If You Gaze Into The Abyss Mga Nobela at Kwento

ang naiinis niyang tanong. Hindi siya pinansin ni Fane. Napako na ang atensyon niya sa isang kwintas na nakalagay sa isang glass casing na nasa gitna ng silid. Isang brilyante na kakulay ng dugo ang nasa gitna nito, at lalo itong pinaganda ng makikinang na mga brilyante sa paligid nito. Kamangha-mangha ito. "Ito pala ang Heart of the Abyss. Ang ganda. Hindi na nakapagtataka na napakalaki ng halaga nito!"

Subalit, laking gulat niya ng may tumabi sa kaniya at kinausap siya. "Ito ba ang kailangan mo?" anang baritonong sa kaniya. Tiningala ni Cryzel ang lalaking nagsalita sa kaniyang tabi. Nagtama ang kanilang mga mata, hindi niya maiwasang humanga sa kagwapuhang taglay ng lalaking kaharap, matangkad ito at maganda ang hubog ng katawan. Hindi nakaligtas sa paningin ni Cryzel ang pagtaas ng sulok ng labi ng lalaki. Mukhang napansin nito ang ginawa niyang pagsuyod ng tingin rito. Nag-iwas siya ng tingin para itago ang hiyang nararamdaman.

She saw the massive light up ahead and wondered if it was the pathway heading to the world beyond the living. She lost her thoughts again when she realized it all, she saw the massive darkness taking over her, filling her senses fully. She then welcomes the abyss completely.

yet Rowan only laugh at her and walk away from her, As they reached the heart of the museum, a breathtaking masterpiece caught Genevieve's eye – a painting that seemed to capture the essence of their shared journey. It depicted a lone figure standing at the edge of a cliff, gazing out into the vast expanse of the unknown, a sense of longing and possibility emanating from the canvas.

Icarus is looking straight into my eyes; the intensity and heat in them are so strong they make me feel like I am going to melt, while my heart continues to beat abnormally. Wala sa sariling nalunok ko ang sarili kong laway. I can’t stare at him for too long, as it feels like I am going to drown in the intensity of it. I can’t look at him. I need to avert my eyes. But before I could even put my thoughts into action, Icarus is already speaking again.

Nakahiga na siya at lahat sa higaan, mariing nakapikit na ang mga mata pero ang buong diwa ay hinahatak pa rin ng mga kaluskos at kaganapan sa labas. “Naubos na ang ink sa pinter. Hindi na masyadong nakikita ang kulay.” Ang lambing lang ng boses ni Mia. “Ang mabuti pa, bukas na lang natin tatapusin. Ahead of schedule naman tayo.” Boses ni Luke. Si Luke pala ang malambing na kausap nito. “Buti pa nga at mukhang mahuhulog na itong eyeballs ko.” Rinig pa niya ang matunog na paghikab nito. “Can I come with you, Luke?”

Dark. Silent. Parang biglang nawala lahat ng ingay ng mundo. When Cassandra opened her eyes, wala na ang halimaw, wala na ang apoy, wala na rin ang yumanig na lupa. Ang bumungad lang sa kanya ay isang endless na kalawakan na kulay abo, parang limbo na walang hangganan. Wala siyang maramdamang hangin, wala ring amoy ng usok o abo. Para siyang nakalutang sa isang lugar na hindi kabilang sa buhay, pero hindi rin kabilang sa death.

"Before I used to ignore the fact that I hate silence. I thought it was just inborn phobia. But when I grew up I realized that I hate silence because it makes me feel that I am alone. I used to believe that I am a monster while everyone is a diamond. But in the end, I discovered that I am a diamond too it just saw myself as a monster to make others shine more. And I forgot that everyone is a monster too. Humans are monsters. Monsters in their own hell. We become monsters to also fight those monsters that keep us in darkness. Anxiety, depression, pressures, other people who made us feel not enough nor sh*t, those feelings that give us suffering inside. Those reasons make our shine gone. We'

"Something is coming. Something powerful." "Ano 'to?" tanong ko, ang salita ko ay halos hindi na maintindihan dahil sa pangamba. "It looks like your internal struggle has attracted something from the abyss. We need to act quickly before it fully manifests." Mas lumaki pa ang crack ng sahig ng kwarto ko at nagbukas ito ng parang isang portal papunta ng impyerno. Sa baba ng nagibang sahig ay isang mapulang liwanag ang nagliliyab, nagmumula sa isang hindi maipaliwanag na lugar.

she said na may diin. She walked a little forward para ibaba ang wine glass sa lamesa and then she straightened again para ibalik ang mga mata sa lalaking hindi yata makaintidi. Naningkit na naman ang mga mata niya when she saw his expression. His eyes which became darker are on her face. Tila wala itong ibang nakikita kun'di siya lang. Balak niyang makipagtitigan dito but she can’t. His gaze is making her really uncomfortable. 'Yon bang feeling na nasa dark alley ka at naglalakad kang mag-isa and you hear strange sounds but you don’t want to look back or roam your eyes because you are scared of seeing something or someone who is not supposed to be there. Gano'n na gano'n ang pakiramdam ni