Sorry For Bothering You の小説・ストーリー

Pero hindi man lang niya naisip kung paano haharapin ang ganito… ang taksil na katotohanan. Blangko ang isip niya. Wala siyang masabi, wala siyang maisip na dapat gawin. Nang makabawi siya ng konti, tanging mahina at pabulong ang nasabi. “I’m sorry… I bothered you.” Makalipas ang ilang segundo, kusa siyang umatras. Tumalikod siya at mabilis na lumabas ng opisina, para bang siya pa ang third party na walang karapatang makisali.

“I’m really sorry for making you wait, Miss Azarcona. I was on my way there but something happened. Can we reschedule it tomorrow, Miss, if you don’t mind?” “Oh no, it’s fine. We’ll just send you our current address para doon ka nalang magpunta. Is that fine?” I hummed. “Of course, Miss Azarcona. It’s totally fine with me. I’m really sorry for the inconvenience.” “No worries. Thank you!”

Pwede bang lumayo siya! "Sorry Sir" sorry for touching my girl!? Dámn basta4d that wasn't enough

Amoy mamahalin ika nga. "And I should be the one to apologize for bothering you but it's urgent," dagdag pa nito na ikinatigil ni Calley sa ginagawa. Lord! Ito na ba talaga? piping tanong ni Calley sa sarili nang marinig ito. Ayaw niyang mag-isip pa ng kung anu-ano ng oras na iyon pero hindi niya mapigilan ang sarili.

I'm kinda annoyed. Me: I should really change my number now. Forth: Good idea. Me: Is it? Forth: Oo. I don't like the idea of boys having your number like it's a hotline. I bit my lower lip to stifle a smile. Tila gumaan ang loob ko sa nabasang mensahe. I rolled my eyes and waited for a few minutes before answering him. Me: They are not bothering me, though. I mean their messages.

Alam naman niyang hindi siya ang tipo ng babaeng pwede iharap sa mga friend ng pamilya ng mga ito, dahil wala naman siyang masyadong alam pagdating sa pagpapatakbo ng kompanya. Naningkit na naman ang mata niya. "Kung ayaw niya akong lumapit sa ina deritsahin niya ako. At sino ba ako para tumanggi sa utos?" bulong niya sa sarili. Naputol ang pagmumuni-muni niya nang tumunog cell phone. "Hey! I'm sorry for bothering you again." Mula iyon sa unknown number na napakakulit. Noong isang araw pa iyon text nang text sa kaniya.

Unti-unti ko ding naramdaman ang paglapat ng labi niya sa noo ko. “I-Im so sorry...” ani niya. “Sorry kasi hindi kita nasundan kagabi nang makita kita. Nung time kasi na ‘yun ay magsisimula na ang program at hindi ako pwedeng umalis dun dahil naka-connect sa cellphone ko ang ipa-flash sa screen. Sorry kasi hindi kita nasipot. Nawala sa isip ko eh. Dahil sa hindi kita naka-date? Sorry, umiyak ang pinsan ko nung mga oras na ‘yun kasi wala siyang ka-date kaya wala akong nagawa kundi ang samahan siya. Sorry, cass. Hindi ko alam.” Pagpapaliwanang niya.

pinipigilan niya ang ngiti sa labi. "I'm not bothered anyway. Yes, ako lang mag-isa ngayon." may mahihimigan ng pagka-inis sa boses ko. "Did I bother you now? I mean, nakaabala ba ako ngayon sa 'yo sa pagpunta ko ngayon dito?" may kung anong lungkot sa kanyang boses nang sabihin niya iyon. "No, no, no! I'm sorry I thought you were just here looking for my mother." pagbibigay paumanhin ko sa kanya.

Habang naglalakad ako at hindi din naman ako tumitingin sa dinadaaan ko ay may nabangga akong naglalakad din. “Oh my god, I’m sorry I will take care of this.” Paghingi ko ng paumanhin at pinulot kaagad at iniabot sa kanya. “Here, I hope it does not get damaged. I'm really sorry, I'm in a hurry.” Charot kong sagot. “Ahm- It’s okay. By the way, take care next time.” Sagot lang ni Ateng infairness ha ang cute ng boses.

"Unstable," "Oh, fuck! kaya pala ganu'n ka-problemado ang itsura mo kanina. Sabi ko na nga ba nay problema, e. Sorry din kasi sumabay pa ako. Sige. pinapatawad na kita. Hindi mo kailangang bumawi." "NO. I have too because I badly missed you. Tara muna sa bahay?" "Sure ka? mag-sesex tayo?" "Oo. Ayaw mo ba?"