روايات وقصص ضمن The Queen Of The Night

Nakangiti ako tuwing naiisip si Elias Navarro—ang naging mukha ng paglaban sa 'Pagsapit ng Dilim'. Sa unang tambol pa lang ng kwento ramdam mo na siya ang sentro: isang tipikal na anti-hero na hindi ganap na bayani, puno ng mga pasaring at sugat mula sa nakaraan. Hindi siya perpekto; madalas siyang nagdadalawang-isip, madalas siyang nagkakamali, pero siyang karakter na pinaniniwalaan mo kapag kumikilos na ang mga pangyayari. Ang paraan ng may-akda sa pagbibigay ng maliliit na flashback tungkol sa pamilya niya, ang mga tula na iniwan ng kanyang ama, at ang mga maliliit na kilos ng kabaitan sa mga eksena—iyan ang nagbubuo sa pambihirang pagkatao ni Elias.

Habang binabasa ko, naiisip ko ang mga eksenang nagbago sa kanya: yung mga oras na kinailangang pumili sa pagitan ng personal na paghihiganti at ang kabutihan ng mas marami. Sa maraming pagkakataon, mas nangingibabaw ang kanyang pagkatao kaysa sa simpleng plot device; siya ang sumasalamin ng tema ng nobela tungkol sa kapatawaran at pagkabigo. Nakakatuwang isipin na kahit hindi siya perpektong bida, siya rin ang dahilan kung bakit hindi mo kayang ihinto ang pagbabasa.

Sa huli, para sa akin si Elias ang pangunahing tauhan dahil sa dami ng emosyon at desisyon na umiikot sa kanya—hindi lang siya tagagawa ng aksyon kundi siya rin ang pusod ng moral dilemmas ng kwento. Bawat kabanata na may kanya ay parang maliit na larawang nagbibigay saysay sa buong mundo ng 'Pagsapit ng Dilim', at iyon ang dahilan kung bakit siya tumatagos sa puso ko.