The Road Not Taken Novels & Stories

Medyo malayo rito sa amin ang palengke kaya kailangan ko pang mag tricycle papunta sa merkado. Pagkatapos kong makababa at makapagbayad nang pamasahe sa mamang driver ay tumigil muna ako sa tapat ng highway, may naka park na Land Rover na sasakyan, bet ko ang kulay nang sasakyan, matte gray iyon, kaya tiningnan ko kung may tao sa loob, tinted ang bintana kaya literal na wala akong nakikita, pero mukhang wala talagang tao eh at wrong parking pa! May mga tao talaga na hindi sumusunod sa batas, sayang lang at ang ganda pa sana ng kotse niya.

Pagkatapos nu'n, lumipad na ang malaking paru-paro at nagpakalayo-layo, until it blurred my vision. "Ma'am??? Totoo po ba 'yon?", untag sa akin ni Bea. Nawala sa isip ko na nandito pala siya at naghihintay sa akin kasi sabay kaming uuwi. "Nakaka-touched naman po ma'am. Napaluha tuloy ako kanina, habang kinakanta niyo po 'yong kanta. Ano pong title nu'n ma'am?" "It's Not Goodbye, nak."

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

Ang aking puso ay kumakabog sa aking dibdib, isang agitadong ritmo na katulad ng agitadong tibok ng makina. Ito ay hindi ang karaniwang ruta. Ang highway, na may kanyang tuwid na linya at inaasahang daloy, ay isang lugar para sa katahimikan, para sa pagninilay-nilay. Ngunit ang landas na ito, ito ay isang hayop ng ibang lahi. Kumikurba at kumikilos ito, isang labirinto ng mga lumalagablab na halaman at naglalaho nang aspalto, isang patunay sa walang tigil na pagtakbo ng panahon. Ito ay isang landas para sa mga desperado, para sa mga walang ibang pagpipilian kundi ang magtahak ng kanilang sariling daan.

Kanina pa ito hindi maawat sa pag kanta, kasi naman ay sobrang dami na ng alak na nainom nito, mukhang tinamaan na ang kanyang buong sistema. I hear her voice in the mornin' hour, she calls me The radio reminds me of my home far away Drivin' down the road, I get a feelin' That I should've been home yesterday, yesterday~ Country roads, take me home To the place I belong West Virginia, mountain mama Take me home, country roads~

“For what?” “I was just a mere ghost. Isang kaluluwa na hindi alam kung saan patungo. Mabubuhay ba o tatawid na sa liwanag? Ang tangi ko lang gusto noon ay maprotektahan ka. But everything changes when you look at me. You saw me in a very strange possible way. Kahit hindi mo ako maalala, ako pa rin ang minahal mo. At kahit nalaman mo na ang totoo, mas lalo mo akong minahal at hindi iniwan. Your love you gave for me goes beyond measures, Luisa. At ako na ang napakapalad na lalaki sa buong mundo.”