang tanong dito. “I am sorry, baby. I booked a hotel near the company building. Dito na muna ako magpapalipas ng gabi. Mayroon akong importanteng meeting bukas. Pagod na akong magmaneho pauwi riyan. Please sleep now, okay? I’ll see you tomorrow,” pagpapaalam nito sa kanya. Kung hindi pa niya ito tatawagan ay hindi pa ito magsasabi sa kanya. “Maybe you are too overwhelmed with your workloads that you forgot to inform me earlier today,” pagsasatinig niya sa nararamdaman.

Lumapit siya nang dahan-dahan at yumukod nang mababa, hindi man lang ako tinitingnan sa mata. ​"Miss Tanya... I am so sorry," garalgal ang boses ng matanda, pawis na pawis. "I am terribly sorry for the intrusion. Hindi ko po alam na nandito kayo. I deeply apologize for this inconvenience. Please, don't tell Mr. Hardin about this. I beg of you."

Pagkaraan ng ilang segundo, mahina itong nagsalita. “I’m sorry... for making you suffer.”