The Dragon In Beowulf Novels & Stories

Mga kaluluwang hindi makatawid sa kanilang nararapat na hantungan. Ngunit may dahilan kung bakit dahil mula sa kailaliman ng kadiliman ay unti-unting gumalaw ang isang higanteng anino. Isang napakalaking nilalang ang sumingaw mula sa ulap ng dilim, ang katawan nito ay napakalaking ahas na may makapal na kaliskis, ngunit ang ulo nito ay dragon na may naglalagablab na mga mata.

napasinghap ako nang marinig siyang sumigaw mula sa itaas. "Sita, ikaw na muna ang bahala rito!" "O, sige, ma'am! Umakyat na po kayo! Mukhang mainit na naman ang ulo ng dragon!" Muntik akong matawa sa sinabi niyang iyon. Dragon ang bansag niya kay Marlon dahil para daw itong nagbubuga ng apoy kapag nagagalit. Dali-dali naman akong pumanhik sa itaas at pumasok sa silid namin. Agad siyang hinanap ng mga mata ko sa buong paligid pero wala siya.

Samantala si Duke Flavio naman at ang kaniyang mga tauhan ay abala sa pagpatay sa dragon na may tatlong ulo. Nahirapan ang duke dahil apoy ang kaniyang kapangyarihan, bagay na siyang nagpapalakas sa dragon. Pero sanay na sa mga ganitong labanan ang duke kaya tanging espada lang ang ginamit niya sa pagpatay sa dragon. Pinutol niya muna isa-isa ang mga ulo nito at pagkatapos ay sinunog ito at ginawang abo sa tulong ng kaniyang mga tauhan.

tanong ni Harab sa kan'ya ng lumingon ito sa kan'yang kinaroroonan. Hindi s'ya sumagot at nakakuyom lang ang kan'yang mga kamao at matalim ang mga mata na ipinukol dito. Habang nakatingin sa lalaki ay naipangako n'ya sa sarili na hindi n'ya na hahayaan pa na magawa ni Harab ang pambababoy sa kapatid ni Bailey o sa kahit na sino pa mang babae. At sa isiping iyon ay lumabas ang dragon na nakatago sa kan'yang katawan. Binaklas n'ya ang mahabang puting damit na parang toga na suot para hindi mahirap sa kan'ya ang gumalaw.

Kahit siguro mga bala ay hindi tatagos dito, ngunit ang karayom ​​na ito na kasinghaba ng isang daliri ay tumusok dito kaagad. Samantala, naningkit ang mga mata ni Alex. Sa sandaling tumusok ang karayom ​​ng buto sa salamin, naramdaman niya ang pagbabagu-bago ng kakaibang enerhiya dito. ‘Tama, iyan nga ang Dragon’s Bane of Thirty-Six na ginawa ng aking mga ninuno.’ ‘Pero, may dragon ba talaga sa mundo? O maaari kayang klase ng pambihirang mga ahas?”

Nahirapan si Wilbur sa mga pagpipilian. Hindi niya kilala kung sino itong Dragon God, at hindi niya alam kung bakit niya nakuha ang altar na ito. Gayunpaman, anuman ang mangyari, ang Dragon God ay isang nilalang na higit sa mundong ito. Ang hinala ni Wilbur ay ito ang pinakamalakas na nilalang sa buong kalawakan. Kahit ang diyos ay hindi kayang makuha ang napakaraming magical item.

The one who had answered her desperate call. A striking figure of draconic power and regality. His hair is the color of burning embers, a deep crimson that seems to shimmer under the light. His golden eyes, laced with glimpses of red, hold an intensity that is both alluring and dangerous. Black armor clings to his body like a second skin, not worn but part of him-alive, shifting, resembling the dark plates of a dragon. His form is not entirely human; horns curve from his head, a testament to his true nature, and a long, sinuous tail flicks behind him, a silent reminder that beneath the illusion of humanity, he is still a creature of the abyss.