Tula Tungkol Sa Pangarap Novels & Stories

"Huwag mo nang pangarapin dahil mahirap. Iyong feeling na ang baba- baba mo. Then, nakakatakot isipin na wala pang kasiguruhan iyong sandaling na na kaya ba niyang i- recognize ka, after ng nangyari sa inyo? O iisipin mo na para ka rin kagaya ng iba, na matapos nakuha ay etse p'wera na lang. Goodbye!" Tumango si Kara bilang pag sang- ayon, habang kapwa sila parehong naluluha. "Kung sa bagay, tama ka nga. Atleast, kahit minsan, may alala ka ng baon na forever mong babalikan balikan, na minsan, nakasama mo ang isa sa pinaka pinag pa- pantasyahan ng mga kababaihan sa balat ng lupa." At sabay silang nagkatawanan.

“Para akong tanga.” Nakakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin na may halong pagkalito. "Tanga saan?" Kung hindi ko sasabihin ngayon kailan? Alam kong kakainin ako nito ng buhay. Siyempre, maaari rin niya akong iwanan na nakatayo dito pagkatapos ng aking pag-amin, at iyon din ay papatay sa akin. Rejection. Gayunpaman, ayokong magkaroon ng sikreto sa pagitan namin. "Ako ay isang tanga para pangarapin ang isang tulad mo."

Saglit akong natulala sa kawalan. Parang naglaho na lang ng parang bula ang mga pangarap ko! Ang bahay na pinakakaingatan ng ama ko simula pa nung una. Ang pangarap kong mas guminhawa ang buhay, ang pangarap kong maging masaya at mabawi ang bahay! Hindi ko alam kung ano nang gagawin ko, at hindi ko rin alam kung paano ako makakahanap ng part time o ng matutuluyan.

Hindi ako handa at kailanman hindi ako magiging handa. Dahil sa pagkawala ni Lola parang nawalan na rin ako ng ganang ipagpatuloy ang pangarap ko. Para saan pa? Siya lang ang naniniwala sa akin. Ang Lola Raquel ko lang ang nagmamahal sa akin. Wala na ang taong inaalayan ko ng lahat ng mga pangarap ko. Hindi niya na inabot na maging abugada pa ako.

Pwede bang ako na lang, universe? T*angina, Ximena, magpakatino ka. Ayan ka na naman, nagpapaka-Maria Clara sa labas pero sa loob, puro kalandian ang iniisip. Amo mo 'yan, girl! CEO ng buong kumpanya! Hindi mo pwedeng… pangarapin lang nang basta-basta. Pero teka, masama bang humanga? Hindi naman siguro counted as kasalanan 'yung tahimik na pagtingin at pangarap na kunwari lang. Libre naman ang mangarap, ‘di ba? At least sa panaginip, pwede akong maging leading lady.

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

Napa upo ako bigla sa kung saan nang mawalan ako ng lakas at pilit na iniisip kung totoo ba 'to o panaginip lang? Sa bawak pagpatak ng luha ko, hinihiling ko na sana panaginip lang ang lahat ng 'to. Sana hindi totoo 'to. Kasi marami pa akong pangarap para saming dalawa, marami pa akong planong gawin namin kagaya ng mamasyal at kumain ng mga masasarap na pagkain. Marami pa akong gustong gawin kasama si Lola. Sana hindi totoo 'to. Kasi hindi ko pa nagagawa lahat kasama siya.

“Tara?” Kinuha ko ang hawak nitong bag at libro. She’s now 4th year college taking up Bachelor of Elementary Education. She persued her dream. Naalala kong nabanggit nito na ito talaga ang pangarap niya. Dahil laki siya sa bundok noon, highschool graduate lang siya. At no’ng maging okay na ang lahat, nagpatuloy siya sa pag-aaral dahil ito ang pangarap niya. Pangarap niyang matulungan ang mga bata sa lugar nila, at ako naman tinuloy ko rin ang pag-aartista. Siya ang nagtulak sa akin na ipagpatuloy iyon dahil alam niyang ito ang gusto ko. Pinagpatuloy namin ang pangarap naming dalawa. Ga-graduate na siya at ako naman, bida na sa action movies.

Expectation Ang pag-ibig na nababalot ng inaasahan ay parang isang bulaklak na itinanim sa lupang hindi angkop—pinaglaanan ng panahon, inalagaan nang buong puso, ngunit unti-unting nalalanta sapagkat hindi sapat ang pag-aalaga kung hindi tama ang pundasyong kinalalagyan. Sa huli, ang mga talulot nito ay nahuhulog, isa-isa, habang ang pangarap ng pamumulaklak ay unti-unting nagiging abo ng pagkabigo.

Parehas sila ng pangarap at iyon ay ang yumaman. Sa edad niyang bente-dos ay iyon lamang ang naiisip niya. Ang yumaman. Hindi naman kasi siya nakatuntong ng kolehiyo kaya ang tanging alam lang niya ay ang pangarap niyang yumaman. Si Gracia ay nangangarap din pero ang gusto nito ay ang magkapag-asawa ng mayaman. Iyon daw ang pinakamadaling paraan nang pag-alis sa San Pablo kung saan ayaw nilang mabulok pareho.