Talumpati Tungkol Sa Pangarap นิยาย & เรื่องราว

"We'll get there soon" "The power of desire..." ang makahulugang winika ni James na nagpabalik sa kanyang huwisyo. "may lead you to the most beautiful thing on earth," ngayon ang itinaas na ng binata sa leeg niya ang halik nito habang isa-isang kinakalas ang pagkakabutones ng suot niyang blusa. "and that's love..,." pagkasabi noon ay mariin na nitong inangkin ang kanyang mga labi para sa isang nakalulunod at maalab na halik.

paliwanag ko dito "Sige bibili nalang ako ng pagkain natin dito nalang tayo kumain" sambit nito. Tumango nalang ako upang pag sang-ayon Habang kinukuha nito ang wallet nya ay nagtatype ako sa laptop ko. Isa akong manunulat sa wattpad Isang manunulat na madaming pangarap. Madaming pangarap sa gitna ng kahirapan.

at bakit sila magkikita? Pamilyar yung boses ng babae, pero ika nga nag iiba ang boses ng tao lalo na kung kausap mo lang ito tru phone. Nagpalipas pa ako ng ilang minuto maya maya lang ay bumibigat na ang talukap ng mga mata ko, kaya hinayaan ko nalang na bumagsak ito at tuluyan na akong kinain ng dilim. --

Hindi natin kailangan manloko ng tao at manggamit para lang umangat. Kung gusto ng magandang buhay, magsikap at paghirapan. Sana mai-apply at ma-realize iyon ni Tita Taliana. Pasalamat pa nga siya at hindi siya pinakulong. Pinaalis lang sila rito dahil kung makukulong si Tita Taliana, sa kulungan na ang magiging bagong buhay niya. Nakaupo lamang ako sa sofa ngayon habang nasa kandungan ko ang bulaklak. Napangiti ako at biglang gumaan ang loob ko sa hindi malamang dahilan.

"B-bakit mo natanong?" Mabilis itong umiling. "Nothing. I just wanna know." Pinanliitan ko ito ng mga mata bago ako tumango at nagpatuloy sa pagsandok ng ulam. "Sa totoo lang, gusto ko. I badly want to finish studying and have my Bachelor's Degree. Kaso may mga pangarap na mananatiling pangarap lang dahil hindi pwedeng tuparin."

"May sarili ka bang pangarap?" Iniisip ni Ivy ang tanong niya at umiling. "Nangarap ako noon na makapasok sa isang magandang kolehiyo at makahanap ng trabahong mabubuhay. Ngayon na hindi ko na kailangang alalahanin pa ang mga bagay na iyon, hindi ko na talaga alam kung ano ang pangarap ko." " Maaari mong gawin ang iyong oras upang malaman. Bata ka pa."

ang tanong pa nito saka nilapitan ang mahabang antique wooden cabinet kung saan nakapatong ang maraming picture frames nila ng kaniyang kinikilalang ina. "Oo, iyon ang talagang pangarap ko. Pero hindi naman lahat ng pangarap nabibigyan ng pagkakataon na matupad. Madalas ang mga pangarap nananatili na hanggang doon nalang, lalo na kung imposible at huli na ang lahat," ang makahulugan niyang sabi saka mapait na ngumiti.

dagdag ni Stanley, puno ng pangarap. “Ang saya naman! Nakakatuwa na nakikita ko ang mga pangarap ninyo,” sabi ng kanilang lolo. “Basta’t huwag kalimutan ang sipag at tiyaga. Makakamit ninyo ang mga ito.” “Salamat po, Lolo! Ipinapangako naming pag-iigihan ang pag-aaral,” sagot ni Sitti, may determinasyon sa kanyang tinig.

Natupad rin ang pangarap na 'yon pero hindi ganu'n kadali dahil mas kailangan kung pamahalaan ang sarili kong kompanya. Ibinalik nga sa akin ang pangarap na 'to pero hindi ko na siya gaano ka gusto dahil wala sa piling ko ang mag-ina ko. Sila na ang buhay ko at sila na ang pangarap ko na palagi kong gugustuhin na makasama. “Hindi ko iiwan si Barrel dahil sakit siya sa ulo. Mananatili siyang buntot ko para wala siyang magawang kalokohan kundi tatamaan siya sa akin.”

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.