Victoria Noli Me Tangere นิยาย & เรื่องราว

--- --- --- --- "Hindi ko alam ang buong kwento." Sabi niya. --- --- --- "Pero alam kong may bahagi na itinago sa atin." --- --- --- Tumango ako nang mahina. --- --- --- At kahit masakit... --- --- --- Mas pinili kong paniwalaan siya. --- --- --- --- Biglang tumawa si Victor. --- --- --- Lahat kami ay napatingin sa kanya. --- --- --- --- "Napakaganda." ---

singhal ni Uncle Thad. “Try me,” hamon ni Victoria, ang kanyang blonde na buhok ay sumasayaw sa hangin habang dahan-dahan siyang humahakbang pabalik, unt-unting lumalayo sa may fountain side. “I just came here to see the new toy you’re protecting so dearly. And now that I’ve seen her, I can say she’s worth the war.”

Hindi man tinitingnan ni Victoria si Sinang pero ramdam niya sa tinig ng kaibigan ang galit para kay Carmela. “Kung makikita ko lang ang babaeng iyon ngayon ay masasaktan ko siya ng pisikal! Ang ganda ng samahan Ninyo ni Nestor pero sinira niya! Kulang na nga lang sa inyo ay kasal!” si Dolor naman iyon na kabaligtaran ni Sinang. Mas mahinahon ito pero kababakasan rin ng matinding galit ang tinig. Malalim at mabigat ang buntong hiningang hinugot at pinakawalan ni Victoria dahil sa huling sinabi ni Dolor. Pagkatapos ay dinampot niya ang tasa ng kape saka humigop doon.

Biglang napaiktad si Victoria. “Why are you doing?” tanong ni Victoria ngunit pinagmamasdan niya ang lalaking nakapikit ang mata habang abala ang mga daliri na hinahanap ang bahagi ng kaligayahan ni Victoria at nasapul naman niya iyon. Inihiga na siyang tuluyan sa kama at inilislis paitaas ang kanyang damit. “Xander…” Napakapit siya ng mahigpit sa braso ni Xander. Nakahiga na silang pareho, konting baba ng panty nito at saka tuluyan na niyang natanggal ang bra niya. Inihagis na lang niya ito kung saan. Nagmadali siyang nagbaba ng kanyang pantalon at inihagis rin ang brief kahit saan lang. “Yakapin mo ako, Victoria.” bulong pa ni Xander.

Nag-aabang. Sa dulo ng mesa— May nakaupong babae. Nakangiti. Eleganteng tuwid ang postura. Parang muling nabuhay mula sa abo. Victoria Black. Hindi sunog. Hindi sugatan. Hindi baliw. Hindi patay. Si Mariel ay napahinto sa paghinga. Tumigil si Billie. Nag-freeze ang buong mundo. “Hello, Billie,” ani Victoria, may ngiting parang kutsilyong kinintab. “Namiss mo ako?”

Nandoon si Victoria, nakaupo sa kanyang paboritong sofa, may hawak na baso ng wine at tila naghihintay sa amin. "Oh, the runaways are back," ngisi ni Victoria. Tumingin siya sa akin nang may pandidiri. "Elena, akala ko ay sapat na ang utak mo para malaman na hinding-hindi ka mananalo sa akin. Kahit anong papel ang nakuha mo sa islang iyon, basura lang iyan sa harap ng mga abogado ko."

Bakit ang bigat nito sa pakiramdam? "Ace, makinig ka sakin... G-gusto ko maging matatag ka. Gusto ko maging matapang ka! Gusto ko maging-g malakas ka! D-dahil di lahat ng tao ay dapat pagkatiwalaan... may mga taong lolokohin ka kapag nakatalikod ka. W-wag kang masyadong mabait-t sa mga tao, dahil gagamit-tin ka lang n-nila.", nauutal na sambit ni Tita Felicia. "Yung n-nangyari sa Hacienda Dela Cruz ay hindi a-aksidente, si Pedro ang nasa likod ng lahat ng yun!",biglang nag-iba ang boses ni Tita. Parang gusto niyang maghiganti?

Mainit ang ngiti niya, at parang tumalon ang puso ko sa sobrang kilig. At sa bawat paggalaw, dama ko ang pagmamahal na walang hangganan. Hanggang sa unti-unti nang natatapos ang kantang "All My Life", pinatong niya ang noo sa akin. Dama ko ang kalungkutan niyag pilit tinatago sa akin. "Thank you for coming into my life. Thank you, for loving me..."

Tuwang sabi ni Victoria pero ang totoo natutuwa talaga siya dahil nakaamoy siya ng bagong magagamit niya laban kay Nadine Wood. “Excuse me po but who are you?” Deretsyong tanong ni Tara na ikinatawa ni Victoria. “Oh sorry for not introducing myself. I am Victoria Reyes ang mother ni Vanessa Reyes which is ang best friend ng mommy niyo. Hinahanap niyo siya diba? Gusto nito bang samahan ko kayo na hanapin sila?” Naalerto si Axel doon at agad na sumagot. “No need n po. Thank you sa suggestion po pero kakikita ko lang po sa kanila. Mauna na po kami,”

Third Person “Tito Vergel,” bati ni Noelle, pilit pinapanatili ang mahinahong tinig sa kabila ng mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Dama niya ang pagkailang sa at kaba ngunit agad din niyang pinakalma ang sarili. Matalim ang tingin ni Mang Vergel habang pinagmamasdan siya. Pagkatapos ng ilang saglit ng katahimikan, ngumisi ito nang mapanuri, tila ba may pinaghahandaan.