Sanaysay Tungkol Sa Pangarap の小説・ストーリー

"Nagsisimula palang tayo palagi mo nang kinukwento sa'kin ang mga pangarap mo, na gusto mong maisalba sa hirap ang pamilya mo at ikaw lang ang inaasahan nila. Simula n'on laging nasa isip ko na hindi ko kayang ipagkait sa'yo ang pangarap na gusto mong makamit. Ayokong dumating ang araw na lungkot ang nasa mga mata mo sa tuwing ikukwento mo ang mga pangarap mo." Hindi ako nakapagsalita dahil sa nakakaiyak na pakiramdam sa kalooban ko. Hindi ko alam na ganito pala ang nasa isip niya. "Lalaki rin naman ako at ilang beses kong naisip na gawin na na'tin 'yon kaso nadadaan ko pa naman sa-- alam mo na." Inayos niya ang pagkakaupo ko sa kandungan niya. "Kaya ko pa namang magtiis."

"You know that I love you, right?! Gusto ko ay makasal na agad tayo at magiging akin ka na nang tuluyan. Mahirap ba intindihin 'yon?" "Pero paano naman ang pangarap ko? Hindi porket dumating ka sa buhay ko ay kakalimutan ko na ang sarili ko?! Pangarap ko na 'to bago ka pa man dumating sa buhay ko, kaya hindi mo ako mapipigilan!... Kahit pa hiwalayan kita, gagawin ko... para sa pangarap ko!"

Tinanong niya ang sarili kung ito na ba ang hangganan ng kanyang mga pangarap, o may mas malalim pa siyang misyon na kailangan tapusin. Napansin ni Liza na sa bawat hirap, may natutunan siyang aral na magagamit sa hinaharap. Ang bawat takot at pangarap ay isang hakbang patungo sa mas mataas na layunin. Hindi ito tungkol sa pagkatalo o pagkapanalo, kundi ang patuloy na pagbangon at pagharap sa bawat pagsubok.

“Huwag niyo akong alalahanin dahil pipilitin kong makapagtapos ng pag-aaral. Pipilitin kong matupad ang mga pangarap ko. Mahirap man pero kakayanin ko.” Muling nagpangalumbaba si Megan sa bintana habang nakatingin sa kawalan. Alam niyang mahihirapan siyang matupad ang mga pangarap niya. Hindi rin siya sigurado kung magagawa niya ba talaga ng mag-isa na matupad ang pangarap niya. Hindi niya alam kung saan siya magsisimula pero sa ngayon, ang gusto niya ay ang makapagtapos ng college.

May bahagi ng kanyang sarili ang tila natutuwa na nag-uusap sila sa ganoong paraan –na para bang sanay na sanay na sila sa mga ganoong usapan. “Alam kong kaya mong matupad ‘yon, Sana. Wala namang imposible kung pangarap ang pag-uusapan. Lahat ng bagay na kaya nating isipin ay makakaya nating gawin, Sana. Ang kailangan lang natin ay tiwala sa sarili natin at isang tao na magiging handang maniwala sa ganda ng mga pangarap natin. And I’m here, Sana. I can be that person who will be more than willing to help you to achieve your dreams,” walang bahid ng pagdadamot na sabi nito.

"You know what Lira... minsan, ang mga pangarap ay hindi laging tungkol sa kung ano ang kailangan natin. Sometimes, it’s about who or what makes us happy. The things we want to hold on to, no matter how long it takes." Lumingon ito ulit sa kanya, at sa ilalim ng liwanag ng buwan at apoy, kitang-kita niya ang sinseridad sa mga mata nito. "If you were given the chance to wish for one thing — something just for yourself... what would it be?"

Niyakap siya nito saka hinalikan sa pisngi. "It's my pleasure to serve my beautiful tita, but definitely, I'm so worried about your situations tita. At lalo akong napahanga sa tatag ng 'yong kalooban, sana matamo mo na ang kapayapaan para sa pamilyang nailayo sa'yo, naalala ko nga when I was seven, ang mga pagsubok na dinaanan nila Mama't Papa, I never expected na magkakabalikan sila. But thanks God for everything. Hindi niya pinabayaang maghiwalay ang aking mga magulang, bagkus ang pag-iibigan nila'y mas lalong tumibay pa, hopefully na sana makakamit mo rin iyon tita, hindi pa sa ngayon, but maybe in God's will," mahabang tugon ni Lucas saka nagpaalam na kay Micah.

"May sarili ka bang pangarap?" Iniisip ni Ivy ang tanong niya at umiling. "Nangarap ako noon na makapasok sa isang magandang kolehiyo at makahanap ng trabahong mabubuhay. Ngayon na hindi ko na kailangang alalahanin pa ang mga bagay na iyon, hindi ko na talaga alam kung ano ang pangarap ko." " Maaari mong gawin ang iyong oras upang malaman. Bata ka pa."

Baka ito siguro ang dahilan kaya siya napatapon dito! Balak ko pa lang magsalita nang muli na naman siyang magsalita. "My parents want me to learn different types of excellences. I was graduated in high school and I thought that it would make them proud because I have a lots of recognition. Hindi pa pala sapat 'yon. They threw me here dahil lang sa hinahangad nilang mataas na expectation sa 'kin." Huh? So 'yon lang ang dahilan?

Chance’s POV Sabi ko noon ay pangarap kong magkaroon ng sariling pamilya kapag nasa tamang edad at kaya ko na. Pero hindi na ata mangyayari iyon. Nasira na ang imahe ng pagmamahal sa paningin ko dahil sa nangyari sa pamilya namin.