Novel & Cerita Tagalog Quotes About Self-worth

Ne hindi ito tumingin sa kaniya at parang 'di siya kilala. Agad nagseryuso ang kaniyang mukha at walang pakialam na umupo sa isang upuan habang ina-assist ito ng dalawa. Sa tatlong linggong wala na siya sa buhay ng lalaki, inaamin niyang nakaramdam siya ng sakit at lungkot. Normal naman iyon dahil nasanay siyang lagi itong kasama at kausap tapos biglang—– lagapak. Sino ang 'di masasaktan, right? Pero sa ginawa nito, ang dami niyang na realized. Self-worth, self-love, self-respect. Na hindi siya isang pakarat, o sa tagalog, isang pakantot. Naghihintay na lang siya ng tamang panahon na makahanap ng tamang attorney pero kailangan niya muna mag-ipon sa ngayon.

Ano na ngayon? "Do you... still want to be with him?" Napatingin na ako kay River sa puntong iyon. Ni minsan, hindi ko inisip na maghihiwalay kami ni Marlon. Ang laging laman ng isipan ko ay gagawin ko ang lahat para mahalin at matanggap niya ako. "Saga, self-respect is very important. Hindi mo masasabing mahal mo ang sarili mo if you don't respect yourself."

Hindi nga sana mahirap ang buhay namin ngayon kung matino lang siya… hindi sana kami minamaliit ng mga kamag-anak ni nanay at kung sino pa, kung maayos lang siya— kung 'di lang ito mabisyo, kung sana ay hindi lang siya sugarol… Isinara ko ang pinto ng kwarto, nang maramdaman ko ang pagbabantang pagbagsak ng luha mula sa aking mga mata. Tahimik akong bumalik sa higaan. Dama ko ang pagbigat ng aking dibdib. Natakot ako na baka mapansin ako ni tatay, at kung ano pang masakit na salita ang marinig ko mula sa kanya. “I am worthless… sa mga mata niya, wala akong kwenta.”

Nagkatinginan ang mga bisita, nanginginig sa hiya ang ilan. "Gusto ko lang pong ipaalala," dagdag niya, "na bago kayo magsalita tungkol sa buhay ng iba, siguraduhin ninyong malinis ang sarili ninyo." “Kung may nahulog man sa akin, iyon ay dahil nakita nila ang totoo kong halaga. Hindi ko kailangang gumamit ng paninira o umasa sa kayamanan para igalang. Ang respeto, hindi hinihingi. Iyon ay ibinibigay sa mga taong karapat-dapat.”

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Huwag na uy! “Alam mo ikaw, sobrang negative mo. Ikaw na nga itong tinutulongan ko para magkaroon ka ng kumpyansa sa sarili mo, ayaw mo pa. Gusto mong makagain ng self-confidence, ‘di ba? Why don’t you help yourself? Andito nga ‘ko para tulongan ka pero ikaw naman itong hindi gumagawa ng paraan para tulongan iyang sarili mo. Useless lang ang pag-e-encourage ko sa ‘yo kung ikaw di-ni-discourage mo naman ang sarili mo,” aniya at nakasimangot na umalis ng gazebo.

Saglit niyang pinasadahan ng tingin ang kwarto ko bago siya tumango at naglakad papunta roon. "Iwan mo na lang ang gamit mo rito. Mauuna na ako sa labas," sabi ko sa kaniya bago siya iwan na mag-isa roon. Nakita ko ang tingin niya sa korona at sash na naka-display sa cabinet ko kaya napaiwas ako ng tingin sa kaniya. "It's late for saying this but, I'm proud of you for winning the pageant that you joined. You always always made me proud. At hindi ko alam kung kailan ako titigil na mahulog sa'yo kahit tapos na tayo."

Ortiz: And whatever happens tomorrow, I'm proud of you. Napahawak ako sa dibdib ko. Parang kanina lamang, si Mamo Magda ang nagsabi sa akin ng parehong bagay. Ipinagmamalaki na kita. Napangiti ako. Marahil iyon talaga ang kailangan kong marinig. Hindi lamang ang “kaya mo.” Kundi ang paalala na kahit anuman ang maging resulta, hindi mababawasan ang halaga ng lahat ng pinaghirapan ko.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Makinig ka nang mabuti. Ang pagnanasa ang naging daan para magtagpo tayo, pero hindi na iyon ang tanging dahilan kung bakit ako nandito. Huwag mong sukatin ang halaga mo sa kung ano ang nakikita ng mga mata ng iba. Ang ganda at kabataan ay panandalian lang, ngunit ang kung anong meron ka — ang iyong talino, ang iyong katapangan, ang iyong puso — iyon ang tumatakbo sa isip ko araw-araw.” Lumapit siya nang mas malapit hanggang sa dumampi ang kanyang noo sa akin. “Tungkol kay Vanessa, wala iyon. Isang empleyado lang iyon. At kahit gaano pa siya kaganda o kabata, wala siyang halaga sa paningin ko kumpara sa iyo. Ang takot mong baka hindi ka sapat? Makinig ka sa akin — higit pa sa sapat ang mero