Tagalog Quotes About Self-worth Novels & Stories

Mataray nitong ani. "Tsk. Baka ma balew ako don. Anong ginagawa mo dito?" "Gusto ko lang maka pag isip-isip." "Tungkol saan?" Nagkibit balikat nalang to. "I always feel like I'm worthless" "Paano mo naman nasasabi yan?" Naka kunot noo'ng tanong ko sa kanya habang naka tingin sya sa malayo. "Wala akong lakas na lumaban mag-isa. Mayabang lang ako pag nasa tabi ko ang mga kuya ko. Hindi ko alam pero parang nahihiya narin ako sa sarili ko na palaging umaasa sa kanila."

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

"You are so brave. Katulad kung paano kita nakilala noong mga bata pa tayo... Ang tapang mong harapin 'yung mga naglalakihang lalaki dahil ayaw mong inaaway 'yung taong mahal mo." And at this point, yumuko na ako at saka ako humagulgol ng iyak na parang bata habang nakatakip ang dalawa kong kamay sa aking mata. "You are so fearless to the point na hindi mo na naisip ang sarili mo and sariling happiness mo. Sobra kang magmahal sa ibang tao pero hindi mo na naisip tirhan ang sarili mo. 'Yung oras at effort na dapat binibigay mo rin sa sarili mo, kinakalimutan mo na kasi nasa isip mo mas importante 'yung ibang tao." Hinahayaan niya lang akong umiyak.

"You just need to have a leap of faith that you'll always be happy and everything. Don't be too hard on yourself. Kung iniisip mo na hindi magiging maganda ang pananatili mo sa amin, ibahin mo. Look at my Mom, she never looked at you the way they do, right? Kulang nalang ipagpalit ako ni Mommy para lang makita ka araw-araw." Nawala ang tingin niya sa akin at napatitig na lang sa harapan. "The truth is, things change. Even if life crumpled us into pieces, life can make us feel worthless, or no matter what has or will happen. We never lose our worth."

Hindi ko pa nakakalimutan ang lahat ng sinabi niya sa akin sa opisina niya. Kita ko mula sa gilid ng mga mata ko na natigilan siya. Kahit hindi ako nakatingin sa kanya dama ko ang intensidad ng mga titig niya sa akin. Siguro kung hindi niya ako ininsulto doon sa opisina niya, malamang sa malamang nahihimatay na ako sa kilig ngayon. Pero ngayon, wag na uy! Bata pa nga ako, totoo yun, pero alam ko din naman ang worth ko. My Lola taught me how to value myself when no one does.

Hindi napigilan ni Manuela na mapaluha yet natawa siya para sa kaniyang sarili. "Tama ka, ang tanga ko kasi hindi ko napigilang mahulog sayo. D-Don't worry, kaya ko sinabi sayo 'to para aware ka pero hindi ako ang klase ng babae na ipipilit ang sarili ko sayo, i still know my worth. Huwag kang mag-alala, i'm sure mawawala din itong nararamdaman ko sayo." ani ni Manuela.

"Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo para sa ibang tao. As long as you know your worth, you know that nothing is impossible and you know your strengths, then go! Don't let anyone know your next move, show them the result!" "Bagay po kayong maging teacher. Ang ganda po ng ibinibigay n'yong advise." komento nito. "Ano ka ba masyado mo naman akong niloloko haha." "Hindi po kaya kita niloloko madam. Ang swerte po ng magiging asawa mo."

"So sinagot mo na rin ang tanong mo." Napahinga ako ng malalim, humiga ako ng tuwid at tumitig sa kisame. "Mahalaga talaga ang pera sa buhay ng tao, ano?" "Mahalaga ring alam mo ang self worth mo, bestfriend," paalala sa akin ni Luisa.

Halatang nagugustuhan nila ang palitan namin. "Hindi ako insecure! Alam ko lang ang worth ko, at hindi ko kailangang pagdaanan ang mga pinagdaanan mo para lang maramdaman na may halaga ako!" mariin niyang sagot, pero kita ko ang bahagyang pamumula ng mukha niya.

Na, na sa isang malaking telebisyon ako at dumadrama lamang ng tanga-tangahan? You will be as much value to others as you have been to yourself. Iniisip ko lamang na hindi ako ang nawalan. Kung 'di siya.