Habangbuhay Novels & Stories

Kabanata 27 Halik Pigil ko ang hininga habang hatak-hatak niya. Ang malamig na ihip ng hangin ay mas lalo lamang lumalala. Mainit ang kanyang palad pero lamig ang dalang hatid sa pusong nangungulila. Oo, galit ako, pero nagagalit lang naman ako dahil kahit hindi ko gusto ang paninibugho, hindi ko mapigilan ito!

"GIRLLLL!, YOUR FINALLY HERE! KANINA PA KITA INAANTAY!," "WHAT KIND OF PARTY IS THIS?. YOU DIDN'T INFORM ME NA GANITO PALA ANG PARTY MO !," "ANO KABA NGAYON LANG TO!. JUST ENJOY THE DAY," "WHAT EVER!, HINDI AKO MAGTATAGAL NGAYON MAY DINNER KAMI WITH FAMILY," "ANO?-- I CAN'T HEAR YOU, TARA NA LETS PARTY PARTY,"

pahabol ni mama "Ingat Rein" habang nag dadrive at binabay bay Ang kahabaan ng high way ay may napansin akong Isang pamilyar na mukha Ang nakatayo sa gilid ng kalsada huminto Ako sa tapat nito at binuksan Ang bintana ng sasakyan. yumuko ito para makasilip sa bintana. " Oh hi Reina isasabay mo ba Ako?" ngisi nito.tsk lumalaki Ang butas ng ilong ng abnormal na to

Sabi ko sabay ngiti. "Defend that" Sabi nya, bumusangot ang mukha ko pero sinagot ko pa rin sya. "Example, you have money and other dont but they got a happy family pero ikaw hindi. Gets mo ba? May pera ka at gusto nila sa puwesto mo dahil sa pera but in the other side if you've got a chance to change your positions, you will because you want to be happy. May mga pinanganak na bulag pero kumpleto, may mga putol ang paa pero may paningin. Ganun? Kaya nasabi kong life is fair." Mahabang sagot ko, hindi ko alam kung nakuha nya ba ang punto ko dahil medyo magulo ang pagkaka explain ko.

sabi ko "But really, you have to get over this angst you have. Baka kung kaylan singkwenta kana eh saka mo maisipan na ayaw mo palang nag iisa sa buhay. Na mas masarap pala na may katabi sa gabi kahit pa nga sa umaga ay gusto mong sakalin ang katabi mong iyon" sabi ni Calix

Hindi lang naging maganda ang takbo ng buhay niya sa mundo ngunit alam kong may magandang buhay na naghihintay sa kanya sa kabila at walang hanggang buhay. "Maraming salamat sa pagmamahal at alaala mo baby. Mahirap kang pakawalan ngunit alam mong mahal na mahal kita kahit kailan. Hindi ka mawawala sa aking isipan at puso. Mananatili kang magigilang lakas ko sa pang-araw araw kong pakikibaka sa buhay. Alam kong magkikita pa tayong muli. Hindi man dito sa lupa, maaring sa huling hantungan. Paalam baby. Hangad ko ang iyong katahimikan kung nasaan ka man ngayon. Sana masaya kang makasama mo na ang iyong Mama, Papa at ang iyong mahal na Lola. Sana maramdaman mo din ang kanilang kalinga na naipagk

Babe ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Living in Manila alone wasn't easy. Lalo na kung magsisimula ka pa lang na matutunan lahat ng bagay. Mula sa mga pagluluto, groceries at pag-commute. Maganda na lang talaga na meron ng mga nauuso na tutorial sa social media kaya mabilis na lang mag-search. Good thing, nasurvive ko naman ang mahigit tatlong taon.

Ang malas nga naman oh. Aish! Huwag na nga muna akong mag-iisip ng kung anu-anong bagay, ang mabuti pa-- namnamin ko nalang ang moment na ito dahil minsan lang 'to mangyari sa buhay ko. Tutal magpapalipas ako ng gabi dito, eenjoyin ko ang LED TV, aircon at mga pagkain na nasa mini ref. May nakita akong red wine doon kanina so baka pati yun ay inumin ko na rin. Once in a lifetime, ika nga nila.

ELIHA "Self, kapag nahihirapan ka ngayon na gusto mo nang sumuko ay isipin mo na may bukas pa. Kapag nahirapan ka bukas ay isipin mo na may bukas pa rin. At kapag mas nahirapan ka bukas ay isipin mo ulit na may bukas pa. Hanggang sa kakaisip mo na bukas ka na lang sumuko ay magugulat ka na lang dahil nalagpasan mo ang bawat araw na gusto mong sumuko."

Hinanap ko ang hagdanan na sinasabi ni Thurstin at nakita ko agad yun. "My God, is this real?! Fire exit ba talaga 'to?" Mukhang luma na ang hagdan at tila anumang oras ay matatanggal iyon. Kinakalawang pa ang mga bakal. Baka pag dumaan ako dito eh lalong madali ang buhay ko.