Tula Tungkol Sa Pangarap Sa Buhay 소설 & 이야기

AMBER KHELLY Lahat tayo may kanya kanyang pangarap. May matayog at may simple lang. Pero kadalasan ang simpleng pangarap ang mas higit na nakakapagbigay ng saya sa taong naghangad nito. Happiness and contentment na ninanais ng lahat makamit.

“Nais kong makapatapos ng pag – aaral ko. Nais kong maging doktor sa aking paglaki. Nais kong kumita ng maraming pera. Gusto kong magkaroon ng sariling bahay. Gusto ko pa magkaroon ng sarili kong pamilya. Ngunit paano ko mararating iyon kung ganito lamang ako? Paanong mararating iyon ng isang pulubing katulad ko? Walang future ang mga taong pakalat kalat sa lansangan, Gilda. Wala Palasak na ang buhay nila.” Nakakalungkot isipin na ang mga pangarap na iyan ay lumulubog na lamang dahil ayaw na niyang ipaglaban. Ngunit sa kaso ko ay hindi ako basta basta susuko. Hindi ko hahayaang lumubog ang isang barko kahit may butas na ito. Lagi akong gagawa ng paraan upang mapanatiling nakataas ito sa tubi

My life's sucks! Lahat ng pangarap na binuo ko para sa aming dalawa ay naglaho na para bang isang bula. Planado na ang lahat ehh. Hihintayin ko siyang makapagtapos sa kanyang pag-aral habang ako naman ay susuportahan siya. Magfofocus ako sa kanya at sa trabaho nang sa ganoon kapag ikinasal na kami ay maibigay ko pa rin o mas mahigitan ko pa ang mga nakasanayan na niyang marangyang buhay.

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

Hindi ko kailanman inisip na ang isang gabing tulad nito ang sisira sa tahimik kong buhay. Ako si Mary Florence Pendleton—isang simpleng babae na lumaki sa mundo ng kakulangan pero punong-puno ng pangarap. Pangarap na makapagtapos ng kolehiyo, makahanap ng maayos na trabaho, at maiahon ang pamilya ko sa hirap. Wala akong hiniling na marangyang buhay. Hindi ko pinangarap ang kapangyarihan. Lalong hindi ko hiniling ang mapabilang sa mundong puno ng panganib.

Ilang taon ko ring pinaniwala ang sarili kong isang beses lamang nabubuhay ang mga tao sa mundong ibabaw. Iyon ang dahilan kung bakit lubos kong ninais na makamit ang lahat ng mga pangarap ko sa buhay, lalong-lalo na dahil alam kong ang lahat ng bagay ay maaaring bawiin ng tadhana sa isang ihip ng hangin o sa isang patak ng ulan. Walang kahit na sinuman ang nakaaalam sa takbo ng tadhana kaya sa abot ng aking makakaya, nilulubos-lubos ko ang bawat segundong ibinigay sa akin.

"You know that I love you, right?! Gusto ko ay makasal na agad tayo at magiging akin ka na nang tuluyan. Mahirap ba intindihin 'yon?" "Pero paano naman ang pangarap ko? Hindi porket dumating ka sa buhay ko ay kakalimutan ko na ang sarili ko?! Pangarap ko na 'to bago ka pa man dumating sa buhay ko, kaya hindi mo ako mapipigilan!... Kahit pa hiwalayan kita, gagawin ko... para sa pangarap ko!"

“Magiging okay din ako.” Naiwan siyang tulala nang mga sandaling iyon. Hindi na maaring maantala ang pangarap niya. Marami na siyang isakripisyo makapagsimula lang muli sa kanyang buhay. Kulang ang salitang determinasyon kung ipapaliwanag niya ang pagsusumikap na itinanim niya sa sarili maabot lang ang kanyang pangarap.

Sige nga, latagan niyo nga ako kung sinu-sino? Sa totoo lang, wala naman talaga akong eksaktong pangarap sa buhay. ‘Yong mga pangarap na kurso ba. Ang gusto ko lang kasi ay ang makatapos ng pag-aaral, makahanap ng trabaho, mabigyan ng pera ang mga magulang ko, at ma-i-ahon sila sa kahirapan. Idagdag mo na rin ‘yong pangarap kong mabilhan sila ng sariling lupa, bahay, at maayos na pamumuhay. ‘Yong pangarap ko… hindi na para sa akin, para na sa pamilya ko. Kabayaran man lang sa lahat ng kasalanan ko noon.

I have lost a lot in my journey. I've lost someone who I have considered as my lifeline. Everything turned darker and colder that I thought my world had ended from the time he slipped away from my life. Pati ang pangarap na nagsilbing pangkabuhayan ko ay nawala sa'kin. Sobrang hirap dahil totoo pala na kung kailan malapit ka nang maabot ang bawat pinapangarap mo, saka pa mawawala ang mga ito.