System Engineer Manga

Hera seorang siswi SMA berbadan gendut, mukanya berjerawat, dan berkulit sawo matang. Walaupun begitu, tetapi dia pintar. Dia menyukai salah satu pria tampan di kelasnya namun cintanya bertepuk sebelah tangan. Di sekolah mau pun di luar sekolah dia selalu mengalami body shaming oleh teman temannya terutama sekelompok gadis yang berada di sekolahnya dan juga orang orang sekitar karena fisiknya. Dia bertekat untuk kurus dan mempercantik dirinya agar tidak mengalami body shaming lagi oleh orang orang. Dalam melakukan hal itu, dia di support oleh seseorang yang dia tidak dia bayangkan sebelumnya akan mendukungnya sejauh itu. Siapakah dia? ...

"Mars adalah pria, Venus adalah wanita. Mereka dipisahkan oleh Bumi dan Bumi adalah sebuah keegoisan."Seratus tahun kedepan, Bumi akan sesak dan penuh oleh umat manusia. Akhirnya pemerintah memutuskan memisahkan pria dan wanita di planet yang berbeda untuk mengurangi laju pertumbuhan. Namun, mereka tidak sadar bahwa mereka sudah melanggar hukum alam. Mereka mencoba memperbaiki segalanya, tetapi segalanya tak akan berjalan dengan mudah. Umat manusia yang sudah dipisahkan dan tinggal di planet yang berbeda, memiliki pemikiran yang berbeda pula.Penduduk Mars adalah makhluk yang menghargai kekuasaan, keterampilan, efisiensi dan prestasi. Sementara wanita adalah makhluk yang menghargai cinta, komunikasi, hubungan dan lingkungan. Sifat yang saling berbeda, harus bisa bersatu tanpa berubah.

" อย่ามายุ่งกับคนของกู " " เธอคิดว่าฉันยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเธอ ? " " นั้นซิ ฉันคงสำคัญตัวเองผิดไป "

เรื่องราวความรักชุลมุนของสาวน้อยหน้าใสที่จะมาพิชิตใจหนุ่มรุ่นพี่เธอจะได้หัวใจเขามาหรือไม่เตรียมลุ้นไปกับเธอได้เลยค่ะ...

เมื่อหนุ่มวิศวะที่เป็นถึงประธานสภานักศึกษาผู้คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างขนานนามว่า เจ้าชายเย็นชาต้องเจอกับรุ่นน้องหน้าใส ที่จะมาเขย่าหัวใจรุ่นพี่

สวัสดีครับพี่สาวตัวน้อยของผม เราสองคนไม่ได้เจอกันมาก็นานแล้วนะ พี่คงไม่รู้ว่าปีนี้ผมก็สูงขึ้นอีกแล้ว แต่ผมรู้นะ ว่าพี่น่ะไม่สูงขึ้นเลยสักนิด พอถึงวันที่เราได้เจอกันอีกครั้ง พี่จะจำผมได้ไหมนะ **************** นี่คือเรื่องราวของรักข้ามรุ่นสุดยันเดเระ ระหว่าง วิศวะหนุ่มปีหนึ่ง(สุดคลั่งรัก) กับ สาวอักษรศาสตร์ปีสี่ รุ่นน้องหนุ่มที่แอบซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ไม่ให้พี่สาวคนสวยรู้ จะสามารถเอาชนะใจรุ่นพี่สาวตัวจิ๋วได้หรือไม่ เขาจะมีกลยุทธสุดโรคจิต เอ๊ย พิสดารอะไรมามัดใจรุ่นพี่สาวให้อยู่หมัด เชิญติดตามได้ใน วิศวะ ซ่อน(คลั่ง)รัก

“โอเคไหมพี่ อยากระบายไหม นิ่มฟังได้นะ คิดซะว่านิ่มเป็นตุ๊กตาล้มลุกก็ได้นะ นิ่มสัญญาว่าจะไม่บอกใคร จะเป็นความลับของเรา หรือจะกอด กอดกันไหม นิ่มกอดอุ่นนะ” เพราะอารมณ์มั้งถึงพูดออกไปแบบนั้น ก็ดูพี่เคลิ้มเขาอาการไม่โอเคเลย เหมือนเขาเศร้าเสียใจ พี่เคลิ้มหันมามองฉันหลังจากที่ฉันพูดออกไป ฉันก็เลยฉีกยิ้มให้พี่เขา “อะ ให้” พี่เคลิ้มโยนบางอย่างมาที่ตักของฉัน ฉันหยิบมันขึ้นมาดู มันคือสร้อยที่ห้อยด้วยเกียร์ของคณะวิศวะ ถ้าเปรียบก็เหมือนหัวใจของเด็กวิศวะ นี่คงโดนเรียกให้มาเอาสร้อยของตัวเองสินะ “ว้าว นี่พี่ชอบนิ่มจริงเหรอเนี่ย” ที่พูดไปก็แค่ติดตลก ไม่อยากให้พี่เขาเครียด “หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่ ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ “ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน “มโนล้วน ๆ เลยนะมึง”

The life trial system "If You Think You Can Do Better, Prove It" burst onto the scene like a traveling circus promising wonders. The idea was plain enough: "If you reckon someone's life is a mess, and you think you can do better, go ahead and prove it. There's a reward waiting if you do." Before I knew it, my whole family had me pegged for the fool in the middle of the show. There was my mother, dreaming of turning me into some grand goose; my husband, who'd spent years dodging his rightful share of the family load; and my son, mortified by the very sight of me. They shoved me onto the "judgment seat" like I was the villain of the tale. Every last one of them swore up and down that, given my place, they'd manage my life better than I ever could. The stakes? Well, if they pulled it off, my consciousness would be erased—gone, wiped out like a mistake on a chalkboard—and turned into their personal servant. On top of that, they'd waltz off with a cool million dollars. But if they couldn't? Then I'd be the one raking in three million dollars. Now that's a gamble for the ages, isn't it?

I was the biological daughter of the Stone Family. With my gossip-tracking system, I played the part of a meek, obedient girl on the surface, but underneath, I would strike hard when it counted. What I didn't realize was that someone could hear my every thought. "Even if you're our biological sister, Alicia is the only one we truly acknowledge. You need to understand your place," said my brothers. 'I must've broken a deal with the devil in a past life to end up in the Stone Family this time,' I figured. My brothers stopped dead in their tracks. "Alice is obedient, sensible, and loves everyone in this family. Don't stir up drama by trying to compete for attention." I couldn't help but think, 'Well, she's sensible enough to ruin everyone's lives and loves you all to the point of making me nauseous.' The brothers looked dumbfounded.

Goal is the festival of football, the striker creates happiness, the goalkeeper is the defeatist, the game breaker. Eduardo Galeano It was a few seconds before Heldar Xerxes died. All he had in mind was football ... He was born with football, lived with football, and died with football. However, when he opened his eyes again, he encountered something unexpected ...